เมืองหลวงเฉียน ราชวังหลวง ห้องทรงพระอักษร
กำยานกลิ่นมังกรลอยกรุ่นจากกระถางทองคำสลักรูปอสูร แต่ไม่อาจกลบไอสังหารในอากาศได้
ซูจ้าวประทับนั่งบนบัลลังก์มังกร ใบหน้าคล้ำเครียดจนแทบหยดน้ำ
ในมือกำรายงานลับ ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงกด
เบื้องล่างมีสามคนคุกเข่า: ท่านจางเก๋อเหล่า อี้ซือหลี่กัง มหาเสนาบดีกรมทหาร และจ้าวอู๋จี๋ ผู้บัญชาการองครักษ์ในราชวัง
“เซียวติ้งปังตายแล้ว”
เสียงของซูจ้าวไม่ดัง แต่ทำให้อุณหภูมิทั่วห้องทรงพระอักษรเยือกเย็นลง “ตายที่เมืองปิ้งโจว ตายในอาณาเขตของเหลียงอ๋อง ในท้องยังซ่อน... อาญาสิทธิ์ทองคำของฮ่องเต้องค์ก่อน”
เขาค่อยๆ ชายตามอง คมกริบดั่งมีด กวาดมองทั้งสามคน:
“พวกเจ้าว่า มันหมายความว่าอย่างไร?”
หลี่กังเหงื่อตกกองกับพื้น ไม่กล้าเงยหน้า
จ้าวอู๋จี๋สีหน้าเรียบเฉย เขาคือสุนัขที่ภักดีที่สุดของฮ่องเต้ รอเพียงคำสั่งเท่านั้น
มีเพียงท่านจางเก๋อเหล่าที่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเผยรอยระแวงที่พอเหมาะพอเจาะ:
“ฝ่าบาท เรื่องนี้... น่าสงสัยยิ่ง”
“น่าสงสัยตรงไหน?” ซูจ้าวจ้องเขา
“หนึ่ง เซียวติ้งปังมีวิชาขั้นปฐพีวัชระ ทหารองครักษ์สี่นายที่ติดตามล้วนเป็นทหารผ่านศึก โจรภูเขาธรรมดาไม่มีทางลงมือสำเร็จ” ท่านจางเก๋อเหล่าพูดอย่างไม่รีบร้อน “สอง อาญาสิทธิ์ทองคำของฮ่องเต้องค์ก่อนหายไปสิบหกปี เหตุใดจู่ๆ ถึงปรากฏในท้องของเซียวติ้งปัง? สาม ผู้ว่าการทัพเมืองปิ้งโจว หลิวฉง เป็นคนที่เหลียงอ๋องเสนอชื่อ เซียวติ้งปังตายที่นั่น ช่างบังเอิญเหลือเกิน”
“ความหมายของเจ้าคือ... เหลียงอ๋องมีปัญหา?” ซูจ้าวหรี่ตา
“ข้าน้อยไม่กล้ากล่าวเดา” ท่านจางเก๋อเหล่าคำนับ “แต่ข้าน้อยจำได้ เมื่อสามปีก่อนตอนเหลียงอ๋องเสนอชื่อหลิวฉง เคยกล่าวว่า ‘หลิวฉงกล้าหาญภักดี อาสารักษาประตูเมืองปิ้งโจว’ บัดนี้ประตูเมืองปิ้งโจว... ดูเหมือนจะไม่ค่อยปลอดภัยนัก”
คำพูดฟังดูสุภาพ แต่ทุกคำแทงใจดำ
ซูจ้าวนิ่งเงียบ
เขานึกถึงหลายปีมานี้ การแสดงออกของเหลียงอ๋องซูรุ่ย
ร้องกวี วาดภาพ ปล่อยใจกับธรรมชาติ ไม่เคยคบค้าขุนนาง ไม่เคยวิจารณ์การปกครอง ทุกปีถวายฎีกา นอกจากทูลถามสารทุกข์สุกดิบก็คือขอเงิน—ขอเงินสร้างสวน ขอเงินซื้อโบราณวัตถุ ขอเงินเลี้ยงนางรำ