หัวเข็มขัดโลหะดีดเปิดดัง “กริ๊ก”
“อย่า... อย่า! เป่ยเฉิง! เลขที่ 135-1!” กู้เจียวเจียวหลับตาตะโกนเสียงดัง
เยี่ยนหลินโจวชะงักมือ
เขาก้มมองใบหน้าที่หลับตาปี๋อยู่ใต้ร่าง ขนตาสั่นระริก ก่อนจะหัวเราะเสียงต่ำ แล้วค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น นั่งติดกระดุมเข็มขัดอย่างไม่เร่งรีบ หัวเข็มขัดโลหะประกบเข้าที่ดัง “กริ๊ก” อีกครั้ง
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แหงนหน้าเล็กน้อย ส่วนที่นูนเด่นใต้กางเกงสูทเห็นได้ชัดเจน
เขาไม่มีท่าทีคิดจะปิดบังแม้แต่น้อย ซ้ำยังกางขานั่งอยู่ตรงนั้น ราวกับตั้งใจอวดทุนของตัวเอง แล้วมองเธออย่างไม่ทุกข์ร้อน
เขาล้วงกล่องบุหรี่ออกจากกระเป๋า เพิ่งหยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง—
“ห้ามจุด เหม็นจะตาย”
มือของเยี่ยนหลินโจวชะงักไป ก่อนจะแค่นหัวเราะ แล้วโยนบุหรี่มวนราคาแพงพร้อมกล่องทิ้งออกนอกหน้าต่างไปเลย
เขาเอียงหน้ามองเธอ แววตาเจือความหยอกเย้า “เธอจะมายุ่งกับฉันมากไปหน่อยไหม ฉันต้องฟังเธอด้วยหรือไง แล้วจู่ ๆ กล้าขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่”
“อืม ก็จะยุ่ง แล้วจะทำไม”
กู้เจียวเจียวพยักหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาเรียวหางจิ้งจอกจ้องเขาเขม็ง
เยี่ยนหลินโจวจ้องเธออยู่สองวินาที จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
“เชี่ย... ถ้ายังมองฉันแบบนี้ ฉันคงคิดว่าเธออยากได้ฉันพอดี ฉันเองก็อยากเอาเธอ งั้นก็เอากัน—”
กู้เจียวเจียวรีบหันหน้าหนีไปทางหน้าต่างรถ แล้วหุบปากฉับ
“ระบบ เจ้านี่พูดแต่เรื่องเอากันไม่หยุดเลย...”
“เอ่อ...” ระบบเลือกถ้อยคำอยู่ครู่หนึ่ง “ในใจเขาอาจจะอัดอั้น แต่ก็มีส่วนที่อยากทำจริง ๆ นะ โฮสต์ดูนั่นสิ ใหญ่โตมาก ดูท่าจะใกล้ระเบิดแล้ว...”