มีเพียงเถียนเสี่ยวเยว่ที่นั่งอยู่ห่างจากพวกเธอไปหลายโต๊ะ เธอถือจานอาหารกลางวันสุดหรูที่ถูกแบ่งไปจนเหลือเพียงเศษซาก ดูราวกับตัวตลก ขณะที่คนรอบข้างหลายคนยังคงพูดคุยกันตามประสา ไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าใบหน้าของเธอย่ำแย่เพียงใด
เธอก้มหน้าใช้ส้อมจิ้มปลาค็อดครึ่งชิ้นที่เหลืออยู่ในจาน ทีหนึ่ง สองที เนื้อปลาค่อย ๆ แตกเป็นชิ้นเล็กละเอียด กระจายอยู่ในซอส ราวกับเรื่องในใจที่ถูกบดขยี้
หลังมื้ออาหาร
กู้เจียวเจียวกลับหอพักไปพักผ่อนครู่หนึ่ง คาบเรียนช่วงบ่ายผ่านไปอย่างสงบ ราวกับผืนน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น
เมื่อเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เธอก็สะพายกระเป๋าเดินออกจากประตูโรงเรียน เงยหน้าขึ้นเห็นคนขับรถจากคฤหาสน์อวิ๋นเฉินมารออยู่แล้ว จึงก้มตัวเข้าไปในรถ ปิดฉากวันแรกในโรงเรียนแห่งนี้
อีกด้านหนึ่ง นับตั้งแต่เผยอวิ๋นหวยสอนวิชาการเงินที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนเสร็จเมื่อเช้า เขาก็แทบไม่ได้หยุดพักเลย
เมื่อแสงแดดยามบ่ายส่องเฉียงผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของชั้นบนสุดในสำนักงานใหญ่ตระกูลเผย เขาก็นั่งอยู่ในห้องประชุมมาทั้งบ่ายแล้ว บนโต๊ะมีเอกสารแผนควบรวมกิจการที่เพิ่งอ่านจบวางกองอยู่หลายฉบับ ส่วนกาแฟดำข้างมือเย็นชืดไปนานแล้ว มีคราบสีน้ำตาลเข้มเกาะเป็นวงอยู่รอบแก้ว
บ่ายสามโมง เขาปิดเอกสารฉบับสุดท้าย ลุกขึ้น หยิบเสื้อสูทจากพนักเก้าอี้ แล้วบอกผู้ช่วยว่า
“ไปตระกูลกู้”
รถโรลส์-รอยซ์แล่นฝ่ากระแสจราจร เขานั่งหลับตาอยู่เบาะหลัง ปลายนิ้วเคาะเข่าแผ่วเบา
รถจอดลงอย่างรวดเร็วหน้าอาคารสำนักงานใหญ่ตระกูลกู้ อาคารหลังนั้นยังคงเหมือนเดิม ผนังกระจกสะท้อนแสงแดดยามบ่ายเป็นประกายเย็นเยียบราวผิวน้ำ