“เจียงเป่ย กฎเฮงซวยสามข้อของนาย ตั้งแต่วันนี้ไปจะไม่มีวันผูกมัดฉันได้อีก!”
“สิ่งที่นายเรียกว่าปัดเป่าความชั่วร้ายคุ้มครองโชคชะตา มันก็แค่คำหลอกตัวเองทั้งนั้น!”
“ครบกำหนดห้าปีแล้ว ไอ้ไร้ประโยชน์อย่างนายไสหัวไปได้!”
……
เมืองหลินเจียง โรงแรมหวงถิง
แสงไฟสว่างไสว แขกเหรื่อคลาคล่ำ
เหล่าบุคคลมีชื่อเสียงจากทุกวงการแทบจะมารวมตัวกันครบหน้า
เหตุผลไม่มีอะไรมาก—
วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดอายุครบ 23 ปีของคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน หลินหว่านจวง
และตระกูลหลินก็คือจักรวรรดิธุรกิจที่เติบโตอย่างรวดเร็วที่สุดในเมืองหลินเจียงในช่วงไม่กี่ปีมานี้
เริ่มจากบริษัทการค้าขนาดเล็ก ผ่านไปเพียงห้าปีก็เติบโตจนมีขนาดใหญ่เป็นอันดับต้น ๆ ของเมืองหลินเจียง ความเร็วเช่นนี้นับเป็นปาฏิหาริย์ได้เลย
หลินหว่านจวงสวมชุดราตรีสีขาว ยืนอยู่กลางห้องโถง งดงามดุจดอกบัวขาวที่กำลังผลิบาน
เธองามยิ่ง ผิวพรรณผุดผ่อง ใบหน้าคมคายราวภาพวาด แม้เพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ก็ยังดึงดูดสายตาผู้คนมากมาย
ทว่าเวลานี้สีหน้าของเธอกลับดูหงุดหงิดอยู่บ้าง
ตรงหน้าเธอคือชายหนุ่มคนหนึ่ง สวมแจ็กเก็ตสีดำธรรมดา ผมเผ้ายุ่งเหยิง
เจียงเป่ยไม่สนใจสายตาเยาะเย้ยรอบข้าง เขามองหลินหว่านจวงด้วยสีหน้าจริงจัง
“ดึกแล้ว มีเรื่องอะไรกลับไปคุยกัน…ถ้าเลยสามทุ่มจะยุ่งยากมาก……”
คำพูดยังไม่ทันจบ
“เพียะ!”
หลินหว่านจวงปัดมือที่เจียงเป่ยยื่นมาออกอย่างแรง
ท่าทางที่กระชากแรงเกินไปทำให้ลูกประคำชาดบนข้อมือของเธอกระเด็นหลุดออกไปด้วย
“นายจะไม่เลิกสักทีหรือไง?!”
ต่อหน้าผู้คนมากมาย หลินหว่านจวงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ระบายความโกรธที่เก็บกดมาตลอดห้าปีออกมาจนหมด
“นายก็แค่สามีของฉันเท่านั้น! อย่ามายุ่งกับฉันไปทุกเรื่องได้ไหม?!”
“รู้ไหมว่าการต้องกลับบ้านทุกวันตอนสามทุ่มทำให้ฉันเสียโอกาสไปตั้งเท่าไร?!”
“ทั้งวันเอาแต่ทำตัวลึกลับงมงาย! รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้! แค่เห็นหน้านายฉันก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้ว!”
เจียงเป่ยก้มมองลูกประคำชาด คิดจะอธิบาย
“บรรพบุรุษตระกูลหลินสร้างกรรมชั่ว ส่งผลกระทบถึงลูกหลาน หากไม่ทำเช่นนี้……”
แต่หลินหว่านจวงไม่คิดจะฟังเขาเลยแม้แต่น้อย
“เลิกเอากฎเฮงซวยสามข้อของนายมาหลอกฉันได้แล้ว!”
“อย่าบอกนะว่านายยังจะพูดอีกว่า ที่หลินหว่านจวงมีวันนี้ ที่ตระกูลหลินมีวันนี้ ล้วนเป็นเพราะนาย?”
“แค่ทำพิธีวาดยันต์อยู่บ้าน ซักผ้าถูพื้นทุกวัน ฉันก็ได้ดิบได้ดีขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?”
