ภายในศาลาชมเกล็ดหิมะ กลิ่นหอมอบอุ่นปะปนกับไอเย็นของกระดานหมาก
เมื่อหมากดำของซูชิงหนานวางลง สถานการณ์บนกระดานก็พลิกผันอย่างฉับพลัน
หมากดำที่เดิมถูกตีจนจนมุมกลับพลิกสถานการณ์ดั่งมังกรออกจากน้ำ รุกไล่หมากขาววงใหญ่จนตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต
หญิงอิ๋งเยวี่ยจ้องกระดานหมาก ดวงตางดงามยั่วยวนนั้นปรากฏความตกตะลึงจริงจังเป็นครั้งแรก
นางจ้องหมากดำนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองซูชิงหนาน แล้วถามคำถามเดิมอีกครั้ง: "เจ้ามีแผนสำรองซ่อนอยู่มากมายเพียงใดกัน?"
ซูชิงหนานยิ้ม: "ที่ไหนมีแผนสำรองมากมาย เพียงแต่เมื่อถึงเวลา ฟ้าดินก็เป็นใจ เป็นเพราะวาสนาและโอกาสมาบรรจบกัน"
"หมายความว่าอย่างไร?"
หญิงอิ๋งเยวี่ยไม่เข้าใจ
ซูชิงหนานกล่าว: "เพราะฝ่ายเมืองหลวงเฉียนส่งคนไปคือโจวอู่!"
หญิงอิ๋งเยวี่ยขมวดคิ้ว: "โจวอู่? จอมพลเซินอู่คนใหม่น่ะหรือ? เขามีอะไรพิเศษ?"
ซูชิงหนานไม่ได้ตอบทันที
เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ผลักบานหน้าต่างออกครึ่งหนึ่ง
ลมหนาวพัดหิมะเข้ามา ปลิวเส้นผมบนหน้าผากของเขา
"โจวอู่อายุสามสิบแปดปี เป็นรองผู้บัญชาการทหารราชวังมาเจ็ดปี อาวุโสไม่มาก วิทยายุทธ์ไม่ถึงขั้นยอดเยี่ยม ไม่มีผู้สนับสนุนในราชสำนัก ไม่มีอำนาจในกองทัพ" เสียงของซูชิงหนานสงบนิ่ง ดั่งพูดถึงคนไม่เกี่ยวข้อง "แต่เขามีจุดหนึ่ง—"
เขาหันมามองหญิงอิ๋งเยวี่ย:
"เขาเป็นคนของเหลียงอ๋อง!"
หญิงอิ๋งเยวี่ยตะลึง
นางเงยหน้า ดวงตาเปล่งประกายซับซ้อน: "เช่นนั้นเหลียงอ๋องจำเป็นต้องก่อการกบฏ ไม่ใช่เพราะจนตรอก แต่เป็นเพราะ... พระเจ้าต้าเฉียนต้องการบีบให้เขาก่อการ?"
ซูชิงหนานยกถ้วยชาขึ้น ไอน้ำอุ่นพร่ามัวเส้นขอบตาของเขา: "เจ้าคิดว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความระแวง ความแคลงใจ ความดื้อรั้นของเขา ล้วนเป็นแค่การแสร้งงั้นหรือ?"
หญิงอิ๋งเยวี่ยตะลึง
"เขาระแวงจริงๆ และก็... ฝีมือโหดเหี้ยมจริงๆ" เสียงของซูชิงหนานสงบนิ่ง ดั่งพูดถึงเรื่องไม่เกี่ยวกับตน "เหลียงอ๋องวางแผนอย่างลับๆ สิบหกปี แทรกซ่อนคนในทหารราชวัง บ่มเพาะอำนาจในท้องที่ ผูกมิตรกับพวกพ้องในราชสำนัก—สิ่งเหล่านี้ ฮ่องเต้ผู้เป็นพ่อของข้าล้วนรู้หมด"
"เขารู้หมด?" หญิงอิ๋งเยวี่ยตกตะลึง "แล้วเหตุใดไม่ลงมือเสียแต่เนิ่นๆ?"