แต่ความเป็นจริงกลับต่างจากที่หลินหว่านจวงคิดไว้ลิบลับ
ทางเจียงเป่ยเงียบสนิท ราวกับผืนน้ำนิ่งไร้ระลอกคลื่น
นิ้วมือพิมพ์ข้อความลงบนหน้าจอไปหลายบรรทัด คิดไปคิดมา สุดท้ายก็ลบออกทีละบรรทัด
“ถ้าไม่มีตระกูลหลิน เธอคงเอาชีวิตรอดไม่ได้ด้วยซ้ำ ยังกล้ามาคิดจะควบคุมฉันอีกหรือ? คราวนี้คอยดูเถอะว่าเธอจะทำปากแข็งได้อีกสักกี่วัน!”
ยิ่งคิดหลินหว่านจวงก็ยิ่งโมโห เธอโยนโทรศัพท์ไปไว้ข้าง ๆ
เปลี่ยนเสื้อผ้าลวก ๆ ล้างหน้าเสร็จ ฉินเวิ่นก็ยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟแล้ว
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งชาม
จะเรียกว่าต้มก็ยังนับว่าเกินไป ที่จริงแค่เทน้ำร้อนแช่เท่านั้น
ใส่เส้นลงไป เทเครื่องปรุงลงไป ลวก ๆ สักสองสามทีแล้วตักขึ้นมา ก็เสร็จแล้ว
เพื่อให้ดูเหมือนใส่ใจ ฉินเวิ่นยังทอดไข่มาให้ฟองหนึ่ง
พอมองออกว่าเป็นรูปหัวใจอยู่บ้าง เพียงแต่ขอบไหม้เกรียมไปหน่อย
ฉินเวิ่นดึงเก้าอี้ออกแล้วชวน “ต้มโจ๊กเสียเวลานาน กินบะหมี่รองท้องสักชามก่อนไหม?”
หลินหว่านจวงเหลือบมอง เม้มริมฝีปากเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขยับตะเกียบ
“ไม่ถูกปากเหรอ?”
หลินหว่านจวงส่ายหน้า “ไม่หิวแล้ว”
แน่นอนว่าเธอไม่ได้ไม่หิวจริง ๆ
นิสัยการกินที่ติดตัวมาหลายปีไม่เคยเปลี่ยน พอถึงเวลาอาหาร ท้องก็จะว่างจนรู้สึกกระวนกระวาย หากหนักหน่อยถึงขั้นปวดจนตัวเกร็งไปหมด
เมื่อก่อนต่อให้เธอจะอยากอาหารหรือไม่ เจียงเป่ยก็หาทางทำอาหารหลากหลายเมนูที่ทำให้เธอเจริญอาหารได้เสมอ
นานวันเข้า ลิ้นของเธอก็ถูกตามใจจนเลือกกิน ย่อมไม่เห็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบขอไปทีนี่อยู่ในสายตา
หลังจากถูกฉินเวิ่นเกลี้ยกล่อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดหลินหว่านจวงก็ยอมคีบบะหมี่ขึ้นมาสองสามเส้นแล้วใส่ปากอย่างฝืนใจ
รสชาติไม่ได้แย่ แต่ก็เรียกว่าอร่อยไม่ได้เด็ดขาด
สำหรับคนที่เคยชินกับอาหารฝีมือเจียงเป่ยแล้ว มันแทบจะเป็นการดูหมิ่นลิ้นชัด ๆ
“อร่อยไหม?”
แววตาฉินเวิ่นเต็มไปด้วยความคาดหวัง
หลินหว่านจวงเคี้ยวสองสามทีแล้วพยักหน้า
กินไปไม่กี่คำก็วางตะเกียบลง
เธอมองฉินเวิ่นแล้วพูดว่า “วันนี้ขอบคุณนะ ฉันอยากนอนต่ออีกหน่อย คุณกลับไปก่อนเถอะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าฉินเวิ่นแข็งค้าง
เมื่อคืนเป็นความผิดเขาเองที่คว้าโอกาสไว้ไม่อยู่!
