กิ๊บติดผมอันหนึ่งราคาหลายแสนหยวนแท้ ๆ แต่พอมาอยู่ในสายตาเธอกลับกลายเป็น “ของชิ้นเล็ก ๆ” ส่วนเงินค่าขนมของตัวเองทั้งเดือนยังซื้อกิ๊บแบบนี้ได้แค่อันเดียว
เธอกดความขมขื่นในใจลงไป ก่อนจะฝืนยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง
“สวยจริง ๆ เลยนะ…ฉันก็ชอบมากเหมือนกัน น่าเสียดายที่ฉันไม่มีโชคดีเหมือนเจียวเจียว น่าอิจฉาจังเลย…”
คำพูดของเธอชัดเจนจนแทบเขียนคำว่า “รีบให้ฉันสิ” ไว้บนหน้าอยู่แล้ว
ถ้าเป็นเจ้าของร่างเดิม คงมอบให้เธอไปอย่างใจกว้างซื่อ ๆ ตั้งนานแล้ว
น่าเสียดายที่คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ตอนนี้คือกู้เจียวเจียว คิดจะมารีดไถผลประโยชน์จากเธอหรือ? ชาติหน้าก็ไม่มีทาง
เธอเงยหน้าขึ้น ยิ้มหวานแล้วตอบกลับไปว่า
“แหม พูดถูกแล้วล่ะ ฉันน่ะโชคดีมาตั้งแต่เด็ก ออกจากบ้านยังเก็บเงินได้เลย เรื่องบรรพบุรุษส่งเสริมจนมีโชคแบบนี้…เธออิจฉาไปก็ไม่มีทางได้หรอก”
สีหน้าเถียนเสี่ยวเยว่ไม่น่าดูนัก มือที่อยู่ใต้โต๊ะกำแน่นขึ้น แต่ก็ยังฝืนยิ้มต่อไป
“ฮ่า ๆ…ใช่ อิจฉาไปก็ไม่มีทางได้หรอก”
เธอหันกลับไปอย่างกระอักกระอ่วน แล้วคุยกับเพื่อนนักเรียนหญิงสองสามคนข้าง ๆ อย่างสนุกสนาน จงใจเมินกู้เจียวเจียวไว้ข้างหนึ่ง
กู้เจียวเจียวเปิดหนังสืออย่างไม่ใส่ใจ
“ระบบ ขอเม็ดเพิ่มปัญญาให้ฉันเม็ดหนึ่ง จะย้ายไปมหาวิทยาลัยเยี่ยนทั้งที ถ้าไม่มีตัวช่วยพิเศษคงลำบาก”
「ได้เลย โฮสต์! เม็ดเพิ่มปัญญา หัก 10 คะแนน」
กู้เจียวเจียวเผยอริมฝีปากเล็กน้อย เม็ดยาไหลลงคอไป เธอก้มลงพลิกดูหนังสือเรียนตรงหน้า สายตากวาดผ่านสูตรคำนวณที่ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกว่าซับซ้อนยากจะเข้าใจ—จู่ ๆ ทุกอย่างก็แจ่มชัดขึ้นมาราวกับคำเฉลยของเกมปริศนา สูตรทั้งหมดเรียงลำดับอยู่ในหัวโดยอัตโนมัติ