「คุณเจียง คุณ...อย่าเข้าใจผิดนะคะ」
ซูถังก็รู้ตัวว่าพูดผิดไป ใบหน้าเล็กพลันแดงก่ำ รีบอธิบายว่า
「ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันแค่อยากบอกว่า ครั้งก่อนนอนหลับสบายมาก เลยหวังว่าคุณจะอยู่เป็นเพื่อนฉันอีกสักคืน」
「……」
คำพูดชวนตะลึงอีกชุดทำเอาเจียงเป่ยถึงกับพูดไม่ออก เขารีบกระแอมสองสามครั้งก่อนเอ่ยว่า
「ผมเข้าใจแล้ว คุณไม่ต้องพูดต่อ」
ซูถังได้ยินดังนั้นก็ยินดีขึ้นมา 「คุณตกลงแล้วเหรอคะ」
เจียงเป่ยพยักหน้า 「ไปกันเถอะ」
รถเฟอร์รารีแล่นฉิวไปตลอดทาง ใช้เวลาราว 2 ชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึง
เจียงเป่ยเงยหน้ามอง เห็นคฤหาสน์ส่วนตัวที่โอ่อ่าตระการตาแห่งหนึ่ง
เป็นสถาปัตยกรรมจีนโบราณแบบดั้งเดิม หลังคายกมุมและโครงคานสลักลวดลายงดงาม ทุกรายละเอียดล้วนแสดงถึงความประณีตของช่างฝีมือ
ประตูบานใหญ่สีชาดตั้งตระหง่าน ให้ความรู้สึกถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานและหนักแน่น
เมื่อเดินเข้าไปในคฤหาสน์ เจียงเป่ยกวาดตามองผังตลอดเส้นทางแล้วอดชื่นชมในใจไม่ได้
สิงโตหินหน้าประตูช่วยข่มสิ่งชั่วร้าย ภูเขาจำลองขวางสายน้ำเพื่อรวบรวมทรัพย์ บ่อน้ำเปลี่ยนพลังอัปมงคลให้เป็นอำนาจ สะพานหินโค้งทอดตัวยาวดุจรุ้งนอนเหนือคลื่น เชื่อมพลังภายในและภายนอกเข้าด้วยกัน
ทิศตะวันออกเฉียงใต้เป็นตำแหน่งซวิ่น จึงปลูกป่าไผ่ไว้รับลม
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือเป็นตำแหน่งเฉียน จึงสร้างแท่นสูงไว้ชมจันทร์
เรียกได้ว่าทุกย่างก้าวแฝงความงามดุจดอกบัว และทุกแห่งซ่อนกลไกไว้
สมกับเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งชางไห่ รากฐานอันลึกล้ำเห็นได้ชัดจากเรื่องนี้!
ซูถังพาเจียงเป่ยเดินผ่านระเบียงคดเข้าสู่เรือนเล็กหลังหนึ่ง
พอขึ้นชั้นบน ทั้งคู่ก็มาถึงห้องนอนของซูถัง
ซูถังยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้างามแดงระเรื่อ ท่าทางก็ดูเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง
「คุณ...จะอาบน้ำก่อนไหมคะ」
เจียงเป่ยแตะจมูกอย่างกระอักกระอ่วน
แค่มารักษาโรคแท้ ๆ ทำไมบรรยากาศถึงได้ชวนให้คิดไปไกลแบบนี้นะ
เขาโบกมือ 「คุณอาบก่อนเถอะ」
ซูถังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ
ไม่นานนักก็มีเสียงน้ำไหลดังออกมาจากในห้องน้ำ
เจียงเป่ยว่างไม่มีอะไรทำ จึงเริ่มเดินสำรวจห้องนอนของซูถัง
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เตียง——
ชุดเครื่องนอนใหม่เอี่ยมจนแทบไม่มีรอยยับ ผ้าห่มพับไว้อย่างเรียบร้อย แม้แต่หมอนก็ไม่มีรอยยุบสักแห่ง
ดูราวกับว่า...ไม่เคยมีใครนอนเลย
สายตาของเจียงเป่ยเลื่อนไปยังข้าง ๆ อย่างช้า ๆ——