เจียงเป่ยถอนหายใจ แล้วตัดสินใจไม่อธิบายอีก
เขาก้มลงเงียบ ๆ เอื้อมมือไปเก็บลูกประคำชาดบนพื้น
ปลายนิ้วเพิ่งแตะขอบลูกประคำชาด—
รองเท้าหนังสีดำเงาวับคู่หนึ่งก็ย่างเข้ามาในทันใด
บังเอิญเตะลูกประคำชาดกระเด็นออกไปพอดี
เจียงเป่ยเงยหน้าขึ้นมอง
ชายหนุ่มในชุดสูทยืนอยู่ข้างหลินหว่านจวง มองเขาจากมุมสูงอย่างวางอำนาจ
ดูจากการแต่งกายแล้ว ทั้งสองคนกลับดูเหมาะสมกันราวกับเป็นคู่รัก
ฉินเวิ่นยิ้มให้เจียงเป่ย “ขอโทษด้วยนะครับ คุณเจียง ผมไม่เห็นของรักของหวงของคุณ”
เขาล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋ากางเกง ตั้งใจยืนบังหลินหว่านจวงไว้ด้านหลัง
“ผมเป็นฉินเวิ่น นักเรียนทุนของบริษัทตระกูลหลินเมื่อหกปีก่อน เพิ่งกลับจากต่างประเทศ ยังไม่คุ้นเคยกับหลายเรื่องในประเทศเท่าไร แต่เคยได้ยินเรื่องกฎสามข้อที่คุณตั้งไว้กับตระกูลหลินอยู่บ้าง”
“คุณกำหนดให้หว่านจวงต้องกลับบ้านก่อนสามทุ่ม ห้ามไปข้องแวะกับพลังชั่วร้ายนอกบ้าน!”
“ยังให้คนตระกูลหลินทุกคนงดรับแขกหลังสี่ทุ่ม เพื่อไม่ให้เคราะห์กรรมที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ถูกกระตุ้นขึ้นมา!”
“แม้แต่ทารกแรกเกิดของตระกูลหลิน ก็ยังต้องพกกำไลลูกประคำที่คุณทำด้วยตัวเองติดตัวไว้ เพื่อสะกดกรรมชั่วที่สืบทอดอยู่ในสายเลือด!”
พูดจบ ฉินเวิ่นก็หัวเราะเยาะอย่างไม่ปิดบัง
“แค่พูดลอย ๆ ไม่กี่คำ คุณก็ตัดสินว่าบรรพบุรุษตระกูลหลินมีความผิดแล้ว ผมสงสัยจริง ๆ ว่าลูกเขยอย่างคุณเอาความมั่นใจมาจากไหน?!”
“ยังคิดจะใช้เรื่องพวกนี้มาหลอกคนอีกหรือ? น่าขันสิ้นดี!”
เจียงเป่ยไม่สนใจฉินเวิ่น เพียงหันไปมองหลินหว่านจวง
“เธอก็คิดแบบนี้เหมือนกันหรือ?”
เมื่อพูดกันมาถึงขั้นนี้แล้ว หลินหว่านจวงก็คร้านจะอ้อมค้อม เธอพูดตรง ๆ
“นายบอกว่า ขอแค่ทำตามกฎสามข้อที่นายพูดถึงให้ดี ภายในห้าปีตระกูลหลินจะทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ส่วนฉันก็จะโชคดีมีวาสนา ก้าวหน้าอย่างราบรื่น!”
“วันนี้คือวันสุดท้ายของกำหนดห้าปีแล้ว! แล้วคำสัญญาของนายล่ะ?”
“ทุกสิ่งที่ตระกูลหลินมีในตอนนี้ ได้มาจากความพยายามของฉันที่ตรากตรำทั้งวันทั้งคืน เป็นสิ่งที่ฉันทุ่มเททุกอย่างแลกมา!”
ขณะพูด หลินหว่านจวงล้วงหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากซอกคอขาวผ่อง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“นี่คือหยกที่นายให้ฉันในคืนแต่งงาน บอกว่าต่อไปให้ใส่ได้แค่ชิ้นนี้ ห้ามใส่เครื่องประดับอย่างอื่น!”