เป็ดที่จ่อปากอยู่แล้วดันบินหนีไปเสียได้!
เป็นประธานบริษัทแล้วจะยังไง?
ผู้หญิงที่ยังไม่เคยผ่านเรื่องอย่างว่ามา พอได้ลิ้มรสสักครั้งก็เหมือนเด็กที่จู่ ๆ เปิดโลกขึ้นมา ยิ่งลองก็ยิ่งติดใจ รับรองว่าต้องเสพติดแน่!
ขอแค่ได้ครอบครองหลินหว่านจวง ใช้ลีลาบนเตียงเอาชนะใจเธอให้ได้อย่างหมดจด
ต่อไปเธอต้องเชื่อฟังเขาทุกอย่าง ทำตามคำสั่งอย่างแน่นอน!
ตระกูลหลินใหญ่โตขนาดนั้น ต่อไปไม่ใช่ว่าเขาจะเป็นคนตัดสินใจทุกอย่างหรอกหรือ?!
ถ้าให้ดี ก็แต่งงานเพราะมีลูกด้วยกัน...
จะได้ปิดปากพวกซูเจิ้นถิงให้สนิทไปเลย!
แต่หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล โอกาสในอนาคตมีอีกมาก ตอนนี้เธอให้ทำอะไรก็ต้องทำตามไปก่อน
“ได้ งั้นหว่านจวงพักผ่อนให้ดีนะ”
หลังส่งอีกฝ่ายออกไป หลินหว่านจวงกดขมับที่ตึงตุบ ๆ แล้วกลับเข้าห้อง ตั้งใจจะนอนต่ออีกสักพัก
ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเลย แต่กลับเหนื่อยแทบขาดใจ กระดูกทั่วร่างราวกับจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ
ในท้องเริ่มปวดบิดเป็นระลอกด้วย
ปวดจนทนไม่ไหว เธอจึงจำใจติดต่อโรงแรม
ไม่นานอาหารเช้าก็มาส่ง
หลินหว่านจวงมองอาหารที่จัดจานมาอย่างประณีต ลองชิมไปไม่กี่คำก็ฝืนกินต่อไม่ไหว
รสชาติดีมาก แต่ก็ยังสู้ฝีมือเจียงเป่ยไม่ได้
หลินหว่านจวงเริ่มโมโห
แค่หย่ากันเอง ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ให้เขาคอยดูแลเธอเสียหน่อย กล้าทำสงครามเย็นกับเธอแล้วหรือ!
ค้างบ้านทั้งคืนแท้ ๆ ยังไม่แม้แต่จะถามสักคำ!
ชักจะได้ใจเกินไปแล้ว!
เห็นแก่ที่เจียงเป่ยยังพอใช้ได้เรื่องดูแลคน เธอจะยอมให้โอกาสเขาสักครั้ง
คิดได้ดังนั้น หลินหว่านจวงก็หาเบอร์เจียงเป่ยแล้วโทรออก
ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...
ไม่มีคนรับ
เกิดอะไรขึ้น?
เบอร์ของเธอในโทรศัพท์เจียงเป่ยน่าจะถูกตั้งเป็นรายชื่อติดต่อพิเศษที่ปักหมุดไว้ไม่ใช่หรือ
ไม่ว่าจะโทรไปตอนไหน เขาก็รับทันที
เรียกปุ๊บมาปั๊บเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว
วันนี้เป็นอะไรไป?
หรือเป็นเพราะหย่ากันแล้ว?
ถึงจะไม่พูดเรื่องหย่า เจียงเป่ยทำตัวเย็นชาแบบนี้ก็ไม่ถูกอยู่ดีไม่ใช่หรือ?!
เขาดูแลเธอมาตั้งห้าปีแล้ว แค่หย่ากัน ต่อไปก็เลยดูแลเธอไม่ได้แล้วหรือไง?!