ตรงนั้นมีอ่างอาบน้ำแบบตั้งพื้นขนาดใหญ่ วางคนสองคนนอนเคียงกันได้สบาย
ขอบอ่างมีคราบน้ำเป็นวงชัดเจน เป็นร่องรอยที่ทิ้งไว้จากการแช่น้ำมาเป็นเวลานาน
ในอ่างมีของเหลวใสสะอาดเต็มอ่าง ทั้งยังส่งกลิ่นหอมจาง ๆ ของสมุนไพรออกมา
ข้างอ่างยังมีเครื่องผลิตออกซิเจนตั้งอยู่เครื่องหนึ่ง ท่อทอดยาวไปเชื่อมกับหน้ากากออกซิเจนที่วางอยู่ด้านข้าง
เห็นได้ชัดว่านี่ต่างหากคือ「เตียง」ที่ซูถังใช้พักผ่อนเป็นประจำ
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก
ท่ามกลางไอน้ำพร่าเลือน ร่างหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมา
ซูถังห่มกายด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาว ขอบผ้ามีหยดน้ำเกาะพราว
ใบหน้านั้น——
งดงามเย้ายวนดุจดอกบัวพ้นน้ำ ผิวพรรณถูกไอร้อนรมจนเป็นสีชมพูระเรื่อ ริมฝีปากอิ่มฉ่ำน้ำ
แววตาพราวระยับนั้นเจือความเกียจคร้านและเลื่อนลอยหลังอาบน้ำอยู่หลายส่วน
ดูเหมือนเธอจะรู้สึกถึงสายตาของเจียงเป่ย จึงเผลอกำขอบผ้าเช็ดตัวแน่น
แต่ยิ่งกำ ผ้าเช็ดตัวกลับยิ่งคลาย เผยให้เห็นส่วนโค้งขาวผ่องวับแวม
ทุกย่างก้าวเยื้องกราย ทิ้งรอยเท้าเปียกจาง ๆ ไว้บนพื้น ราวกับเหยียบย่ำลงกลางใจคน
เสน่ห์เย้ายวนที่แผ่ซ่านออกมาจากส่วนลึกทำให้ยากจะละสายตา
เจียงเป่ยรู้สึกคอแห้งผาก
ซูถังเดินมาหยุดข้างเตียง
ใต้ผ้าเช็ดตัวคือเรียวขาที่ยาวตรง ข้อเท้ายังมีหยดน้ำเกาะอยู่ สะท้อนแสงระยิบระยับ
เธอเงยหน้าขึ้น สีหน้าเขินอาย แววตาเต็มไปด้วยเสน่ห์
「คุณเจียง เริ่ม...เริ่มได้แล้วค่ะ」
เจียงเป่ยแตะจมูก ก่อนนั่งขัดสมาธิข้างเตียง แล้วค่อย ๆ วางสองมือลงบนแผ่นหลังของซูถัง
「เริ่มแล้วนะ」
ทันทีที่สิ้นเสียง ซูถังก็รู้สึกถึงกระแสอุ่นสายหนึ่งเอ่อท่วมไปทั่วร่าง ซึมซาบถึงแขนขาและอวัยวะทุกส่วน สบายจนเกือบเผลอร้องออกมา
「ใช้โชคชะตาของข้าเป็นตัวนำ ใช้ปราณเที่ยงธรรมแห่งฟ้าดินเป็นหลัก」
เสียงของเจียงเป่ยทุ้มต่ำและทรงพลัง 「สะกด——มารร้าย——!」
สิ้นเสียง แสงสีทองสายหนึ่งพลันรวมตัวเป็นรูปเป็นร่าง กลายเป็นอักขระยันต์สีทองนับไม่ถ้วน พุ่งออกจากปลายนิ้วแล้วล้อมวนรอบกายซูถัง
เป็นความสบายที่ยากจะบรรยายเป็นคำพูด
กระดูกทั่วร่างส่งเสียงกรอบแกรบแผ่วเบา ราวกับมีบางสิ่งกำลังถูกดึงออกจากกระดูกทีละน้อยและชำระให้บริสุทธิ์
ศีรษะของเธอเริ่มมึนงง สติเลือนรางลง
ความรู้สึกสบายรุนแรงเกินไป จนร่างกายอ่อนยวบไปหมด
ท่ามกลางสติอันพร่าเลือน เธอเลิกฝืนตัวเอง พลิกกายพุ่งเข้าไปซบอกเจียงเป่ยโดยตรง
ผ้าเช็ดตัวเลื่อนหลุดลงมาครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวผ่องและกระดูกไหปลาร้าอันงดงามเกือบครึ่ง
แก้มของเธอแนบอยู่กับอกเจียงเป่ย ลมหายใจอุ่น ๆ ซึมผ่านเนื้อผ้ามา
「คุณเจียง...」
