ตระกูลกู้อาศัยอยู่ท้ายหมู่บ้าน พอเดินออกจากหมู่บ้านมาได้ไม่นาน ก็เห็นทางเล็ก ๆ ที่ขึ้นเขา ทางนั้นถูกผู้คนเหยียบย่ำจนแทบไม่มีหญ้าสักต้น ดินสีเทาขาวกลายเป็นทางแน่นแข็งไปนานแล้ว
สองข้างทางมีหญ้าขึ้นรก ซูเสี่ยวเดินนำหน้า มือถือไม้ท่อนหนึ่งคอยตีพงหญ้าไปตลอดทาง
ยามนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะขึ้นเขานัก เพราะใกล้ค่ำแล้ว งูพิษกับสัตว์ร้ายต่างเริ่มออกหากิน แต่สำหรับซูเสี่ยวแล้ว นี่ก็เป็นโอกาสเหมือนกัน
“ซิวเหวิน ดูแลคุณชายรองกู้ให้ดีนะ ตามหลังพี่มา”
“วางใจเถิดขอรับ พี่สาว”
ทั้งสามเดินขึ้นเขาไปตามทางเล็ก ๆ บนเขาไม่มีชาวบ้านอยู่แล้ว
ระหว่างทาง ซูเสี่ยวเห็นสมุนไพรหลายชนิด จึงเดินไปสอนไป ให้ทั้งสองรู้จักและจำแนกสมุนไพรเหล่านั้น
“คุณชายรองกู้ สมุนไพรชนิดนี้เรียกว่าผักเอี๊ยะ ข้าเคยถามร้านขายยาแล้ว ผึ่งแห้งหนึ่งชั่งขายได้ 25 เหรียญเงิน ข้าเห็นว่าหมู่บ้านเป่ยซานก็มีอยู่มาก พรุ่งนี้ถ้าเจ้าว่าง ก็พาพี่ซิวเหวินไปขุดสมุนไพรสิ ดีไหม?”
คุณชายรองกู้มองผักเอี๊ยะบนพื้น อ้าปากน้อย ๆ อย่างตะลึง ดวงตาเบิกกว้างกลมโต
“พี่สะใภ้พูดจริงหรือขอรับ? นี่มันหญ้าคางคกไม่ใช่หรือ มีอยู่ทุกหนทุกแห่งเชียว กลับมีค่าถึงเพียงนี้เลยหรือ?”
คำพูดของซูเสี่ยวแทบพลิกความเข้าใจของคุณชายรองกู้ไปหมดสิ้น
“พี่สาวข้าพูดจริงทุกคำ คนที่ร้านขายยาบอกเองกับปาก”
ซูซิวเหวินเผยฟันขาวสะอาด ยิ้มมองคุณชายรองกู้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าตอนที่เพิ่งรู้ว่าสมุนไพรนี้ทำเงินได้ หน้าตาของตนเป็นอย่างไร คงดูเหม่อ ๆ เซ่อ ๆ แบบนี้กระมัง
คุณชายรองกู้รีบพยักหน้า
“พี่สะใภ้ วางใจเถิด พรุ่งนี้ข้าจะพาพี่ซิวเหวินไปขุดสมุนไพร”
ซูเสี่ยวชี้ไปยังดอกแดนดิไลออนที่พบได้ทั่วไปข้างทางแล้วเอ่ยว่า “ดูสิ ยังมีนี่ด้วย ชื่อทางการเรียกว่าดอกแดนดิไลออน พวกเราเรียกว่าดอกยายเฒ่า เป็นสมุนไพรเหมือนกัน พวกเจ้าเห็นแล้วก็ขุดกลับไปได้”