“หยกห่วย ๆ ชิ้นนี้กับกำไลลูกประคำห่วย ๆ อีกเส้น ฉันใส่มาตั้งห้าปี แล้วเป็นยังไงล่ะ? กรรมเก่าของบรรพบุรุษกับเคราะห์ร้ายที่นายพูดถึง ไม่เคยเกิดขึ้นเลยสักครั้ง!”
“เจียงเป่ย ฉันทนไม่ไหวแล้ว!”
พูดจบ หลินหว่านจวงก็เดินกลับเข้าไปในห้องโถงด้วยความโกรธ
ฉินเวิ่นส่งสายตาท้าทายให้เจียงเป่ย ก่อนหัวเราะเย็นชาแล้วเดินตามเข้าไปในห้องโถง
เจียงเป่ยยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองลูกประคำชาดที่ถูกเตะกระเด็นไปไกล ใจสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น
เขาไม่ได้เดินไปเก็บมัน
แต่ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น ยกมือจัดปลายแขนเสื้อแจ็กเก็ตให้เรียบร้อย ก่อนเงยหน้ามองโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับกลางห้องโถง
แสงไฟจ้าจนแสบตา
ไม่ต่างจากวันเวลาตลอดห้าปีที่ผ่านมาซึ่งแสบตาเหลือเกิน
เมื่อห้าปีก่อน เจียงเป่ยคำนวณพบว่าตนจะมีวาสนากรรมผูกพันอย่างลึกซึ้งกับตระกูลหลิน
เขาจึงตอบรับคำวิงวอนของบิดาหลินหว่านจวง แต่งเข้าตระกูลหลิน
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาคอยช่วยเหลือตระกูลหลินอยู่เบื้องหลัง ทำให้พวกเขาสร้างตัวจากศูนย์และผงาดขึ้นมา
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาช่วยเสริมโชควาสนาและสะกดพลังชั่วร้ายให้หลินหว่านจวง จนเธอกลายเป็นซีอีโอสาวผู้โด่งดังและมีชีวิตรุ่งโรจน์อย่างทุกวันนี้
แม้แต่กลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คนตระกูลหลินแอบทำลับหลังเขาในช่วงหลายปีมานี้ เขาก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นมาตลอด
ใครจะคิดว่าการทุ่มเททุกสิ่งกลับไม่ได้แลกมาซึ่งความจริงใจ ซ้ำยังต้องลงเอยด้วยการถูกไล่ออกจากบ้าน
ในเมื่อเป็นเช่นนี้……
ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะไม่ช่วยพวกเธอรับเคราะห์อีกแล้ว!
“หลินหว่านจวง!”
เจียงเป่ยมองแผ่นหลังของหลินหว่านจวง พลันตะโกนเรียกขึ้นมา
หลินหว่านจวงหมดความอดทนอย่างสิ้นเชิง เธอหันกลับมา สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“นายยังจะเอาอะไรอีก?”
เจียงเป่ยจ้องมองหลินหว่านจวง เอ่ยทีละคำ
“เธอแน่ใจแล้วใช่ไหม?”
“หึ”
หลินหว่านจวงโกรธจนหัวเราะออกมา
“เจียงเป่ย ตระกูลหลินเลี้ยงนายมาตั้งห้าปี นายจะไม่รู้จักบุญคุณก็ได้ ฉันเองก็ไม่ต้องการคำขอบคุณจากนาย แต่วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของฉัน ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย!”
“วันนี้ไม่อยากเห็น ต่อไปก็ยิ่งไม่อยากเห็น! ฉันอยากจะรู้เหมือนกันว่า พอไม่มีเจียงเป่ยแล้ว หลินหว่านจวงอย่างฉันจะเคราะห์ร้ายไม่หยุดจริงไหม ตระกูลหลินจะตกต่ำจนฟื้นตัวไม่ได้จริงหรือเปล่า!”
เจียงเป่ยหัวเราะเช่นกัน ก่อนหันหลังเดินออกจากโรงแรมหวงถิง
“ได้ งั้นก็ขอให้เป็นไปตามที่เธอต้องการ!”
“ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า บาปมหันต์ที่บรรพบุรุษตระกูลหลินสะสมมาหลายร้อยปีจากการขุดสุสานปล้นสมบัติและใช้การปล้นสุสานสร้างความมั่งคั่ง หลินหว่านจวงกับตระกูลหลินจะรับไหวหรือเปล่า!”
