ซูเสี่ยวครุ่นคิดมาตลอดทางจนกลับถึงบ้าน
กู้ฮุ่ยได้ยินเสียง จึงรีบโผล่หน้าออกมาจากห้องครัว
「พี่สะใภ้ ท่านกลับมาแล้วหรือ เหตุใดถึงไปนานนัก」
กู้ฮุ่ยเห็นสีหน้าซูเสี่ยวไม่ค่อยดี จึงคิดว่านางคงเหนื่อย รีบเข้าไปประคอง
「พี่สะใภ้ ท่านเหนื่อยหรือไม่ ไปพักก่อนเถิด」
ซูเสี่ยวส่ายหน้า 「น้องฮุ่ย ข้าไม่เป็นไร โจ๊กที่ต้มให้พี่ชายเจ้าสุกหรือยัง」
「สุกแล้วเจ้าค่ะ ยังอุ่นอยู่ในหม้อดิน ใช้ไฟอ่อนอยู่」
ซูเสี่ยวก้าวเข้าไปในห้องครัว
「ไปหยิบไข่ไก่ที่ข้าซื้อมาในห้องมาสักฟอง ต่อไปให้ใส่ไข่ลวกลงในโจ๊กของเขาวันละฟอง จะได้เพิ่มสารอาหาร」
กู้ฮุ่ยรีบไปหยิบไข่ไก่มา
ซูเสี่ยวเปิดฝาหม้อดู ก่อนเติมเกลือลงไปเล็กน้อย แล้วใส่น้ำมันหมูอีกนิด
เมื่อกู้ฮุ่ยนำไข่มาให้ นางก็ตอกไข่ใส่ลงไปหนึ่งฟอง พอไข่สุกแล้วก็ตักโจ๊กใส่ชาม ส่วนที่เหลือยังคงเคี่ยวต่อไว้กินตอนเย็น ยิ่งเคี่ยวนานก็ยิ่งนุ่มเละ ข้าวละลายไปกับน้ำ ย่อยง่ายด้วย
「น้องฮุ่ย ตรงนี้ข้าจัดการเอง เจ้าไปทำงานปักผ้าของเจ้าเถอะ ต่อไปเรื่องทำอาหารให้ข้าจัดการเอง เจ้าดูแลมือให้ดี」
กู้ฮุ่ยรู้สึกอบอุ่นในใจ จึงพยักหน้าแล้วเข้าไปในห้อง
หลายวันมานี้นางปักผ้าเช็ดหน้าได้หลายผืน ทั้งยังทำถุงหอมอีกสองใบ หากปักเพิ่มอีกสักสองสามวันจนได้จำนวนที่ต้องการ ก็จะนำไปให้ซูเสี่ยวส่งของที่ตลาดในตัวเมือง
ซูเสี่ยวถือโจ๊กหอมกรุ่นชามหนึ่งเข้าไปในห้อง
「ท่านพี่ ถึงเวลากินข้าวแล้ว」
พอซูเสี่ยวเข้าห้องมาก็เห็นกู้ต้าหลางกำลังอ่านหนังสืออีกแล้ว
เมื่อเห็นซูเสี่ยวเข้ามา เขาก็ค่อย ๆ ปิดหนังสือแล้ววางไว้ข้างตัว
「ฮูหยิน ลำบากเจ้าแล้ว」
แก้มกู้ต้าหลางขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าสงสัย ก่อนเขาจะนั่งตัวตรง