“ตระกูลหลินสามารถฝืนชะตาฟ้า พลิกผันชีวิตจนผงาดขึ้นมาได้ตลอดทาง ทั้งหมดเป็นเพราะผู้อาวุโสเสวียนคอยช่วยเหลือมาหลายปี บุญคุณครั้งนี้ ตระกูลหลินไม่มีวันลืม!”
เสวียนเจินจื่อพยักหน้า ถอนหายใจยาว “การช่วงชิงโชคชะตาของผู้อื่นทำให้ข้าสูญเสียบุญกุศลและอายุขัยไปไม่น้อย หวังว่าตระกูลหลินจะรักษาคำมั่น ในอนาคตช่วยหาสถานที่ดี ๆ ให้ข้าพักฟื้นและบำเพ็ญเพียร”
“ผู้อาวุโสเสวียนวางใจได้ ตระกูลหลินให้ความสำคัญกับบุญคุณที่สุด ต่อไปพวกเราจะดูแลท่านอย่างดีแน่นอน!”
หลินเจิ้นถิงพูดจบก็วางถ้วยชา จัดเสื้อสูทสั่งตัดให้เรียบร้อย ก่อนก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องชุดประธานาธิบดี
ทันทีที่เขาก้าวเข้าสู่ห้องจัดเลี้ยง ฝูงชนที่กำลังส่งเสียงอึกทึกก็เงียบลงชั่วขณะ ก่อนจะกรูกันเข้ามาราวกับคลื่น
“ยินดีด้วยครับ คุณหลิน! คุณหนูหลินโดดเด่นเหนือใคร ตอนนี้ยังเป็นดาวเด่นแห่งแวดวงธุรกิจเมืองหลินเจียงอีกด้วย!”
“ใช่แล้วครับ คุณหลินสั่งสอนลูกสาวได้ดีจริง ๆ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา กลุ่มบริษัทหลินทำลายสถิติไม่หยุด ส่วนคุณก็ไม่ธรรมดาเลย มองการณ์ไกล แถมยังมีวิธีจัดการยอดเยี่ยม!”
“คุณหลิน ต่อไปพวกเราต้องไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ แล้วล่ะครับ จะได้พลอยรับสิริมงคลจากคุณกับคุณหนูหลิน!”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำเยินยออย่างไม่ปิดบังจากเหล่าผู้มีชื่อเสียงและผู้ทรงอิทธิพล หลินเจิ้นถิงก็ยิ้มหน้าบานจนหุบไม่ลง
“ทุกท่าน! ขอบคุณที่สละเวลามาร่วมงานวันเกิดของลูกสาวผม!”
หลินเจิ้นถิงเดินขึ้นเวทีประธาน ยกไมโครโฟนขึ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวาน
“อาศัยโอกาสดีในวันนี้ ผมมีเรื่องหนึ่งจะประกาศให้ทุกท่านทราบ!”
สีหน้าของเขาพลันเคร่งขรึม น้ำเสียงเปี่ยมความเจ็บปวด
“เมื่อห้าปีก่อน ผมหลินถูกคนไร้ความสามารถหลอก จนปล่อยให้หนอนบ่อนไส้เข้ามาในตระกูลหลิน ทั้งยังทำให้หว่านจวงต้องผ่านความรักที่เลวร้ายมาช่วงหนึ่ง!”
“แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป การแต่งงานระหว่างหว่านจวงกับไอ้ขยะคนนั้นเป็นอันยกเลิก ตระกูลหลินกับเขาจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก!”
พูดจบ เขาก็หันไปมองหลินหว่านจวงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ผมหลินมองคนไม่ขาด โชคดีที่หว่านจวงมีจุดยืนของตัวเอง แต่งงานกันมาห้าปี ไอ้ขยะนั่นก็ไม่เคยได้สมใจ ทั้งสองคนอยู่ห้องเดียวกันมาตลอด แต่ไม่เคยนอนเตียงเดียวกัน!”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งห้องก็ฮือฮา!
หลายคนในงานเผยสีหน้ายินดี
แบบนี้ก็แปลว่าหลินหว่านจวงยังบริสุทธิ์อยู่น่ะสิ?
ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ใบหน้าของหลินหว่านจวงก็ซีดเผือด แววตาฉายความกระอักกระอ่วนขึ้นมาวูบหนึ่ง
มีเพียงเธอที่รู้ว่า ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอป่วยประหลาดขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุหลายครั้ง
ทุกครั้งที่อาการกำเริบ เธอจะรู้สึกราวกับทั้งร่างจมอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง ความหนาวเย็นแทรกผ่านเนื้อหนังเข้าสู่กระดูก ต่อให้ห่มเสื้อผ้าหนาแค่ไหน หรือเปิดเครื่องทำความร้อนแรงเพียงใด ก็ยังต้านความเย็นเยียบถึงกระดูกนั้นไม่ได้
แม้แต่ลมหายใจที่พ่นออกมาก็ยังเย็นเฉียบ จากนั้นสติก็ค่อย ๆ เลือนหาย จนหมดสติไป...
แต่ทุกครั้งที่ฟื้นขึ้นมา เธอมักพบว่าตัวเองนอนอยู่ข้างเจียงเป่ย...
ความรู้สึกเหนื่อยหอบ เหงื่อท่วมตัว และหมดเรี่ยวแรงเช่นนั้น ถึงหลินหว่านจวงจะไม่เคยผ่านเรื่องอย่างว่ามาก่อน ก็ยังรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น
แม้ตอนแรกจะโกรธมาก แต่ต่อมาก็เริ่มลิ้มรสจนติดใจ เลยยอมปล่อยให้ความสัมพันธ์เป็นไปเช่นนั้น
แน่นอนว่าหลังจากนั้นเธอย่อมโยนความผิดทั้งหมดให้การกำเริบของโรคประหลาด!
ยิ่งไปกว่านั้น ความสามารถของเจียงเป่ยยังยอดเยี่ยม รู้สึกราวกับถูกมังกรยักษ์พุ่งชนรัง จนต้องนอนซมอยู่หลายวันติดกัน
ทั้งร่างกายและจิตใจได้รับความพึงพอใจอย่างเต็มเปี่ยม!
นี่จึงเป็นเหตุผลที่หลินหว่านจวงอดทนอยู่กับเจียงเป่ยมาตลอดห้าปี!
หลังประกาศ “ข่าวดี” เสร็จ งานวันเกิดก็ยังดำเนินต่อไป
ภายในห้องจัดเลี้ยง ผู้คนชนแก้วกันอย่างคึกคัก
ตรงมุมห้อง ฉินเวิ่นมองหลินหว่านจวงด้วยแววตาอ่อนโยน
“หว่านจวง หลายปีมานี้ขอบคุณเธอมาก ถ้าไม่มีเธอช่วย ฉันคงมาไม่ถึงวันนี้”
หลินหว่านจวงเพิ่งรับรองแขกคนอื่นเสร็จ เธอดื่มไปไม่น้อย พวงแก้มงามจึงแต้มสีแดงระเรื่อ ก่อนจะหัวเราะเสียงอ้อแอ้
“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก นายพยายามมาก ไม่เหมือนใครบางคน!”
ฉินเวิ่นฉวยจังหวะที่หลินหว่านจวงกำลังมึนเมา ขยับเข้าไปใกล้เธอเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจ “พี่เจียง...พี่เจียงเป่ยก็จริง ๆ เลย เธอยุ่งจนหัวหมุนทุกวัน ไม่คิดจะห่วงใยหรือเข้าใจเธอบ้างก็แล้วไป ยังเพ้อฝันว่าจะใช้วิธีต่ำช้าแบบศักดินามาควบคุมเธออีก!”
“ก็เพราะหว่านจวงไม่ถือสา คนแบบนั้นถึงได้เกาะกินเกาะอยู่มาตั้งห้าปี...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของหลินหว่านจวงก็เย็นชาลงทันที “อย่าพูดถึงเขา!”
“ไม่พูดแล้ว ๆ ต่อไปมีฉันอยู่ทั้งคน!”
ฉินเวิ่นประคองไหล่หลินหว่านจวงอย่างแนบเนียน เห็นว่าเธอไม่มีปฏิกิริยาอะไร จึงรีบฉวยโอกาสรุกต่อ
“ที่นี่เสียงดังเกินไป ไปพักที่ห้องข้างบนกันไหม?”