มือข้างหนึ่งของซูถังโอบเอวเจียงเป่ยโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบไล้ผ่านเสื้อผ้า
ร่างของเจียงเป่ยแข็งทื่อขึ้นมาทันที
เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจากตัวซูถังที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นสมุนไพรในน้ำอาบกับกลิ่นกายของหญิงสาว
อักขระยันต์สีทองหมุนวนรอบตัวทั้งสองอย่างช้า ๆ พร้อมส่งเสียงหึ่งแผ่วเบา
「คุณเจียง...ฉันอยากให้เราใกล้ชิดกันมากกว่านี้...」
แสงจันทร์นอกหน้าต่างเริ่มพร่าเลือน
ราตรี
ยังอีกยาวไกล
……
ในเวลาเดียวกัน ชายชราผมขาวผู้มีท่าทางกระฉับกระเฉงกำลังเดินเล่นไปทั่วคฤหาสน์
บังเอิญเดินผ่านเรือนเล็กของซูถัง พอเห็นอาคารที่เปิดไฟสว่างจ้าก็อดชะงักไม่ได้
หลานสาวคนโตกลับมาแล้วหรือ
ทำไมไม่บอกเขาล่วงหน้าสักหน่อย
ซูซงเฉียวกำลังสงสัย พลางเตรียมเดินเข้าไปดู
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงพึมพำอ่อนหวานดังขึ้น
「คุณเจียง...」
「ฉันอยาก...」
ใบหน้าเปี่ยมอำนาจของชายชราฉายแววตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันที
เขาหันหลังกลับในทันใด ฝีเท้าว่องไวราวกับมีลมพัดพา พริบตาเดียวก็ไปถึงเรือนอีกหลังหนึ่ง
ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาถีบประตูเรือนเปิดผาง!
「ปัง ๆ ๆ!」
ชายชราทุบประตูห้องดังสนั่น แล้วกดเสียงต่ำว่า
「ไอ้เด็กเวร รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!」
ในห้องมีเสียงขยับตัวดังสวบสาบ จากนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
「คุณตาเป็นบ้าอะไรเนี่ย ดึกดื่นป่านนี้แล้ว...」
「ไม่ต้องพูดมาก!」
ชายชราตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
「ลูกสาวบ้านแกพาผู้ชายกลับมาด้วย! แถมทั้งคู่ยังอยู่ด้วยกันแล้ว!」
ภายในห้องเงียบไปหลายวินาที
จากนั้น——
「ปัง!」
ประตูห้องถูกกระชากเปิดอย่างแรง
ชายวัยกลางคนในชุดนอนพุ่งออกมา
เขาคือประมุขตระกูลซูรุ่นปัจจุบัน และเป็นพ่อของซูถัง ซูป๋อหยวน
「พ่อ! พ่อไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม?!」
พูดจบ ซูป๋อหยวนก็เดือดดาลขึ้นมาทันที เตรียมจะไปเอาเรื่องอีกฝ่าย
「กล้ามาเด็ดผักกาดของตระกูลซู ฉันอยากเห็นนักว่าไอ้เด็กเหลือขอนั่นเป็นลูกเต้าเหล่าใคร!」
ยังไม่ทันก้าวขา ซูซงเฉียวก็ตบเข้าที่ท้ายทอยของเขาฉาดหนึ่ง
ซูป๋อหยวนกุมท้ายทอย ทำหน้ามึนงง 「พ่อ เป็นอะไรไป ตีผมทำไม」
ซูซงเฉียวทำหน้าขึงขัง เอ่ยอย่างจริงจังว่า
「แกกล้าแตะต้องหลานเขยของฉัน ฉันจะทำให้แกพิการ!」
「บรรพบุรุษของตระกูลซูเริ่มสร้างฐานะจากการขนส่งทางน้ำ ค้าขายเชื่อมโยงไปทั่วสารทิศ แต่กลับล่วงเกินราชามังกรสมุทรโดยไม่ตั้งใจ จึงถูกลงทัณฑ์จากสวรรค์——」
