ห่างออกไปห้าสิบลี้ ค่ายใหญ่ของกองทัพเจิ้นเป่ย
อวี่เหวินทั้วนั่งอยู่เพียงลำพังในเต็นท์แม่ทัพ แสงเทียนทอดเงากระตุกบนใบหน้าของเขา
ในมือเขาหมุนเล่นยาเม็ดสีแดงเลือดเม็ดหนึ่ง เล็กเพียงเมล็ดข้าวสาร แต่ใต้แสงเทียนกลับเรืองประกายประหลาด
"ยาวิญญาณโลหิต..."
เขาพึมพำเบา ๆ แววตาเร่าร้อนและเจ็บปวดปะปนกัน "ยังขาดอีกเก้าสิบเจ็ดเม็ด"
มือซ้ายของเขาสั่นเทิ้มจนควบคุมไม่ได้ ปลายนิ้วปรากฏลายเส้นสีดำอมม่วงราวใยแมงมุม ค่อย ๆ ลามขึ้นตามแขนอย่างช้า ๆ
สามปีก่อน การปะทะกับหมอปีศาจแดนทะเลทราย คำสาปก่อนตายของอีกฝ่ายได้ฝังลึกถึงไขกระดูก
หมอหลวงบอกว่า มีอายุขัยเหลืออยู่อย่างมากสองปี
เว้นแต่... ทำลายภวังค์เป็นเซียนสถิตย์ในมนุษย์โลก สร้างร่างขึ้นใหม่
ม่านเต็นท์ถูกเปิดขึ้นเบา ๆ นายทหารร่างกำยำ หน้าตาแสนซื่อเดินเข้ามา
เขาอายุประมาณสี่สิบ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มไร้พิษภัย เอวกลม ท้องพลุ้ย เดินอย่างไร้เสียง
อันซือหมิง
"ท่านโหว" เขาคำนับด้วยท่าทางนอบน้อม เสียงแหบพร่า "ท่านเจ้าเมืองมะ... ได้จัดการตามที่ท่านสั่งไว้เรียบร้อยแล้ว"
อวี่เหวินทั้วเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นเฉียบวาบหนึ่ง "แน่ใจหรือว่าไม่มีพลาด"
"ไม่มีพลาด"
อันซือหมิงยิ้มกว้างให้เห็นฟันเหลืองเต็มปาก "ข้าน้อยเลือกนายธนูฝีมือแม่นห้าสิบนายด้วยตนเอง ใช้ลูกธนูทำลายปราณเคลือบยาพิษถอนวิญญาณ หากอาคมของท่านเต๋าชิงเซวียนถูกถอน มะเท้งต้องตายแน่นอน บาดแผลจะทำให้ดูเหมือนถูกธนูลอบยิงจากกองทัพเป่ยเหลียง"
อวี่เหวินทั้วพยักหน้าอย่างพอใจ
มะเท้งต้องตาย และต้องตายในสนามรบเท่านั้น
"ซือหมิง เจ้าตามข้ามานานเท่าใดแล้ว"
เขาถามขึ้นทันใด
"ทูลท่านโหว ยี่สิบสามปีแล้ว"
อันซือหมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม "หากปีนั้นท่านโหวไม่ดึงข้าน้อยออกจากกองศพ ข้าน้อยคงกลายเป็นอาหารหมาจรจัดไปแล้ว"
"ยี่สิบสามปี..."
อวี่เหวินทั้วลุกขึ้นยืน เดินมาหยุดตรงหน้าอันซือหมิง ตบไหล่หนาของเขาเบา ๆ "หลายปีมานี้ ทำให้เจ้าลำบาก รู้ทั้งรู้ว่ามีความสามารถเป็นใหญ่ทัพ กลับต้องอยู่ข้างกายข้าเป็นแค่หัวหน้าทหารองครักษ์"
อันซือหมิงยิ้มอย่างซื่อ ๆ "ที่ข้าน้อยได้ติดตามท่านโหวเพื่อเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ก็เป็นบุญอันยิ่งใหญ่แล้ว"