หลินหว่านจวงมึนหัวไปหมด ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้าแล้วเดินตามฉินเวิ่นขึ้นไปชั้นบน
……
เข็มนาฬิกาค่อย ๆ เคลื่อนไปชี้เลขเก้า
หลินเจิ้นถิงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ส่งสายตาไปทางเสวียนเจินจื่อจากระยะไกล
เสวียนเจินจื่อเข้าใจสัญญาณ เขาประสานมือทำมุทราอย่างรวดเร็ว เริ่มกระตุ้นค่ายกล เตรียมสูบโชคชะตาส่วนสุดท้ายของเจียงเป่ยออกมา
ขณะเดียวกัน
เจียงเป่ยกำลังยืนรอรถแท็กซี่อยู่ริมถนน เตรียมกลับไปเก็บข้าวของที่บ้านพักตระกูลหลิน
ด้านหลังเขาคือโรงแรมหวงถิงอันหรูหราโอ่อ่า ผู้คนเดินขวักไขว่
ส่วนเจียงเป่ยกลับยืนเดียวดายอยู่ในเงามืด ราวกับหนูข้างถนน
ห้าปีมานี้ เขาแทบไม่ได้สะสมอะไรไว้เลย
หลินหว่านจวงไม่ชอบให้มีคนนอกอยู่ในบ้าน จึงไม่ได้จ้างทั้งคนรับใช้และพ่อบ้าน
บ้านพักหลังใหญ่โตมีเจียงเป่ยทำความสะอาดอยู่คนเดียวทั้งหมด
ไม่เพียงต้องดูแลเรื่องกินอยู่และการเดินทางของพวกเขา ยังต้องคอยช่วยปรับสมดุลร่างกายและฟื้นฟูสุขภาพให้พวกเขาอย่างลับ ๆ อีกด้วย
โดยเฉพาะหลินหว่านจวงกับหลินเจิ้นถิงต่างก็เป็นคนรักหน้าตา บางครั้งวันเดียวเปลี่ยนเสื้อผ้าถึงเจ็ดแปดชุด
ชุดนี้ห้ามโดนน้ำ ชุดนั้นห้ามขยี้...
แค่ซักผ้าอย่างเดียวก็ใช้เวลาไปกว่าครึ่งวันแล้ว
ในเวลานี้เอง เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย พลังคุ้นเคยนั้นกำลังดึงโชคชะตาในร่างเขาอีกครั้ง
“หึ”
เจียงเป่ยหัวเราะเย็นชา
“ก่อนหน้านี้ฉันเต็มใจให้ พวกนายถึงเอาไปได้”
“ตอนนี้ฉันไม่ยอมแล้ว พวกนายมีสิทธิ์อะไร?”
เขาค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น แววตาเย็นชาลึกล้ำราวกับหุบเหว
เขาเพียงดีดนิ้วชี้กับนิ้วกลางเข้าด้วยกัน
เคล็ดนิ้วไร้รูปร่างพุ่งทะลวงอากาศออกไป พริบตาเดียวก็ทำลายค่ายกล “เคลื่อนดาราสลับจันทรา” ที่วางไว้ใต้ดินของบ้านพักตระกูลหลินมาหลายปีจนแหลกละเอียด!
ตูม!
โชคชะตาทั้งหมดที่เขามอบให้ตระกูลหลินตลอดห้าปี กลายเป็นกระแสเชี่ยวกรากไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างเขาอีกครั้ง!
บริเวณมุมมืดของห้องจัดเลี้ยง
“พรวด!”
เสวียนเจินจื่อกระอักเลือดคำโตออกมาอย่างแรง ร่างทั้งร่างราวกับถูกฟ้าผ่า ก่อนจะกระเด็นไปกระแทกกำแพงอย่างจัง
ดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความหวาดผวาและไม่อยากเชื่อ
“จะ...เป็นไปได้ยังไง?!”
“โชคชะตากำลังไหลกลับไปงั้นหรือ?!”
“ฉันควบคุมมันไม่ได้แล้วงั้นหรือ?! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”
กร๊อบ!
