เมื่อเธอขับรถคันใหม่มาถึงใต้ตึกบ้านตระกูลเจียง เจียงซูเยี่ยนก็เดินวนรอบรถพลางลูบตัวรถไปด้วย
“โอ๊ยแม่เจ้า! เจียวเจียว! ประธานเผยดีกับเธอเกินไปแล้วนะ! ตามใจเธอสุด ๆ เลย!”
กู้เจียวเจียวยิ้มจนลักยิ้มบุ๋มลึก
“เขาตามใจฉันมากจริง ๆ ไปลองขับกันเถอะ ฉันให้เธอขับ!”
“ได้เลย! ขอบคุณนะเจียวเจียว!”
ทั้งสองคุยจ้อขึ้นรถไป เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคำรามต่ำ ๆ ก่อนแล่นไปรวมกับกระแสรถบนถนน
บนชั้นสูงสุดของธุรกิจตระกูลเผย ระหว่างรายงานรอบที่สาม เผยอวิ๋นหวยก็เหม่อลอยไปแล้วถึงสามครั้ง
ผู้จัดการโครงการรายงานข้อมูลชุดหนึ่งจบแล้วหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียกอย่างหยั่งเชิง
“ท่านประธาน? ท่านประธาน?”
เผยอวิ๋นหวยได้สติขึ้นมาทันที เขานวดขมับพลางเอ่ยว่า
“...วันนี้พอแค่นี้ก่อน เลิกประชุม”
ผู้บริหารระดับสูงต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ก่อนทยอยออกไปอย่างเงียบเชียบและเป็นระเบียบ
เขากลับถึงห้องทำงาน เพิ่งนั่งลงก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ลั่วจือยวนถือกาแฟเข้ามา วางลงข้างโต๊ะแล้วชะงักเล็กน้อย ก่อนถามว่า “อาหวย เป็นอะไรไปหรือ? สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย”
เผยอวิ๋นหวยไม่ได้เงยหน้า “ไม่เป็นไร”
ลั่วจือยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “อาหวย คืนนี้ไปกินข้าวด้วยกันได้ไหม?”
เขาส่ายหน้า “คืนนี้ผมมีนัดแล้ว”
ลั่วจือยวนเม้มปาก พยักหน้าแล้วเดินออกไป ตอนประตูปิดลง เขาก็ยังไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเธอสักแวบ
หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นวูบหนึ่ง
เป็นข้อความจากสวี่มู่อี้ เพื่อนสนิทของเขา: “อวิ๋นหวย คืนนี้พวกเรานัดรวมตัวกันที่คลับเฉาเสวียน มาไหม?”
“ถ้าไม่มีนายก็สนุกน้อยลงเยอะ”