เขาเอนพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะที่เท้าแขนเบา ๆ สองครั้ง แต่สายตายังคงจับจ้องหน้าจอไม่วาง
มีคนออนไลน์กว่าหมื่นคน อย่างน้อยครึ่งหนึ่งกำลังตะโกนเรียกเธอว่า “ภรรยา”
เขามองดูด้วยสีหน้าเรียบเฉย มุมปากเม้มเข้าหากันน้อย ๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
กู้เจียวเจียวโน้มตัวเข้าไปใกล้หน้าจอเพื่ออ่านข้อความบนหน้าจอไลฟ์ กะพริบดวงตาจิ้งจอกคู่นั้น ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสซื่อเจือความสงสัย “หืม? งานคาร์นิวัลเหรอคะ นั่นคืออะไร?”
ข้อความบนหน้าจอพลันระเบิดขึ้นมา—
“พระเจ้า! ไม่รู้จักแม้แต่งานคาร์นิวัลเลยเหรอ!!”
“สตรีมเมอร์มาจากป่าลึกไหนกันเนี่ย!”
“คาร์นิวัลเป็นของขวัญที่แพงที่สุดของแพลตฟอร์ม! ชิ้นละ 3,000 หยวน!!”
“สตรีมเมอร์ใสซื่อจริงหรือแกล้งใสซื่อเนี่ย!”
“ขำจะตาย สีหน้าของน้องสาวที่เหมือนกำลังถามว่า ‘นี่มันอะไรกัน’ น่ารักเกินไปแล้ว!”
กู้เจียวเจียวอ่านข้อความอธิบายที่แย่งกันพิมพ์ขึ้นมา แล้วรีบถามในใจว่า “เจ้าระบบ คาร์นิวัลหนึ่งชิ้นได้เงินเข้ามือเท่าไหร่?”
“โฮสต์ หลังหักส่วนแบ่งของแพลตฟอร์มกับภาษีแล้ว คาร์นิวัลหนึ่งชิ้นจะเหลือเข้ามือประมาณพันหยวนกว่า ๆ”
ดวงตาของกู้เจียวเจียวพลันเป็นประกาย—เงินพันกว่าหยวน! แค่แสดงความสามารถก็ได้เงินพันกว่าหยวนแล้ว พอใช้ได้ตั้งหลายวัน ก่อนทะลุมิติเธอก็เคยเรียนเต้นมาบ้าง เต้นพอถูไถก็น่าจะดูได้อยู่
เธอขยันขันแข็งขึ้นมาทันที ลูกคิดในใจดีดรัวดังแกร๊ก ๆ
ตอนนี้พระเอกกำลังจับตาดูอยู่ ต้องทำให้เขาสะดุดตาตั้งแต่แรกเห็นให้ได้ แถมยังหาเงินได้ด้วย จังหวะนี้เหมาะเหม็งที่สุดแล้ว