「ตั้งแต่นั้นมา สายเลือดก็ถูกประทับตราเคราะห์กรรมที่ยากจะข้ามผ่าน ทำให้มีทายาทได้ยาก」
「ยิ่งมาถึงรุ่นของแก พี่น้อง 4 คนกลับมีลูกสาวเพียงคนเดียวก็คือถังถัง」
พูดไปพูดมา ซูซงเฉียวก็สะอึกสะอื้น ดวงตาเปี่ยมด้วยน้ำตาแห่งความตื่นเต้น
「เด็กคนนี้ไม่เคยสนใจเรื่องชายหญิงเลย」
「ใครจะคิดว่า——」
「ตอนนี้กลับรู้เรื่องขึ้นมาแล้ว!」
「แต่ก่อนฉันคิดว่าคงหมดหวังจะได้อุ้มหลานเสียแล้ว ตอนนี้กลับมีโอกาสได้อุ้มเหลน!」
แววตาของซูซงเฉียววาววับ เขาพูดติด ๆ กันว่า
「ไม่ว่าเด็กคนนั้นจะเป็นใคร มีชาติตระกูลอย่างไร หรือมีความทะเยอทะยานหรือไม่」
「ขอแค่เขาจริงใจกับถังถัง ต่อให้เป็นไส้เดือนที่คลานอยู่ในโคลน ตระกูลซูก็ยังทำให้เขาแปรเปลี่ยนจากปุถุชนกลายเป็นมังกรได้!」
「ให้กลายเป็นลูกเขยมังกรอันดับหนึ่งแห่งหัวกั๋ว!」
……
เช้าวันถัดมา
ห้องชุดประธาน โรงแรมหวงถิง
「เจียงเป่ย ยกโจ๊กมา...」
หลินหว่านจวงตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ สมองยังมึนงง ปากก็เผลอเรียกชื่อนั้นออกมาโดยไม่รู้ตัว
ถ้าเป็นแต่ก่อน เจียงเป่ยคงต้มโจ๊กเสร็จและรอเธออยู่แล้ว
แต่ครั้งนี้ มือของเธอกลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
หลินหว่านจวงสะดุ้งตื่น พลันลุกขึ้นนั่งตัวตรง
ถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเป็นครั้งแรกในรอบ 5 ปีที่เธอไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน
ฉินเวิ่นนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น
เมื่อเห็นฉินเวิ่น หลินหว่านจวงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เคราะห์ดีที่เห็นเขาไม่ได้นอนบนเตียง เธอถึงค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง
เมื่อวานดื่มไปมาก เธอจำเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ค่อยได้แล้ว รู้เพียงลาง ๆ ว่าโรคประหลาดกำเริบขึ้นอีกครั้ง
เธอพลันนึกถึงกฎ 3 ข้อที่เจียงเป่ยตั้งไว้
ต้องกลับบ้านก่อน 3 ทุ่ม
หลัง 4 ทุ่มห้ามพบแขก
ต้องพกเครื่องรางติดตัวไว้เสมอ
ตอนนั้นเจียงเป่ยกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าห้ามฝ่าฝืนเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะเรียกเคราะห์กรรมย้อนกลับมาเล่นงาน!
ผลคือเธอฝ่าฝืนไปแล้ว 2 ข้อในคืนเดียว
ผ่านไปคืนหนึ่ง เธอก็ยังมีชีวิตอยู่ดี ไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ใช่หรือ
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ความดูแคลนที่หลินหว่านจวงมีต่อเจียงเป่ยก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน ยิ่งรู้สึกว่าการเตะเจียงเป่ยออกไปเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดเพียงใด!
