ซูเสี่ยวไม่รู้เลยว่ากู้คุณชายใหญ่กำลังเดินทางมาตามหานาง
นางซื้อของเสร็จแล้วเตรียมกลับหมู่บ้าน ระหว่างทางก็เดินผ่านร้านช่างเหล็ก
นึกขึ้นได้ว่าตนยังไม่มีธนูที่ถนัดมือสักคัน จึงก้าวเข้าไปในร้านทันที
“แม่นาง อยากได้อะไรหรือ? มีดทำครัว กรรไกร เคียว กระทะเหล็ก ร้านเรามีหมด”
ชายฉกรรจ์คนเดิมจากคราวก่อน เหงื่อท่วมตัว เปลือยท่อนบน มีผ้าขาวพาดคอ มือยังถือกระทะเหล็กอยู่ใบหนึ่ง
“ท่านลุง ข้าอยากซื้อธนูสักคัน ที่นี่มีหรือไม่?”
ซูเสี่ยวเผยรอยยิ้ม ใบหน้าของนางเล็กอยู่แล้ว แถมร่างกายก็ไม่สูงนัก ยิ่งทำให้ดูอ่อนเยาว์เข้าไปใหญ่
ช่างเหล็กชะงักไปเล็กน้อย เด็กสาวตัวเล็กแค่นี้จะซื้อธนูไปทำอะไร?
แขนขาเรียวบางขนาดนั้นจะง้างธนูไหวหรือ?
“แม่นาง ที่นี่มีธนูอยู่สามคัน แขวนอยู่ทางโน้น เจ้าไปดูก่อนได้เลย”
ช่างเหล็กคิดว่าเด็กสาวคงแค่สงสัยใคร่รู้ ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อจริง ๆ จึงปล่อยให้ซูเสี่ยวไปดูเล่นตามลำพัง
ซูเสี่ยวพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปด้านใน ตามคาด นางเห็นธนูสามคันแขวนอยู่บนผนังด้านในสุด
คันซ้ายสุด ตัวธนูสั้นและหนา สายธนูก็หนาเช่นกัน เป็นธนูล่าสัตว์ เหมาะกับการยิงสังหารในระยะใกล้ แต่ทนทานมาก
คันกลาง ตัวธนูยาวกว่าเล็กน้อย ใช้ได้กับคนส่วนใหญ่ น้ำหนักในการง้างกำลังพอดี
คันขวาสุด ตัวธนูยาวที่สุด ฝีมือประณีต ปลายทั้งสองข้างพันด้วยหนังวัว ส่วนตัวธนาทาสีแดง
แต่มีข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ ปลายธนูทั้งสองข้างโค้งกลับมากเกินไป หากง้างจนสุดหลายครั้ง ธนูอาจเกิดรอยร้าวได้ง่าย
“ท่านลุง ข้าอยากลองคันขวาสุด ได้หรือไม่?”
ชายฉกรรจ์หยุดงานในมือ เช็ดเหงื่อแล้วเดินเข้ามา
“แม่นางน้อย เจ้าจะซื้อธนูจริง ๆ หรือ?”
ซูเสี่ยวกะพริบตา มองไม่ออกหรือไง?
ถ้าไม่ซื้อแล้วฉันจะยืนมองอยู่ตรงนี้ทำไม เวลาของฉันมีค่านะ
ชายฉกรรจ์ยิ้มซื่อ ๆ ก่อนยื่นมือไปหยิบธนูลงมาแล้วยื่นให้ซูเสี่ยว
“แม่นางตาแหลมจริง ๆ คันนี้ดีที่สุดในบรรดาสามคันแล้ว เพียงแต่น้ำหนักค่อนข้างมาก ไม่รู้ว่าเจ้าจะง้างไหวหรือไม่”