หน้าโรงแรมหวงถิง
“ดูสิ นั่นไงลูกเขยตระกูลหลิน!”
“ได้ยินว่าจัดงานวันเกิดคืนนี้ก็เพื่อเขาโดยเฉพาะ เป็นงานเลี้ยงส่งลูกเขยไร้ประโยชน์ ฮ่า ๆ ๆ!”
“ขำจะตาย กินอยู่กับตระกูลหลินมาตั้ง 5 ปี ยังเอาเมียไม่อยู่ ไร้ประโยชน์จริง ๆ!”
“ว่าแต่หลินหว่านจวงไปชอบไอ้ไม่ได้เรื่องนี่ได้ยังไงกัน?”
“ใครจะไปรู้ บางทีอาจชอบไอ้จ้อนใหญ่ ๆ ของมันก็ได้...”
คำเยาะเย้ยแต่ละประโยคแทงเข้ามาราวกับคมมีด
เจียงเป่ยไม่แม้แต่จะกะพริบตา
เขายกมือขึ้นดูนาฬิกา ตอนนี้สามทุ่มสิบนาที
เดิมทีเขาคิดจะเรียกรถผ่านแอป แต่แถบสัญญาณโทรศัพท์กลับขึ้นว่า “ไม่มีบริการ”
ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยืนรอแท็กซี่อยู่ที่เดิมต่อไป
ทันใดนั้น
วู้ม——!!!
เสียงเครื่องยนต์คำรามดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก พุ่งมาจากที่ไกล ๆ
เฟอร์รารีสีแดงสดสะดุดตาพุ่งทะยานมาจากปลายถนน ห่อหุ้มด้วยสายลมบ้าคลั่ง ราวกับลำแสงที่พาดผ่าน
รถคันนั้นเข้าโค้งด้วยท่วงท่าแทบไม่ต่างจากการดริฟต์ ยางเสียดสีกับพื้นถนนจนเกิดเสียงแหลมบาดหู ก่อนจะเบรกกะทันหันตรงหน้าเจียงเป่ย—
เอี๊ยด!!!
จากนั้นกระจกหน้าต่างก็เลื่อนลงช้า ๆ
ใบหน้าหนึ่งเผยออกมา
เจียงเป่ยชะงักไปเล็กน้อย
เป็นใบหน้าที่ทำให้ผู้ชายคนไหน ๆ หัวใจเต้นสะดุดได้อย่างง่ายดาย
ผิวขาวเปล่งประกาย ไม่ใช่ความซีดเซียวแบบคนป่วย หากเป็นประกายเนียนนุ่มราวกับหยกเนื้อดีที่ผ่านการเจียระไน
คิ้วตาคมกริบราวคมมีด สันจมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากสีจางแต่แดงจัดอย่างน่าทึ่ง
ผมยาวสีดำสนิทปล่อยสยายลงบนบ่าอย่างไม่ใส่ใจ ปอยผมสองสามเส้นถูกลมกลางคืนพัดปลิวมาแนบแก้มขาวผ่อง
สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือดวงตาคู่นั้น—ลึกล้ำ เย็นชา ราวกับผิวน้ำในทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็งในฤดูหนาว ทั้งงดงามสะกดใจ แต่กลับทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่น้อย
เธอสวมเสื้อโค้ตสีดำทรงเนี้ยบ ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย แม้จะสวมเสื้อผ้าไม่มากชิ้น แต่กลับแผ่รัศมีราชินีผู้สูงส่งออกมา
หญิงสาวคนนี้กำลังเอียงหน้ามองเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มจาง ๆ
“สุดหล่อ จะนั่งรถไหม?”
เจียงเป่ยเงียบไปสองวินาที
จากนั้นก็ยิ้มอย่างจนใจ เปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่ง
หน้าโรงแรม
แขกเหรื่อที่เมื่อครู่ยังพูดคุยหัวเราะกันอยู่มากมาย ตอนนี้กลับเงียบกริบราวกับไก่ที่ถูกบีบคอ!
ผ่านไปเนิ่นนาน ไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้องอุทานขึ้นมาก่อน
“นั่น...ซูถังใช่ไหม?!”
คำพูดประโยคเดียวก่อคลื่นลูกใหญ่!
พอสิ้นเสียง ทุกคนก็แตกตื่นฮือฮาขึ้นมาทันที
“ซูถัง...ซูถังคนไหน? ซูถังแห่งกวานเป่ยเทคโนโลยีในมณฑลชางไห่น่ะหรือ?!”
“ใช่แล้ว! เธอนั่นแหละ! ทะเบียนรถเลขหกห้าตัว รถประจำตัวของซูถังไม่ผิดแน่!”
