บรรยากาศเงียบงันราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด เหลือเพียงลมหายใจของคนสองคนที่สอดประสานกัน—คนหนึ่งร้อนรุ่มดั่งไฟ อีกคนกัดฟันแน่น
กู้เจียวเจียวผลักเขาออกอย่างแรง ก่อนหันหลังวิ่งไปทางลิฟต์
เผยอวิ๋นหวยเซถอยไปสองก้าว พอได้สติ เธอก็วิ่งไปถึงหน้าลิฟต์แล้ว ประตูกำลังปิดพอดี
เขารีบตามไปชกประตูโลหะทีหนึ่ง จากนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก
“ลุงจ้าว ดูหน่อยว่าคุณหนูลงไปหรือยัง ขึ้นรถหรือเปล่า ถ้ายังไม่ขึ้นรถก็ตามเธอไป อย่าให้คลาดสายตา”
“ครับ คุณชาย”
เผยอวิ๋นหวยยืนถือโทรศัพท์อยู่หน้าลิฟต์ หัวใจเต้นเร็วกว่าปกติอยู่หลายจังหวะ
แต่กู้เจียวเจียวกลับไม่ทำตามที่เขาคาดไว้—เธอไม่ได้ออกทางประตูหน้า
เธอลอบออกทางประตูด้านข้าง วิ่งลงมาตามทางหนีไฟจนถึงถนน แล้วหันกลับไปมองตึกสูงใหญ่ ก่อนปัดมือราวกับมีฝุ่นติดอยู่ ทั้งที่ไม่มีอะไรเลย
“เจ้าระบบ ปิดคลิปเส้นทางที่ฉันออกมาให้หน่อย ผู้ชายเฮงซวยคนนั้น กล้าดุฉันได้ยังไง”
น้ำเสียงของระบบแฝงความหยั่งเชิงเล็กน้อย
「โฮสต์ พระเอกก็เป็นห่วงคุณนะ—」
“ห่วงบ้าบออะไรล่ะ”
กู้เจียวเจียวก้าวฉับ ๆ ไปข้างหน้า
“เขาแค่คิดว่าฉันหลุดจากการควบคุมของเขา พอควบคุมไม่ได้ก็เลยหงุดหงิด!”
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับอย่างงุนงง
「จริงเหรอ? แต่ดูไม่เหมือนอย่างนั้นเลยนะ……」
“โค้ดไร้หัวใจอย่างแกจะไปรู้อะไร”
「ก็ได้……」
ระบบยอมเงียบปากแต่โดยดี ผ่านไปสักพักก็โผล่มาอีกครั้ง
「แล้วตอนนี้คุณจะไปไหนเหรอ?」
กู้เจียวเจียวยืนอยู่ตรงหัวมุมถนน กวาดตามองไปรอบ ๆ ผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่ แต่ไม่มีใครรู้จักเธอสักคน