หลินหว่านจวงไม่ยอมแพ้ โทรไปอีกครั้ง
ก็ยังไม่มีใครรับสาย
โทรติดกันสี่ครั้ง เสียงแจ้งเตือนก็เหมือนเดิมทุกครั้ง
เสียงผู้หญิงสังเคราะห์อันเย็นชานั้นทำให้คนฟังหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ
หลินหว่านจวงเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว—
เจียงเป่ยจงใจไม่รับ!
นี่กำลังแก้แค้นที่เธอเป็นฝ่ายขอหย่างั้นหรือ?
ไร้สาระ!
ฉันเป็นฝ่ายโทรหาแล้วแท้ ๆ ทำไมถึงไม่รับสาย?
หลินหว่านจวงเริ่มดื้อรั้นขึ้นมา
ไม่รับก็โทรครั้งที่สอง ครั้งที่สองไม่รับก็โทรครั้งที่สาม ครั้งที่สี่
โทรไปถึงครั้งที่เก้า ในที่สุดก็มีคนรับสาย
“มีธุระอะไร?”
เสียงนั้นยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาด
หลินหว่านจวงอัดอั้นความโกรธไว้เต็มอก กำลังจะระเบิดออกมา แต่พอได้ยินเสียงเจียงเป่ย คำด่าที่จ่ออยู่ริมฝีปากกลับถูกกลืนลงคอไปทั้งอย่างนั้น
“คุณอยู่ที่ไหน?”
“เกี่ยวอะไรกับคุณ?”
ดูเหมือนทางเจียงเป่ยกำลังกินอะไรอยู่ คำพูดจึงฟังไม่ชัดนัก
น้ำเสียงเย็นชาไร้ไออุ่น พูดน้อยเสียจนแทบไม่ยอมเปลืองคำ
หลินหว่านจวงทั้งโมโหทั้งน้อยใจ
ตลอดหลายปีมานี้ เขาเคยใช้ท่าทีแบบนี้พูดกับเธอเสียเมื่อไหร่?
เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยจนถึงตอนนี้ แล้วเขามีสิทธิ์อะไรมานั่งกินอย่างสบายใจ?!
“เจียงเป่ย อาหารของฉันล่ะ?”
“ลืมไปแล้วหรือไงว่าถ้าฉันไม่กินมื้อเช้า ท้องจะปวด? ทั้งที่รู้ว่าฉันอยู่โรงแรมหวงถิง ทำไมไม่เอาอาหารมาส่ง?!”
ในเวลาเดียวกัน ซูถังก็ล้างหน้าล้างตาเสร็จและเดินมาที่ห้องอาหาร
เพราะไม่ทันสังเกตว่าเจียงเป่ยกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เธอจึงนั่งลงข้างเขาอย่างเป็นธรรมชาติแล้วเอ่ยว่า
“ขอบคุณนะ เมื่อคืนฉันหลับสบายอีกแล้ว!”
น้ำเสียงอ่อนโยนเป็นพิเศษนั้นดังชัดเจนผ่านลำโพงโทรศัพท์เข้าสู่หูของหลินหว่านจวง
“?!”
พอได้ยินเสียงหวานนุ่มนั้น หลินหว่านจวงก็ชะงักงันไปทันที
เมื่อคืนเพิ่งไล่เขาออกจากบ้าน พริบตาเดียวก็ไปหาคนอื่นแล้วงั้นหรือ?!
หรือว่าที่จริงเจียงเป่ยไอ้หมอนี่แอบไปมีอะไรกับคนอื่นตั้งนานแล้ว?!
ชั่วขณะนั้น ทั้งตกใจ ทั้งประหลาดใจ ทั้งไม่ยินยอม... อารมณ์สารพัดประดังเข้ามาในใจ!
