พี่เฉินจัดผ้าอ้อมไว้ตรงมุมห้องนั่งเล่น พอหันมาก็เห็นซ่งเค่อหนิงยังจับวงกบประตูทางเข้าอยู่ ใบหน้าซีดเผือดจนน่าตกใจ
เธอรีบก้าวเข้าไปประคองข้อศอกซ่งเค่อหนิงทันที “เสี่ยวหนิง เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดขนาดนี้!”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่เฉิน” ซ่งเค่อหนิงส่ายหน้าเบา ๆ “หลังคลอดร่างกายยังอ่อนแอ แค่ยืนนานไปหน่อยเลยเวียนหัวค่ะ”
เธอยื่นเครื่องดื่มในมือให้ “น้ำมะม่วงสาคูของพี่ค่ะ”
พี่เฉินรับชานมมาแล้วปิดประตูตาม “รีบนั่งพักก่อนสิ”
ซ่งเค่อหนิงเดินกลับไปนั่งลงข้างโซฟา
พี่เฉินก็นั่งลงข้าง ๆ เจาะหลอดใส่น้ำมะม่วงสาคูแล้วดูด “อืม อร่อยจริง ๆ”
จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้ารายการสั่งซื้อ แล้วกดให้คะแนนห้าดาวในช่องประเมินพนักงานส่งของ
“น้องคนนี้บริการดีด้วย ยิ้มแย้มตลอดเลย พี่ให้ห้าดาวแล้วเขียนคำชมด้วยดีกว่า ‘ส่งอาหารตรงเวลา ยิ้มแย้มเป็นกันเอง ชานมไม่หก’”
ซ่งเค่อหนิงเอนหลังพิงหมอนอิงบนโซฟา ได้ยินพี่เฉินพูดเช่นนั้นก็ย้อนนึกถึงภาพตรงหน้าประตูเมื่อครู่อย่างละเอียดอีกครั้ง
ตอนที่เธอยื่นน้ำมะม่วงสาคูมาให้ ใบหน้ามีรอยยิ้มแบบมืออาชีพประดับอยู่
รอยยิ้มนั้นไม่มีสะดุดแม้แต่นิดเดียว ไม่มีขมวดคิ้ว ไม่มีสีหน้าประหลาดใจแวบหนึ่งว่า ‘คนคนนี้ดูคุ้น ๆ’
ไม่มีเลยสักนิด
เธอแค่ยื่นชานมให้ แล้วก็รับโทรศัพท์ก่อนจะเดินจากไป ตั้งแต่ต้นจนจบพูดจาเป็นแบบพนักงานส่งของมืออาชีพทุกอย่าง
ดูเหมือนเธอจะไม่รู้จักตัวเองเลยสักนิด ไม่น่าเป็นไปได้
คืนนั้นที่โรงแรม เธอหันกลับมาถลึงตาใส่ซ่งเค่อหนิงชัด ๆ แถมยังด่าว่า “นังผู้หญิงชั้นต่ำมาจากไหน กล้าปีนขึ้นเตียงด้วยเหรอ”
แม้จะเจอกันแค่ครั้งเดียว แต่ครั้งนั้นทั้งคู่ก็สบตากันแล้ว จะเป็นไปได้ยังไงที่อีกฝ่ายจะจำเธอไม่ได้เลย