ซูเสี่ยวกลับเข้าห้องทันที อุ้มหีบเงินที่ได้จากการขายหมูป่า แล้วยืนอยู่ตรงประตูห้องโถง
เมื่อวานนางยุ่งอยู่ตลอด จึงยังไม่มีเวลานับเงิน
“ปิดประตู แล้วมานับเงินกัน”
คุณชายรองกู้รีบวิ่งไปปิดประตูเรือน
เด็ก ๆ ต่างเดินตามซูเสี่ยวเข้าไปในห้องฝั่งตะวันออก
กู้ฮุ่ยได้ยินเสียงเอะอะ จึงเดินตามมาด้วย
ซูเสี่ยวเลื่อนโต๊ะกินข้าวเข้ามา แล้วเทเงินจากหีบลงบนโต๊ะดังโครม
เหรียญทองแดงกระทบกันส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง ฟังแล้วชื่นใจเหลือเกิน
“เอาละ มานับกันว่าคราวนี้เราขายหมูป่าได้เงินทั้งหมดเท่าไร นับครบ 100 เหรียญก็ร้อยเป็นพวง พวกเจ้าทำได้ไหม?”
คุณชายรองกู้กับกู้ฮุ่ยทำได้ไม่ยาก อย่างไรเสียทั้งคู่ก็มีบิดาเป็นบัณฑิต นอกจากอ่านออกเขียนได้แล้ว ยังนับเลขเป็นด้วย แต่เรื่องนี้กลับทำให้ซูซิวเหวินกับซูเฉ่าลำบากใจ
“พี่หญิง ข้าทำไม่เป็น...”
ซูเฉ่าก้มหน้านับนิ้ว สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก
ซูซิวเหวินเองก็อึดอัดใจเล็กน้อย “พี่ ข้าก็ทำไม่เป็น”
คุณชายใหญ่กู้นอนอยู่บนเตียง เขาตื่นเพราะเสียงซูเสี่ยวกลับมาตั้งนานแล้ว
“ทำไม่เป็นก็ไม่เป็นไร ต่อไปนี้จงเรียนกับพี่เขยวันละครึ่งชั่วยาม”
ซูเสี่ยวมองคุณชายใหญ่กู้ “ร่างกายของท่านไหวหรือ?”
คุณชายใหญ่กู้พยักหน้าเบา ๆ “ให้ทำอย่างอื่นคงไม่ไหว แต่สอนพวกเขาวันละครึ่งชั่วยามยังพอทำได้ ข้ารู้สึกว่าตอนนี้กระปรี้กระเปร่าขึ้นมากแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วย อย่าฝืนเด็ดขาด”
ซูเสี่ยวคิดว่าหาอะไรให้คุณชายใหญ่กู้ทำบ้างก็ดี อย่างน้อยเขาจะได้ไม่เบื่อเกินไป
“ถ้าอย่างนั้นเริ่มเรียนกันวันนี้เลย เริ่มจากนับเลขก่อน”