จัดการเจ้าตัวใหญ่ได้แล้ว ซูเสี่ยวก็เช็ดคราบเลือดบนหน้าอย่างลวก ๆ ไม่มีเวลาจัดการหมูป่า จึงตามรอยบนพื้นไปหากู้ซิ่วจู
ตรงจุดที่หมูป่าวนไปวนมาเมื่อครู่เป็นเนินเขาสูงชัน
ดูจากทิศทางที่หญ้ารกบนเนินล้มเอนกับกิ่งไม้แห้งที่หักแล้ว กู้ซิ่วจูน่าจะกลิ้งตกลงมาจากด้านบน
ซูเสี่ยวค่อย ๆ เดินลงไปถึงตีนเนิน พอมองปราดเดียวก็เห็นกู้ซิ่วจูติดอยู่กับต้นไม้ จึงไม่กลิ้งลงไปต่อ
ทว่าหญิงสาวที่เมื่อครู่ยังดูสดใสสะอาดตา ตอนนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าถูกกิ่งไม้เกี่ยวขาดเป็นรูหลายแห่ง รองเท้าปักหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ทั้งตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดิน ผิวที่โผล่พ้นเสื้อผ้ามีแต่รอยขีดข่วน
ซูเสี่ยวคุกเข่าลง ตรวจดูลมหายใจ แล้วพบว่ายังไม่ตาย
“ดวงแข็งเหมือนกันนะ คราวหน้าดูซิว่าเจ้ายังกล้าขึ้นเขาคนเดียวอีกไหม”
ซูเสี่ยวแบกนางกลับขึ้นไปบนเนิน
แบกคนเป็น ๆ อยู่แบบนี้ คงขนหมูป่าลงเขาไปไม่ได้แน่
ซูเสี่ยวตัดกิ่งไม้กับหญ้ารกมาคลุมหมูป่าไว้ กลบกลิ่นคาวเลือดไม่ให้สัตว์ป่าได้กลิ่นแล้วเข้ามากัดกิน
จัดการเสร็จ นางก็สะพายตะกร้าขึ้นหลัง ให้กู้ซิ่วจูพาดอยู่บนบ่า มืออีกข้างหิ้วกวางดาวตัวหนึ่ง
แล้วเดินดุ่มลงเขาไป
ตรงตีนเขาพอดี นางพบพวกหญิงชาวบ้านกำลังขุดผักป่าและเดินกลับบ้าน
พวกนางเห็นซูเสี่ยวก็สะดุ้งตกใจ
“โอ๊ยแม่เจ้า นั่นคนป่ามาจากไหนกัน?”
ซูเสี่ยวหน้าเปื้อนเลือด บนหลังสะพายหมูป่าตัวเล็ก มือหิ้วกวางดาว บนบ่ายังแบกกู้ซิ่วจูที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง แถมนางเพิ่งแต่งเข้ามาใหม่ หญิงชาวบ้านในหมู่บ้านจึงจำไม่ได้
เมื่อเห็นว่าเป็นพวกป้าจากหมู่บ้าน ซูเสี่ยวก็รีบหยุด
นางเองก็อยากส่งตัวถ่วงบนบ่าออกไปเสียที เพียงแต่ไม่รู้ว่าหญิงสาวคนนี้เป็นลูกบ้านไหน
“ท่านป้าทั้งหลาย อย่ากลัวไปเลย ข้าเป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้านกู้ ซูเสี่ยวเจ้าค่ะ”
พอซูเสี่ยวเอ่ยขึ้น หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามาอย่างลังเล เพ่งพินิจอยู่นานกว่าจะร้องอุทานว่า “นี่ไม่ใช่สะใภ้ใหญ่ของบ้านกู้หรอกหรือ? เมื่อวานข้ายังไปกินเลี้ยงที่บ้านพวกเขาอยู่เลย แล้วเหตุใดถึงมีสภาพเช่นนี้ล่ะ?”