ซูเสี่ยวเห็นพ่อตู้กู้โมโหจนไอไม่หยุด ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
ปีนี้พ่อตู้กู้อายุ 61 ปีแล้ว คนรุ่นเดียวกับเขาส่วนใหญ่ล่วงลับกันไปหมด แต่เขายังแข็งแรงดี สาเหตุหลักเป็นเพราะตระกูลกู้มีลูกหลานมากมาย ไม่ต้องให้เขาเหน็ดเหนื่อยทำงานมาก ร่างกายจึงแข็งแรงกว่าคนวัยเดียวกัน
หลินรีบเอ่ยตำหนิว่า “สะใภ้รอง เจ้าพูดเหลวไหลอะไร ผู้ใหญ่กำลังคุยกัน มีสิทธิ์อะไรมาแทรก”
กู้ซูเจียง ลูกพี่ลูกน้องลำดับสอง รีบดึงภรรยาไว้ พลางยิ้มประจบขอโทษ “ท่านแม่ อย่าโมโหเลย เหมยเซียงแค่ปากไวไปหน่อย จริง ๆ ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร เงินที่พวกเรารับจ้างทำงานชั่วคราวในเมืองมา ไม่ได้ส่งให้ท่านครบทุกอีแปะหรือขอรับ”
หลินเห็นแก่หน้าบุตรชายคนรอง จึงไม่พูดอะไรต่อ
หลินหันมามองซูเสี่ยวอย่างกระอักกระอ่วน “สะใภ้หลาน สะใภ้รองของเจ้ายังไม่รู้ความ อย่าได้ถือสานางเลย...”
ซูเสี่ยวคิดว่าคนบ้านนี้ช่างเป็นแฟนพันธุ์แท้ของกู้ต้า lang เสียจริง เพื่อกู้ต้า lang เจ้าคนป่วยกระเสาะกระแสะนั่น ถึงกับพูดขัดกับใจตัวเอง นางอดถอนหายใจไม่ได้
ยังดีที่นางทะลุมิติมา ไม่อย่างนั้นคงเชื่อคำพูดของหลินไปแล้ว
ซูเสี่ยวเป็นคนยุคปัจจุบัน รู้เพียงว่าคนเรายอมตายเพื่อเงิน ส่วนนกยอมตายเพื่ออาหาร ไม่ว่าความสัมพันธ์จะแน่นแฟ้นแค่ไหน ผลประโยชน์ต่างหากที่เป็นกาวชั้นดี
สิ่งที่หลินทำก็เพื่อปิดปากคนอย่างซุนเหมยเซียง ซึ่งไม่พอใจเรือนสี่
ซูเสี่ยวเข้าใจดีว่าการปิดกั้นไม่สู้เปิดทางระบาย
เหมือนลำรางน้ำ หากปิดกั้นไว้นาน น้ำข้างในก็จะเน่าเหม็น มีเพียงปล่อยให้น้ำไหลเวียน จึงจะกลับมาใสสะอาด