หลังกินมื้อเที่ยงเสร็จ ซูเสี่ยวก็ขึ้นเขาไปตามลำพัง
ซูซิวเหวินกับคุณชายรองกู้ช่วยกันจัดการผักเอี๊ยะกับผักแดนดิไลออนที่ขุดมาได้เมื่อช่วงเช้าอยู่ในบ้าน
กู้ฮุ่ยเริ่มทำงานเย็บปักอยู่ในบ้าน พลางดูแลซูเฉ่าไปด้วย
คุณชายใหญ่กู้นั่งเอนพิงหัวเตียงอ่านหนังสือ
ยาของคุณชายใหญ่กู้หมดตั้งแต่วันนี้แล้ว ซูเสี่ยวจึงต้องรีบหาเงินพาเขาไปหาหมอ
เพราะอย่างนั้น วันนี้ซูเสี่ยวจึงตั้งใจจะเข้าไปสำรวจป่าลึก
นางสะพายตะกร้าสานไว้บนหลัง ข้างในมีเชือก ส่วนเอวเหน็บมีดพร้าเล่มหนึ่ง
เวลานี้ชาวบ้านหมู่บ้านเป่ยซานกำลังพักผ่อนหลังมื้อเที่ยง บนเขาด้านหลังจึงแทบไม่มีใครขึ้นมา
แต่ซูเสี่ยวไม่รู้เลยว่ามีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องนางอยู่
คนผู้นั้นก็คือกู้ซิ่วจู
เดิมทีกู้ซิ่วจูตั้งใจมาหาซูเสี่ยวเพื่อแสดงตัวตน ทว่ากลับเห็นซูเสี่ยวเดินขึ้นเขาไปตามลำพัง
นางไม่รู้จักซูเสี่ยวมาก่อน แต่เห็นกับตาว่าซูเสี่ยวเดินออกมาจากตระกูลกู้ ทั้งยังได้ยินคุณชายรองกู้เรียกอีกฝ่ายว่าพี่สะใภ้ เช่นนั้นก็ต้องเป็นสะใภ้ใหม่ของตระกูลกู้แน่นอน
นางย่องตามหลังซูเสี่ยวไปอย่างเงียบเชียบ
นางอยากรู้นักว่าซูเสี่ยวขึ้นเขามาทำอะไรในเวลาเช่นนี้ หรือว่ามานัดพบชายอื่น? ไม่ได้การแล้ว นางแต่งให้พี่ใหญ่กู้ไปแล้ว จะไปลอบพบชายอื่นได้อย่างไร? ต้องตามไปจับตาดูซูเสี่ยวไว้
ยิ่งคิดกู้ซิ่วจูก็ยิ่งรู้สึกว่าซูเสี่ยวไม่คู่ควรกับคุณชายใหญ่กู้ ในใจนึกเสียดายแทนเขา จนลืมคำที่ท่านปู่เคยพูดกับนางไปเสียสนิท
ซูเสี่ยวมุ่งหน้าเดินอย่างตั้งใจ จึงไม่ทันสังเกตว่ามีคนตามอยู่ข้างหลัง
ยิ่งเดินเข้าไปลึก กู้ซิ่วจูก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัว
“นังสาวบ้านนอกนี่ เดินมาไกลขนาดนี้ทำไมกัน? ใกล้เข้าป่าลึกแล้วกระมัง? ไม่กลัวบ้างหรือ? ยังเป็นผู้หญิงอยู่หรือไม่?”
กู้ซิ่วจูเริ่มลังเล นางหันกลับไปมองทางที่เดินผ่านมา ซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม ขาทั้งสองพลันอ่อนแรงขึ้นมา
“อ๊า—”
จู่ ๆ หนอนตัวนิ่มยวบตัวหนึ่งก็ตกใส่ต้นคอกู้ซิ่วจู นางตกใจจนร้องเสียงหลง ทั้งกระโดดไปมาและยื่นมือควานจับมัน