“เจียงเป่ยขึ้นรถของซูถังไปแล้ว?!”
“นี่...เป็นไปได้ยังไง?! เขาไม่ใช่คนไร้ประโยชน์หรอกหรือ? คนไร้ประโยชน์ที่เพิ่งถูกตระกูลหลินทอดทิ้งน่ะ!”
ทุกคนในงานต่างฮือฮา สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากเชื่อ!
กวานเป่ยเทคโนโลยี ซูถัง!
จักรพรรดินีธุรกิจแห่งมณฑลชางไห่ ตำนานผู้กุมอำนาจกลุ่มบริษัทมูลค่าหลายแสนล้านตั้งแต่อายุเพียง 26 ปี!
คนหนึ่งเป็นตำนานที่สูงส่งเกินเอื้อม จนทุกคนได้แต่มองแต่ไม่มีวันเข้าใกล้ได้!
อีกคนเพิ่งถูกตระกูลหลินไล่ออกจากบ้าน กลายเป็นตัวตลกของผู้คน!
คนสองคนที่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันได้เลย ไปมีความสัมพันธ์กันตั้งแต่เมื่อไรกัน ถึงได้มาอยู่ด้วยกันแบบนี้?!
……
ส่วนเจียงเป่ยซึ่งเป็นคนในเหตุการณ์ ตอนนี้กำลังนั่งอยู่เบาะข้างคนขับของเฟอร์รารี มองดูไฟถนนที่ถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว
“ขอบคุณนะ โชคดีที่คุณบังเอิญผ่านมาพอดี ไม่อย่างนั้นผมคงเรียกรถยากแน่”
ซูถังตั้งใจขับรถ
จากนั้นก็ยิ้ม
“ไม่ได้บังเอิญหรอก”
เธอหันมามองเจียงเป่ยกะทันหัน แววตาเป็นประกาย น้ำเสียงจริงจังผิดปกติ
“ฉันตั้งใจมาหาคุณโดยเฉพาะ”
เจียงเป่ยชะงักไปเล็กน้อย
“ตั้งใจ...มาหาผม?”
“คืนนั้น...”
ซูถังก้มหน้าลง นิ้วมือถูไถพวงมาลัยอย่างไม่รู้ตัว เสียงของเธอเบาลงเรื่อย ๆ
“ฉันรู้สึกสบายมาก”
“ตั้งแต่คืนนั้นมา ทุกคืนฉันก็นอนหลับสนิท”
น้ำเสียงของเธอสงบนิ่ง แต่เจียงเป่ยสัมผัสได้ว่าใต้ความสงบนั้นซ่อนความเหนื่อยล้าเอาไว้ลึกล้ำเพียงใด
ทั้งสองรู้จักกันเมื่อวันหนึ่งเมื่อสามเดือนก่อน
แม้หลินหว่านจวงจะเอาแต่พูดว่าเจียงเป่ยกินอยู่กับตระกูลหลิน
แต่ความจริงแล้ว ตระกูลหลินไม่เคยให้เงินค่าขนมเขาแม้แต่เหรียญเดียว
ตรงกันข้าม ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ในบ้านช่วงที่ผ่านมา ล้วนเป็นเจียงเป่ยที่สำรองจ่ายมาโดยตลอด
เพื่อให้มีเงินพอใช้จ่าย เขาจึงรับงานออนไลน์อยู่บ่อย ๆ
ไม่ว่าจะดูฮวงจุ้ย ตรวจวินิจฉัยโรคภัย ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย เสริมความมั่งคั่งและโชคชะตา ตราบใดที่จ่ายเงินถึง เขาก็ทำได้ทุกอย่าง
ส่วนซูถังก็คือลูกค้าของเขา
ในฐานะหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งมณฑลชางไห่ ตระกูลซูเป็นมหาอำนาจที่ทำให้ผู้คนและขุมกำลังนับไม่ถ้วนอยากเข้าหา ถึงขั้นยอมทุ่มสุดตัวเพื่อผูกสัมพันธ์ด้วย!
