ซูเสี่ยวกอดกล่องเงินไว้ ก่อนหยิบเศษเงินออกมาจากข้างใน นับเงิน 4,000 เหวินออกมา ห่อด้วยผ้าห่อของ แล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านเก่าอีกครั้ง
ซูเสี่ยวไม่ชอบติดหนี้ใคร พอติดหนี้แล้วก็นอนไม่หลับ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหนี้ก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่บนบ่า การคืนเงินก็ต้องเด็ดขาดหน่อย จะลังเลไม่ได้ ถ้าไม่คืน เงินก้อนนี้ก็มีแต่จะถูกใช้ไปอยู่ดี
นางลองคำนวณดูแล้ว ช่วงนี้ที่บ้านไม่มีเรื่องต้องใช้เงิน
ค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ที่สุดของบ้านคือค่ารักษาคุณชายใหญ่กู้
นางรับยามาไว้แล้วหนึ่งเดือน เดือนนี้จึงไม่ต้องกังวลเรื่องคุณชายใหญ่กู้อีก นางต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนคืนหนี้ที่บ้านเก่าค้างไว้ให้หมด
จากนั้นก็หาเงินมารักษาคุณชายใหญ่กู้ สะสมเงินค่ายาให้พอ
อีกอย่าง ตอนนี้อากาศร้อน คุณชายรองกู้กับซูซิวเหวินยังพอนอนเบียดกันบนพื้นห้องโถงได้ แต่พออากาศหนาว ทั้งสองคนก็จะนอนกับพื้นต่อไปไม่ได้แล้ว ต้องสร้างบ้านให้เสร็จก่อนฤดูเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง
คิดแบบนี้แล้ว ก็ต้องใช้เงินก้อนโตอีกก้อน
พอนึกถึงเรื่องไหนก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น ซูเสี่ยวแทบอยากมีสามหัวหกแขนเสียเดี๋ยวนั้น
นางห่อเงินไว้แล้วเร่งฝีเท้าไปยังบ้านเก่า
พ่อเฒ่ากู้กำลังสานตะกร้าไม้ไผ่ พอเห็นซูเสี่ยวมาก็หยุดมือ
“แม่หนู มาแล้วหรือ รีบเข้ามาสิ กินข้าวหรือยัง?”
เวลานี้เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี ซูเสี่ยวมัวแต่รีบเอาเงินมาคืนจนลืมเรื่องมื้อเย็นไปเสียสนิท
พอนึกถึงคนที่บ้านซึ่งกำลังรอกินข้าว นางก็ยืนอยู่ต่อไม่ไหว
“ท่านปู่ นี่คือเงิน 4 ตำลึงที่ได้จากการขายหมูป่าเมื่อวาน ท่านรับไว้ก่อนเถิด”
ในมือพ่อเฒ่ากู้ถูกยัดห่อผ้าหนักอึ้งให้ ทั้งยังมีเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง ฟังดูก็รู้ว่าเป็นเหรียญทองแดง
“แม่หนู ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนี้ วันนี้เจ้าเพิ่งให้มา 18 ตำลึง คุณชายใหญ่ยังต้องใช้เงินรักษา พวกเจ้าควรเหลือเงินติดตัวไว้สำรองบ้าง หลายปีมานี้ก็ผ่านมาได้ ไม่จำเป็นต้องรีบคืนในวันนี้”