ค่ายกลแตกสลายโดยสมบูรณ์ พลังสะท้อนกลับอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มทำลายเส้นลมปราณของเขาในทันที
เสวียนเจินจื่อหมดสติไปโดยยังไม่ทันได้กรีดร้อง
“ผู้อาวุโสเสวียน?!”
……
ชั้นบน ภายในห้องชุดประธานาธิบดี
ฉินเวิ่นกับหลินหว่านจวงนั่งเคียงกันอยู่ริมเตียง บรรยากาศชวนให้ใจเต้นจนถึงขีดสุด
ฉินเวิ่นจับมือหลินหว่านจวงเบา ๆ ลมหายใจเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ฉากตรงหน้าเป็นสิ่งที่เธอเฝ้ารอมาถึงห้าปี
แต่ในวินาทีนี้ ใบหน้าเย็นชาของเจียงเป่ยกลับผุดขึ้นมาในหัวอย่างควบคุมไม่ได้
จากนั้นความรังเกียจและคลื่นไส้ที่ไม่รู้สาเหตุก็พลุ่งขึ้นในใจ
เธอสะบัดมือฉินเวิ่นออกอย่างแรง ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป
“ฉันจะลงไปข้างล่าง!”
“หว่านจวง!”
ฉินเวิ่นจะยอมปล่อยโอกาสทองนี้ไปได้อย่างไร เขาพุ่งเข้ากอดหลินหว่านจวงจากด้านหลังทันที
“ให้ฉัน...ให้โอกาสฉัน...สักครั้งได้ไหม?”
เมื่อได้ยินคำวิงวอนของฉินเวิ่น ความรังเกียจในใจหลินหว่านจวงก็ยิ่งเพิ่มขึ้น สีหน้าของเธอมืดครึ้มกว่าเดิม
เป็นการกอดจากด้านหลังเหมือนกันแท้ ๆ แต่ความรู้สึกที่ฉินเวิ่นมอบให้เธอกลับต่างจากเจียงเป่ยอย่างสิ้นเชิง!
ทั้งที่เธอเกลียดเจียงเป่ยมากกว่าแท้ ๆ แต่ทำไมตอนเจียงเป่ยกอด เธอถึงไม่เพียงไม่ต่อต้าน กลับยังรู้สึกชอบอยู่ไม่น้อยด้วยนะ?
ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน อาการไม่สบายก่อนโรคประหลาดกำเริบก็พลันถาโถมเข้ามาราวคลื่น
หลินหว่านจวงใจหาย เธอเงยหน้ามองนาฬิกาแขวนโดยไม่รู้ตัว
เลยสามทุ่มมาแล้ว
ชั่วพริบตา ความรู้สึกเหมือนถูกบีบรัดที่คุ้นเคยก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้นขึ้นทันที
ตามมาด้วยความหนาวเย็นยะเยือกถึงกระดูก ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง!
“ฉัน...ฉันหนาว...”
“ยา...ยา...”
ฉินเวิ่นที่กำลังมัวเมาในกามารมณ์ไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของหลินหว่านจวง กลับคิดว่าเธอเริ่มมีใจให้แล้ว
“อยากเหรอ? อยากแล้วสินะ ยัยร่าน อ้อนวอนฉันสิ วันนี้จะทำให้เธอสุขสม!”
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแอบถ่ายรูปคู่ในท่าทางชวนคิดไว้หลายรูป ก่อนจะวางโทรศัพท์ลง แล้วเริ่มจูบไล่ขึ้นมาตามลำคอของหลินหว่านจวง
ในชั่วขณะที่ริมฝีปากของเขากำลังจะสัมผัสริมฝีปากเธอ สายตาก็พลันแข็งค้าง
บนแก้มงดงามไร้ที่ติของหลินหว่านจวง จู่ ๆ ก็มีขนสีแดงหนาแน่นงอกขึ้นมาให้เห็นด้วยตาเปล่า!
เมื่อเห็นภาพนี้ ฉินเวิ่นก็หมดอารมณ์ทันที เขาร้องอุทานด้วยความหวาดผวา ก่อนถอยกรูดไปด้านหลัง
“หว่านจวง หน้า...หน้าเธอ?!”