คำถามนับไม่ถ้วนพรั่งพรูออกจากปาก
“คุณอยู่กับใคร?! ผู้หญิงข้าง ๆ เป็นใคร?! เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไร?! เมื่อคืนพวกคุณทำอะไรกัน?! เจียงเป่ย! พูดมาให้ชัด! คุณ—”
“หลินหว่านจวง คุณว่างมากหรือไง!”
“แทนที่จะโทรมารบกวนผม ลองคิดให้ดีเถอะว่าจะรับมือกับเคราะห์กรรมที่บรรพบุรุษตระกูลหลินสะสมมานานถึงสามชั่วอายุคนและร้อยปีได้ยังไง!”
เห็นได้ชัดว่าหลินหว่านจวงฟังอะไรไม่เข้าหูแล้ว เธอยังคงด่าต่อ
“เคราะห์กรรมอะไร? เลิกทำตัวลึกลับหลอกคนได้แล้ว! ฉันแค่อยากให้คุณตอบว่าตอนนี้อยู่กับใคร—”
ยังไม่ทันที่หลินหว่านจวงจะพูดจบ เจียงเป่ยก็ตัดสายไปตรง ๆ
ได้ยินเสียงสายไม่ว่างจากโทรศัพท์ หลินหว่านจวงมองหน้าจอที่ดับลงอย่างเหม่อลอย สมองว่างเปล่าไปหมด
แค่นี้... ก็วางสายแล้วหรือ?
ไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ลืมขู่เธอ
ที่สำคัญคือเธออุตส่าห์ลดทิฐิโทรหาเขาก่อนสักครั้ง แต่เขากลับวางสายใส่เธอ?!
แถมยังไปมีผู้หญิงคนใหม่แบบไร้รอยต่ออีก!
ฟังจากที่พูดกัน เหมือนทั้งคู่จะค้างคืนด้วยกันด้วย!
ถึงจะถูกไล่ออกจากตระกูลหลินแล้ว แต่เรื่องแบบนี้ก็ควรบอกเธอสักคำไม่ใช่หรือไง?!
อีกอย่าง อย่างน้อยเขาก็เคยเป็นลูกเขยตระกูลหลินตั้งห้าปี กินอยู่ในตระกูลหลินฟรี ๆ มาตั้งห้าปี!
จะไม่เห็นแก่บุญคุณกันสักนิดเลยหรือไง?!
หลินหว่านจวงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห จึงโทรไปอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับมีเสียงแจ้งว่าโทรศัพท์ปิดเครื่องแล้ว
“เจียงเป่ย! คอยดูเถอะ ต่อไปอย่ามาขอร้องฉันก็แล้วกัน!”
เธอโมโหจนขาดสติ โยนโทรศัพท์ลงบนพรมอย่างแรง
แต่จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์กลับดังขึ้นอีกครั้ง
แววดีใจวาบผ่านใบหน้าหลินหว่านจวง ทว่าไม่นานเธอก็กลับมาทำหน้าบึ้ง
ทำเป็นเย็นชาไปได้ สุดท้ายก็ต้องกลับมาง้ออยู่ดีไม่ใช่หรือไง?
จะขอโทษงั้นหรือ?
สายไปแล้ว!
เธอยังสวมรองเท้าไม่เรียบร้อยด้วยซ้ำ ก็รีบพุ่งไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดรับโดยไม่แม้แต่จะมองว่าใครโทรมา
“ฉันบอกไว้เลยนะเจียงเป่ย คราวนี้คุณทำให้ฉันโกรธจริง ๆ แล้ว ต่อให้คุกเข่ามาขอร้อง ฉันก็ไม่มีวันยกโทษให้!”
มุมปากหลินหว่านจวงอดยกขึ้นไม่ได้ ราวกับมองเห็นภาพเจียงเป่ยกลับมาขอร้องเธออย่างนอบน้อมอยู่ตรงหน้าแล้ว
“คุณ... คุณหลินครับ? ผมจางเสี่ยวฮุยจากแผนกบริหารครับ”
“บริษัท... บริษัทเกิดเรื่องแล้วครับ!”