……
ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องชุดประธานาธิบดีบนชั้นบนสุดของโรงแรม
ผ้าม่านปิดสนิท มีเพียงโคมไฟตั้งโต๊ะสลัว ๆ เปิดอยู่ดวงหนึ่ง
ภายในห้องชุดมีคนนั่งอยู่สองคน
คนหนึ่งคือหลินเจิ้นถิง บิดาของหลินหว่านจวงและประมุขตระกูลหลิน
อีกคนเป็นชายชราผมขาวโพลน สวมชุดนักพรตสีเทา
ชายชราแซ่เสวียน มีฉายาทางนักพรตว่าเสวียนเจินจื่อ เป็นซินแสฮวงจุ้ยที่ตระกูลหลินเชิญมา และยังเป็นบุคคลสำคัญที่ช่วยให้ตระกูลหลินผ่านพ้นวิกฤตเมื่อห้าปีก่อน
ขณะนี้เสวียนเจินจื่อหลับตา นิ้วมือเคาะโต๊ะเบา ๆ พลางพึมพำบางอย่างอยู่ในปาก
ส่วนหลินเจิ้นถิงถือถ้วยชา มือสั่นเล็กน้อย สีหน้าทั้งตื่นเต้นและประหม่า
“ผู้อาวุโสเสวียน แน่ใจหรือครับว่า…คืนนี้จะสำเร็จ?”
“จะไม่มีอะไรผิดพลาดใช่ไหมครับ?”
เสวียนเจินจื่อลืมตาขึ้น แววตาขุ่นมัววูบไหวด้วยประกายคมกริบ
“ประมุขตระกูลหลินวางใจได้”
“ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ผมใช้ค่ายกลเคลื่อนดาราสลับจันทราที่วางไว้ ค่อย ๆ ดูดโชควาสนาจากตัวเขา แล้วถ่ายโอนไปให้ลูกสาวของคุณ”
“ตอนนี้ลูกสาวของคุณกลายเป็นคุณหนูผู้มั่งคั่งที่โดดเด่นที่สุดคนหนึ่งในเมืองหลินเจียง มีโชควาสนาคุ้มกาย ชีวิตรุ่งโรจน์ไร้ผู้ใดเทียบ”
“ส่วนเขา……”
“หึ ก็แค่ไอ้กระจอกที่ถูกดูดโชควาสนาไปจนหมดตัว”
“ปล่อยให้ดิ้นรนอย่างไรก็ไม่มีทางก่อคลื่นลมอะไรได้!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเจิ้นถิงก็ยิ้มออกมา
“ถ้าอย่างนั้น หลังคืนนี้ หว่านจวงก็จะได้เป็นโสดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ส่วนตระกูลหลินของเราก็จะกลายเป็นหนึ่งในขุมอำนาจสูงสุดของเมืองหลินเจียง!”
หลินเจิ้นถิงยิ้มกว้างขึ้น ก่อนดื่มชาจนหมดถ้วย
“ห้าปีแล้ว ในที่สุดก็จบเสียที”
“หว่านจวงต้องลำบากเพราะเรื่องนี้ แต่ยังดีที่ไอ้ไร้ประโยชน์อย่างเจียงเป่ยอินกับบทบาทได้ลึกซึ้ง พูดเสียแต่ว่าต้องรักษากายหยางบริสุทธิ์ไว้ เลยไม่เคยเข้าหอคืนดีกับหว่านจวง!”
“ตอนนี้เคราะห์ร้ายของตระกูลหลินทั้งหมดถูกถ่ายไปลงที่เจียงเป่ยคนเดียวแล้ว!”
หลินเจิ้นถิงยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น
“ถูกต้อง ขอแค่คืนนี้ตระกูลหลินตัดขาดความสัมพันธ์กับเขา ต่อจากนี้ก็จะไร้กังวลได้อย่างแท้จริง……”
เสวียนเจินจื่อเงยหน้ามองนาฬิกาแขวน ก่อนกล่าวว่า
“ประมุขตระกูลหลิน ใกล้สามทุ่มแล้ว ถึงเวลาเขี่ยลูกเขยทิ้งแล้ว!”