รุ่งเช้าวันถัดมา ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ซูเสี่ยวก็ลุกขึ้นไปตักน้ำ
ยังไม่ทันถึงบ่อน้ำ นางก็ได้ยินเสียงชาวบ้านพูดคุยกัน
「พี่สะใภ้ เมื่อเช้าข้าเห็นไล่เอ้อร์แบกผู้หญิงคนหนึ่งไปที่บ้านตระกูลซู ไม่รู้ว่าตาฝาดหรือเปล่า」
「อะไรนะ? ไล่เอ้อร์น่ะหรือ? เขาเป็นชายโสด แล้วจะมีผู้หญิงได้อย่างไร เจ้ามองผิดหรือเปล่า」
「ข้ายังไม่แก่จนเลอะเลือนเสียหน่อย จะจำไล่เอ้อร์ไม่ได้เชียวหรือ? เพียงแต่จำผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ รูปร่างดูคล้ายซูหลี แต่ใบหน้าบวมเหมือนหัวหมู ข้าเลยไม่แน่ใจ」
「ถ้าอย่างนั้นก็ไปดูที่บ้านตระกูลซูสิ จะได้รู้」
เวลานี้หน้าประตูบ้านตระกูลซูมีคนมามุงดูไม่น้อยแล้ว
ชาวบ้านตื่นแต่เช้า ตั้งใจจะออกไปทำงานในไร่ก่อนอากาศร้อน ใครจะคิดว่าจะได้ยินไล่เอ้อร์โวยวายอยู่หน้าบ้านตระกูลซู
「วันนี้พวกเจ้าต้องชดใช้เงินให้ข้า ถ้าไม่มีเงินสามตำลึง ข้าจะเอาเรื่องที่ซูหลีบ้านพวกเจ้าไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว อยากได้ผู้ชายจนคลุ้มคลั่งไปป่าวประกาศให้ทั่ว」
คนในลานบ้านตระกูลซูต่างมีสีหน้าย่ำแย่สุดขีด
เช้าตรู่ซูหลีก็ถูกไล่เอ้อร์แบกมาส่งถึงบ้าน ปลุกคนทั้งครอบครัวให้ตื่นจากฝัน
สีหน้าของย่าซูดำคล้ำราวก้นหม้อ โดยเฉพาะเมื่อเห็นใบหน้าของซูหลีที่บวมแดงจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้
「ไล่เอ้อร์ อย่ามาพูดจาเหลวไหล หลานสาวข้าจะไปบ้านเจ้าได้อย่างไร? เจ้าไม่ส่องดูเงาตัวเองในน้ำปัสสาวะเสียก่อนหรือ ว่าตัวเองมีสภาพอย่างไร ถึงได้กล้าคิดหมายปองลูกสาวข้า? ข้ายังไม่ได้ไปเรียกค่าเสียหายจากเจ้าเลยแท้ ๆ กลับเป็นเจ้ามาหาถึงที่เสียเอง」
หลิวซื่อเท้าเอว กระโดดโลดเต้นอยู่ในลานบ้าน ด่าทอกับไล่เอ้อร์ไม่หยุด
ไล่เอ้อร์เห็นคนมามุงดูกันมากมาย ก็ไม่กลัวหลิวซื่อแม้แต่น้อย
เช้านี้เขาปวดปัสสาวะจนตื่น พอเปิดประตูก็สะดุดคนคนหนึ่งล้ม แถมยังหกล้มจนเกือบฟันหน้ากระแทกหลุด
เมื่อเห็นชัดว่าเป็นผู้หญิง ตอนแรกเขาตกตะลึง ก่อนจะดีใจ คิดจะพานางเข้าบ้าน แต่พอเห็นหน้าตาชัด ๆ ก็สะดุ้งตกใจ
พอเพ่งมองดี ๆ ถึงได้รู้ว่าเป็นซูหลี