ในหัวของเขาผุดภาพขึ้นมามากมาย แขนที่โอบปกป้องเธอพลันกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ส่วนกู้เจียวเจียวสูดจมูกเบา ๆ ก่อนตอบเสียงอู้อี้ว่า
“...ไม่มีใครรังแกฉัน”
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างน้อยใจ มองเขาด้วยแววตาหม่นหมอง “...ฉันเจ็บหน้าอก”
เผยอวิ๋นหวยชะงักไปชั่วขณะ สายตาเลื่อนจากใบหน้าเธอลงไปยังมือที่กุมหน้าอก แล้วกลับขึ้นมามองอีกครั้ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ความเกรี้ยวกราดที่เมื่อครู่ยังพลุ่งพล่านพลันติดค้างอยู่กลางทาง
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยเสียงเบาลงเล็กน้อยว่า
“...ช่วงวัยเจริญเติบโตหรือ?” ตามหลักแล้วอายุเท่านี้ไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่สภาพร่างกายของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางทีร่างกายของที่รักอาจจะพิเศษกว่าคนอื่นนิดหน่อย
เขาขมวดคิ้วน้อย ๆ
กู้เจียวเจียวพยักหน้าทั้งที่ขอบตาแดงก่ำ รอบดวงตายิ่งแดงขึ้นไปอีก
เผยอวิ๋นหวยละสายตา ปลายหูแดงระเรื่อ เขาเบือนหน้าหนีอย่างแทบสังเกตไม่เห็น
“...ฉันไปเอาน้ำอุ่นมาให้เธอดื่ม”
เขาลุกขึ้นยืน ฝีเท้าเร็วกว่าปกติเล็กน้อย
ไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมน้ำอุ่น เผยอวิ๋นหวยประคองกู้เจียวเจียวให้ลุกขึ้นนั่ง แล้วยื่นขอบแก้วแตะริมฝีปากเธอ
“ที่รัก ดื่มน้ำหน่อย”
กู้เจียวเจียวก้มหน้าจิบจนหมด แล้วเอนตัวกลับไปนอนขดเป็นก้อนอีกครั้ง
เผยอวิ๋นหวยวางแก้วลง ลังเลอยู่สองวินาที ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาค้นหา —「เจ็บหน้าอกช่วงพัฒนาการทางร่างกายของผู้หญิงควรทำอย่างไร」
คำตอบที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ปลายหูเขาแดงขึ้นเล็กน้อย: นวดเพื่อให้เลือดลมไหลเวียน ใช้ผ้าขนหนูอุ่นประคบ
เขาจ้องตัวอักษรสองสามบรรทัดนั้นอยู่พักหนึ่ง ราวกับกำลังทำโจทย์ที่ต้องตรวจทานซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นจึงมองกู้เจียวเจียวที่นอนขดอยู่บนเตียง