กู้เจียวเจียวไม่คิดว่าวันนี้เขาจะกลับมาเร็วขนาดนี้ ในมือยังถือชานมที่ดื่มไม่หมดอยู่ เธอพลันซ่อนมือไว้ด้านหลังราวกับโดนของร้อนลวก
เธอแลบลิ้นใส่เขา ก่อนจะแอบขยับไปหาพ่อบ้านจ้าวสองสามก้าว แล้วรีบยัดชานมใส่มืออีกฝ่าย พลางขยิบตาไปทางตู้เย็น
พ่อบ้านหลี่เข้าใจทันที เขาทำท่าทางว่า “ไม่มีปัญหา” แล้วรับชานมไปอย่างเงียบเชียบ ก่อนหมุนตัวเดินไปทางห้องครัว
เหล่าคนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ลอบหวั่นใจแทนเธอ—ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณชายไม่เคยยอมให้คุณหนูแตะต้องของพวกนี้ ไม่ว่าจะกินอยู่หรือแต่งตัว ทุกอย่างล้วนต้องเป็นไปตามกฎของเขา แม้แต่ขอบเขตการเข้าสังคมก็ยังควบคุมเข้มงวดยิ่งกว่าพ่อแท้ ๆ เสียอีก
กู้เจียวเจียวจัดการเรื่องชานมเรียบร้อยแล้วจึงหันกลับมา ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟา
“เผยอวิ๋นหวย~ วันนี้กลับมาเร็วจังเลยนะ!”
เธอขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักเขา เอื้อมมือถอดแว่นกรอบทองออกจากใบหน้า แล้วโยนไว้บนโต๊ะข้างโซฟาตามใจ
ตั้งแต่ขึ้นปีสอง เธอก็เรียกชื่อเขาตรง ๆ มาตลอด ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ไม่ยอมเปลี่ยน เรียกแบบนี้มาเกือบสองปีแล้ว
เผยอวิ๋นหวยวางเอกสารลง ประคองเอวเธอแล้วลุกขึ้น เดินขึ้นชั้นบนอย่างมั่นคง น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังซักถามตามหน้าที่
“ไปซนที่ไหนมา? กลิ่นควันติดตัวมาเชียว”
เธอโอบคอเขาไว้ หัวเราะคิกคักก่อนตอบ
“แหะ ๆ จมูกคุณดีจริง ๆ ฉันไปเดินเล่นกับซูเยี่ยนมา วางใจเถอะ ฉันไม่ได้กินอะไรเลย ไม่เชื่อก็ดูสิ—”
เธออ้าปากกว้าง แลบลิ้นออกมา “ดูสิ สะอาดเอี่ยมเลย!”