“เพิ่งดูไลฟ์ครั้งแรกก็หลงเสน่ห์คุณเข้าแล้ว!!”
“ราตรีสวัสดิ์นะคนสวย! เจอกันในฝัน!!”
กู้เจียวเจียวยิ้มพลางกดปิดไลฟ์
หน้าจอกลับสู่หน้าหลัก ห้องพลันเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงแมลงร้องแว่วเข้ามาจากนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว
เธอเอนตัวหงายหลังลงไปบนเตียงเล็ก จ้องเพดานนิ่ง ๆ อยู่สามวินาที ก่อนเปลือกตาจะหนักอึ้งและผล็อยหลับไป
แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้เปลี่ยน ไฟก็ไม่ได้ปิด
เยี่ยนหลินโจวเพิ่งวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง สายวิดีโอคอลจากจี้ยางเด้งขึ้นมา
เขาขมวดคิ้วกดรับ ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสียงตื่นเต้นของจี้ยางก็ดังลั่นออกมา “พี่เยี่ยน! พี่เยี่ยน! ฤดูใบไม้ผลิของผมมาถึงแล้ว!”
คิ้วของเขาขมวดแน่นกว่าเดิม “หมายความว่ายังไง?”
“พี่เยี่ยน หัวใจผมถูกเจียวเจียวยิงเข้าเป้าแล้ว! ตรงกลางหัวใจเป๊ะ!”
จี้ยางยกมือกุมอกอยู่ปลายสาย สีหน้าเคลิบเคลิ้ม
“พี่เยี่ยน ในเมื่อพี่ไม่ชอบเจียวเจียวแล้ว ผมขอจีบเธอได้ไหม? พี่เชื่อเรื่องรักแรกพบหรือเปล่า? แค่สบตาก็เหมือนรู้จักกันมานาน วันนี้ผมเชื่อแล้ว!”
ใบหน้าของเยี่ยนหลินโจวมืดครึ้มลงทันที “เวรเอ๊ย ถ้าแกกล้าคิดอะไรกับเธอ ฉันเล่นงานแกแน่”
จี้ยางชะงักไป ก่อนจะทำหน้าขุ่นเคือง “ไม่ใช่นะพี่เยี่ยน พี่ทำแบบนี้ไม่ได้สิ! พี่กับเจียวเจียวเป็นอดีตไปแล้ว เข้าใจคำว่าอดีตไหม? แฟนเก่าที่ดีควรทำตัวเหมือนตายไปแล้ว—”
“จี้ยาง” น้ำเสียงของเขาต่ำลง แฝงความเย็นเยียบที่ทำให้ปลายสายเงียบกริบทันที “ถ้าแน่จริงก็พูดให้ฉันฟังอีกทีสิ”