“ไม่มีปัญหา! ร่างหลักของฉันเป็นแมว ตั้งค่าฟังก์ชันกินอาหารได้”
“งั้นก็ได้”
จี้ยางตัดเค้กชิ้นใหญ่ได้อย่างคล่องแคล่ว วางลงบนจานกระเบื้องเนื้อดีแล้วยื่นให้กู้เจียวเจียว “เจียวเจียว ลองชิมก่อนสิ!”
กู้เจียวเจียวรับจานมา ก้มหน้ากัดคำหนึ่ง—ครีมนุ่มละมุน สตรอว์เบอร์รีเปรี้ยวหวาน เนื้อเค้กฟูนุ่ม รสหวานละลายอยู่บนปลายลิ้น
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวคมราวจิ้งจอกโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ ลักยิ้มบุ๋มลึก มุมปากเปื้อนครีมอยู่นิดหนึ่ง ทั้งตัวหวานราวกับลูกกวาดที่แช่อยู่ในโหลน้ำผึ้ง
“ขอบคุณนะคะพี่จี้ยาง! อร่อยมากเลย!”
รอยยิ้มของเธอทำให้ใบหูของจี้ยางแดงก่ำขึ้นมาทันที เขารีบก้มหน้าตัดเค้กต่อ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
กู้เจียวเจียวดูเหมือนกำลังกินคำโต ๆ แต่ที่จริงส่วนใหญ่เข้าปากระบบไปหมด
อีกฟากหนึ่ง เยี่ยนหลินโจวนั่งมองอยู่บนโซฟาตลอดเวลา
มองท่าทางอยากกินแต่ไม่กล้าเอ่ยปากของสาวน้อย มองประกายในดวงตาที่ส่องสว่างขึ้นตอนเธอรับเค้กอย่างระมัดระวัง มองสีหน้าเปี่ยมสุขราวกับได้ครอบครองทั้งโลกหลังจากกัดคำแรก
เขาถือแก้วเหล้าไว้ในมือ แต่ไม่ได้ดื่ม สายตากลับไม่เคยละจากเธอ
ในดวงตาเรียวยาวดำสนิทราวกับหมึกสาด ราวกับมีบางสิ่งกำลังแผ่ขยายออกมาอย่างเงียบงัน—ตาข่ายขนาดมหึมาที่มองไม่เห็น สายใยพันเกี่ยวกันนับไม่ถ้วนทอดออกมาจากก้นบึ้งสายตาของเขา โอบรัดหญิงสาวที่เปล่งประกายอยู่ใต้แสงอุ่นไว้แน่น ก่อนลากเธอลงสู่ห้วงลึกที่เดือดพล่านแผดเผา แล้วกลืนกินจนหมดสิ้นทีละน้อย