ขณะที่กำลังจะปลุกฉินเวิ่น พอพลิกตัวก็มีเศษหยกกองหนึ่งหล่นออกมาจากเสื้อผ้าของเธอ
เธอหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นหยกพกที่เจียงเป่ยเคยมอบให้ ไม่รู้เพราะอะไรถึงแตกเป็นชิ้น ๆ
เห็นดังนั้น หลินหว่านจวงชะงักไปก่อนจะอดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้
หรือว่า...หยกพกชิ้นนี้จะช่วยรับเคราะห์แทนเธอจริง ๆ
ความคิดเหลวไหลนี้เพิ่งผุดขึ้นมาก็ถูกกดลงไปทันที
ผีสางอะไรนั่นก็แค่กลวิธีงมงายที่เอาไว้หลอกคนแก่เท่านั้น!
คิดถึงตรงนี้ หลินหว่านจวงก็หัวเราะเยาะ
「ของถูกที่ไปคุ้ยเจอมาจากแผงลอยอีกแล้วสินะ!」
เธอปัดเศษหยกลงถังขยะอย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้นก็ลงจากเตียง ใช้เท้าเขี่ยฉินเวิ่นให้ตื่น
ทันทีที่ฉินเวิ่นลืมตา เขาก็ผุดลุกจากพื้นราวกับตกใจสุดขีด
「หว่านจวง เมื่อ...เมื่อคืนนี้...」
สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวา จ้องหน้าหลินหว่านจวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
「มีอะไร」
หลินหว่านจวงขมวดคิ้วถาม
「มะ...ไม่มีอะไร」
ฉินเวิ่นดูเหมือนจะรู้สึกอับอาย จึงสงบสติอารมณ์แล้วพูดกลบเกลื่อนไป
หลินหว่านจวงยืนอยู่ตรงนี้อย่างสบายดีไม่ใช่หรือ
บนใบหน้าก็ไม่มีขนสีแดงแล้วด้วย
ภาพหลอน!
เมื่อคืนคงดื่มมากเกินไปจนเห็นภาพหลอนแน่ ๆ!
ขณะที่กำลังปลอบใจตัวเอง หลินหว่านจวงก็ขัดจังหวะเขา แล้วเอ่ยประโยคแรกว่า
「ทำกับข้าวเป็นไหม ไปต้มโจ๊กมาให้ฉันชามหนึ่ง」
「เป็นครับ!」
ฉินเวิ่นตาเป็นประกาย รีบตบอกทันที
「หว่านจวง ผมจะไปทำเดี๋ยวนี้!」
หลังไล่เขาออกไป หลินหว่านจวงก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างกับถูกอะไรดลใจ แล้วกดเข้าไปในหน้าสนทนากับเจียงเป่ย
ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ไอ้ไร้ประโยชน์นั่นกลับไม่ได้ส่งข้อความมาหาเธอแม้แต่ข้อความเดียวจริง ๆ!
เธอจะหย่าก็จริง แต่เขาจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้ไม่ได้หรือไง
ถึงจะถูกไล่ออกจากบ้าน อย่างน้อยก็น่าจะดิ้นรนบ้างสิ
ในจินตนาการของหลินหว่านจวง เจียงเป่ยคงร้องไห้แทบขาดใจ อ้อนวอนขอไม่ให้เธอจากไปอย่างสิ้นหวัง
เป็นแค่ปลิงที่รู้จักแต่เกาะตระกูลหลินเพื่อดูดเลือดเท่านั้น พอขาดเธอไปแล้วจะทำอะไรได้
ถ้าเขายอมคุกเข่าขอร้องเธออีกสักสองสามครั้ง บางทีเธออาจใจดีสงสาร มอบงานที่มีหน้ามีตาให้เขาสักงาน
ถึงขั้นอนุญาตให้เขาอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลหลินต่อไป คอยรับใช้เธอเหมือนเดิม
ให้เขาทำงานเป็นคนรับใช้ของตระกูลหลิน