เช้าวันถัดมา ตอนเก้าโมงตรง ชิวอิ๋งนั่งประจำโต๊ะทำงาน แล้วเข้าสู่ระบบบริหารจัดการบุคลากรของเค่อเค่อดาวทันที
เธอค้นหาในคลังข้อมูลอย่างรวดเร็ว ดึงข้อมูลพนักงานรหัส KKD-0037 ออกมา ส่งเอกสารผ่านระบบโอเอภายในไปยังบัญชีของลู่จืออวี้ แล้วฝากข้อความไว้
คุณลู่ เอกสารส่งถึงแล้ว พนักงานคนนี้ประจำสาขาหวงชุน เริ่มงานวันนี้ตอนสิบโมงค่ะ
ลู่จืออวี้ยังไม่ได้ไปบริษัท เช้าวันนี้เขาตั้งใจเลื่อนเวลาออกจากบ้าน วางแล็ปท็อปบนตักแล้วจัดการงานต่าง ๆ
พี่เฉินลงไปซื้อกับข้าวแล้ว ส่วนเสี่ยวซูเป่ากำลังนอนอยู่ในเปลเด็กข้างโซฟาห้องนั่งเล่น ขาเล็ก ๆ สองข้างยังถีบอากาศไม่หยุด
ซ่งเค่อหนิงก้มลงห่มผ้าบางให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะใช้นิ้วแตะแก้มเล็ก ๆ เบา ๆ
เจ้าตัวเล็กหันตามนิ้วเธอแล้วอ้าปากทันที คิดว่าเธอจะป้อนนม ทำเอาซ่งเค่อหนิงยิ้มตาหยี
หน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะชาสว่างขึ้น ระบบโอเอแจ้งเตือนข้อความใหม่ต่อเนื่องกันหลายรายการ
ลู่จืออวี้วางแล็ปท็อปลงบนโต๊ะชา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วหันไปทางซ่งเค่อหนิง “มาแล้ว”
ซ่งเค่อหนิงที่กำลังหยอกเสี่ยวซูเป่ารีบนั่งตัวตรง สูดหายใจเข้าลึก ๆ “กดเข้าไปดูสิ”
ทันทีที่เปิดเอกสาร เธอก็คว้าข้อมือลู่จืออวี้ไว้ จ้องรูปถ่ายบัตรประชาชนบนหน้าจอไม่วางตา
ซ่งเค่อหนิงชี้รูปบนหน้าจอ “ลู่จืออวี้ ฉันถามหน่อย คนในรูปหน้าเป็นทรงอะไร”
“หน้าเรียวรูปไข่”
“ใช่ไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าไม่ผิด คนนี้แหละซ่งเค่อหนิงที่ฉันเห็นในโรงแรม คนที่วางยาเธอ”
น้ำเสียงของซ่งเค่อหนิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ในที่สุดก็ได้ข้อพิสูจน์
ลู่จืออวี้มองรูปบนหน้าจอ พยายามค้นความทรงจำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้ว “เธอไม่ใช่ซ่งเค่อหนิงที่ฉันเคยรู้จัก”
ซ่งเค่อหนิงชะงักไป เขาไม่รู้จักเธอ
พอได้สติ ซ่งเค่อหนิงก็รีบควักบัตรประชาชนที่เตรียมไว้ออกจากกระเป๋า วางไว้ข้างหน้าจอโทรศัพท์ แล้วเอาเลขประจำตัวประชาชนทั้งสองใบมาเทียบกันทีละตัว
“นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน”
“เลขตัวสุดท้ายในบัตรประชาชนของฉันเป็นเอ็กซ์ ของเธอเป็นเลขสอง แต่สิบเจ็ดตัวข้างหน้าเหมือนกันเป๊ะ ทั้งที่ฉันเอาทะเบียนบ้านของเธอไปทำบัตรใหม่แท้ ๆ”