แต่เบื้องหลังความรุ่งโรจน์กลับซ่อนความลับที่ยากจะเอ่ยถึงเอาไว้
บรรพบุรุษของตระกูลซูเคยสร้างฐานะจากการขนส่งทางน้ำ สั่งสมทรัพย์สมบัติมหาศาล แต่ขณะเดียวกันก็ทำเรื่องที่บั่นทอนบุญกุศลไว้ไม่น้อย
เมื่อก่อเรื่องสกปรกในทะเลไว้มากเข้า ก็ทำให้ราชามังกรทะเลพิโรธและลงทัณฑ์
ส่งผลให้หญิงสาวในตระกูลซูทุกคน หลังอายุ 25 ปี เมื่อเข้านอนในยามค่ำคืน อวัยวะภายในทั่วร่างจะเจ็บปวดแสบร้อนราวกับถูกนำไปย่างบนกองไฟ ทรมานจนแทบอยากตาย
วิธีเดียวคือสวมหน้ากากออกซิเจนที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ แล้วนอนในอ่างอาบน้ำที่เติมน้ำยาสูตรพิเศษไว้จนเต็มทุกคืน
แต่ถึงทำเช่นนั้น เมื่ออายุมากขึ้น อาการก็จะค่อย ๆ รุนแรงขึ้น จนถึงขั้นนอนไม่หลับอยู่ดี
ชะตากรรมของหญิงสาวตระกูลซูคือการตายท่ามกลางความทรมานอันไม่รู้จบมาโดยตลอด!
เจียงเป่ยมองเธอเงียบ ๆ
ภายนอกผู้หญิงคนนี้คือซูถัง จักรพรรดินีธุรกิจผู้สูงส่งที่ผู้คนนับหมื่นชื่นชม
แต่ลับหลัง เธอกลับต้องชดใช้บาปของบรรพบุรุษ และทนรับความเจ็บปวดอย่างไม่มีวันสิ้นสุด
“คืนนั้นเมื่อสามเดือนก่อน...”
ซูถังพูดต่อ “คุณกอดฉันจากด้านหลัง”
“แค่กอดเท่านั้น”
“แต่...นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันหลับได้สนิทขนาดนั้น โดยไม่ต้องแช่ยาสมุนไพร”
“คืนนั้นฉันหลับไปเต็ม ๆ 8 ชั่วโมง”
“8 ชั่วโมง”
ซูถังพูดตัวเลขนั้นซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงเจือความสั่นเครือที่ยากจะสังเกตเห็น
“ตั้งแต่นั้นมา เกือบทุกคืนฉันก็หลับสบาย”
“คุณคงรู้ว่าโรคประหลาดนี้รบกวนตระกูลเรามาหลายร้อยปีแล้ว บรรพบุรุษทุกชั่วคนออกตามหาหมอฝีมือดีทั่วหล้า แต่ก็ไม่มีใครรักษาได้”
“แต่คุณ...”
เจียงเป่ยเงียบไป
เดิมทีเป็นเพียงการแลกเปลี่ยนธรรมดาครั้งหนึ่ง เขาแทบไม่ได้ออกแรงอะไรด้วยซ้ำ แค่ช่วยบรรเทาอาการให้อีกฝ่ายอย่างง่ายดาย ไม่คิดเลยว่าเธอจะจดจำเรื่องนี้มาจนถึงวันนี้
หันกลับมามองตระกูลหลิน เขาทุ่มเทปกป้องพวกเขามาตลอด 5 ปี แต่ไม่เพียงไม่ได้รับคำขอบคุณสักคำ ยังถูกวางแผนลับ ๆ เพื่อกัดกร่อนโชคชะตาอีกด้วย
สุดท้ายยังถูกมองเป็นขยะ ใช้เสร็จก็ทิ้ง กลายเป็นตัวตลกของผู้คน!
ช่างเป็น...จิตใจคนที่ยากแท้หยั่งถึง
เห็นเจียงเป่ยเงียบอยู่นาน ซูถังเม้มริมฝีปากแดง ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นในที่สุด
“คุณเจียง คำขอนี้อาจจะกะทันหันไปหน่อย แต่ฉันก็ยังอยากถาม...ไม่ทราบว่าฉันจะมีเกียรติเชิญคุณไปนั่งเล่นที่บ้านได้ไหม?”
ได้ยินเช่นนั้น เจียงเป่ยก็หัวเราะอย่างจนใจ
“ตอนรักษาอาการให้คุณ ผมก็บอกไปแล้วว่าอาการของคุณจัดการยากมาก ผมช่วยบรรเทาความทรมานให้ได้เท่าที่ทำได้แค่ช่วงหนึ่งเท่านั้น ถ้าจะรักษาให้หายขาด ผมเองก็ไม่มีความมั่นใจ!”
“ไม่...ไม่ใช่แบบนั้น”
จักรพรรดินีธุรกิจผู้เด็ดขาดเฉียบขาดมาโดยตลอด กลับเผยท่าทีเขินอายราวกับสาวน้อยออกมาเล็กน้อย
ใบหน้างดงามไร้ที่ติมีสีแดงระเรื่อผิดปกติแต้มขึ้นมา
“ฉันอยาก...ชวนคุณมานอนเป็นเพื่อนฉันอีกสักคืน...”
เจียงเป่ยชะงักไป ก่อนจะแสดงสีหน้าตกตะลึง
“???”