เวลา 19.00 น. มาถึงแล้ว คนงานขนถ่ายสินค้ากะกลางวันต่างพากันกรูไปยังเขตแปรรูป
เขตแปรรูปตั้งอยู่ด้านตะวันออกสุดของโกดัง เป็นพื้นที่สำหรับคัดแยกและบรรจุหีบห่อรอบที่สองโดยเฉพาะ ส่วนคนงานแปรรูปเลิกงานกลับบ้านกันไปนานแล้ว
บนโต๊ะสเตนเลสสามตัวที่เชื่อมต่อกัน ยาวตัวละ 3 เมตร มีทุเรียนหมอนทองหลายสิบลูกเรียงอย่างเป็นระเบียบ หูหิ้วถูกมัดด้วยเชือกพลาสติกสีแดงไว้เรียบร้อย สะดวกต่อการถือกลับบ้าน แต่ละลูกใหญ่พอ ๆ กับลูกบาสเกตบอล เปลือกมีสีเหลืองสลับเขียว หนามใหญ่และห่าง
ลุงโจวรับมาหนึ่งลูก ถือชั่งน้ำหนักในมือแล้วพูดว่า “ลูกนี้หนักอย่างน้อย 3 กิโลกรัม สุกกำลังดีพอดี คืนนี้เมียฉันต้องดีใจแน่”
เหล่าเจาก็หยิบมาลูกหนึ่ง ยกทุเรียนเข้าไปดมใกล้ ๆ “ลูกนี้เริ่มหอมแล้ว เปลือกก็ปริเป็นรอยเล็ก ๆ คืนนี้ผ่าได้เลย”
“คราวก่อนที่แจกมา ต้องวางไว้สองวันกว่าจะสุก ลูกสาวฉันเดินวนรอบทุเรียนด้วยความอยากกินอยู่ตั้งสองวัน”
ตอนเหล่าหวังไปรับทุเรียน เขายังหยอกล้อกับพี่สาวกลุ่มแปรรูปด้วย เธอทำท่าจะเอาทุเรียนขว้างใส่ เขาจึงถือทุเรียนวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
ลู่จืออวี้กับซ่งเค่อหนิงก็รับทุเรียนมาคนละลูก ซ่งเค่อหนิงถือปิ่นโตเก็บความร้อนด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างถือทุเรียน
ลู่จืออวี้รับทุเรียนของเธอมา ถือไว้สองมือข้างละลูก เธอจึงมีมือว่างไว้ถือปิ่นโต
หนามทุเรียนแค่เผลอไปโดนก็อาจตำจนเป็นรอยเลือด เขาจึงเปลี่ยนมุมจับเชือก ให้ทุเรียนห้อยอยู่ข้างขาโดยไม่สัมผัสกับขา