ห้าสิบจั้ง
ระยะห่างเพียงเท่านี้ สำหรับทหารม้าที่กำลังบุกทะยาน คงเท่ากับแค่ชั่วพริบตา
มะเท้ง ใบหน้าที่ดุร้ายบิดเบี้ยว ขวานยักษ์ตวัดเป็นเส้นโค้งกระหายเลือดกลางอากาศ
เขามองเห็นภาพใบมีดฟันร่างผ่ายผอมของเต๋าเฒ่า เลือดกระจายสาดใส่หลังวัวเขียวได้ด้วยซ้ำ
แล้ว...
เต๋าเขียวเซวียนก็เงยหน้าขึ้นในที่สุด
ดวงตาของเขาลืมขึ้น
นั่นไม่ใช่ดวงตาของคนชรา
ในดวงตาไร้ซึ่งความขุ่นมัว ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งกาลเวลา มีเพียงความสงบใสราวกับทะเลสาบยามฤดูใบไม้ร่วง สงบจน... ราวกับทุกสรรพสิ่งในโลกนี้ ล้วนเป็นเพียงระลอกคลื่นที่พัดผ่านผิวน้ำเป็นครั้งคราว
เขามองไป
เพียงแค่มองไปครั้งเดียว
มองไปยังทหารม้าสามหมื่นที่กำลังกรูกันเข้ามา มองไปยังเจ้าเมืองซีเหลียงผู้มีใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหนาเถื่อน และหนวดเคราแข็งดั่งหอกที่อยู่ด้านหน้าสุด
จากนั้น เขาก็ยกมือซ้ายขึ้นเบา ๆ
นิ้วทั้งห้ายาว ได้สัดส่วน ผิวมีจุดด่างดำจาง ๆ ตามกาลเวลา
เขาก็ใช้มือนี้ โบกเบา ๆ ไปยังถนนหลวงเบื้องหน้า
ท่วงท่าเหมือนกับปัดฝุ่นบนแขนเสื้อ
วึ้งงงง...
ระหว่างฟ้าดิน ราวกับมีบางสิ่งถูกดีด
นั่นเป็นเสียงที่ไม่อาจบรรยายได้ ทุ้ม ต่ำ ยาวนาน ราวกับมาจากยุคโบราณกาล ราวกับดังก้องอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณของทุกคน
บนถนนหลวง ร่องลึกสามชุ่นนั้น ส่องสว่างขึ้นมาในทันใด!
ไม่ใช่แสงจ้า แต่เป็นแสงสีเขียวอ่อน ๆ อุ่น ๆ ราวกับระลอกคลื่นบนผิวน้ำในฤดูใบไม้ผลิ แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว
ที่ใดที่แสงส่องผ่าน อากาศก็เริ่มหนืด
ไม่ใช่ หนืด
คือ... แข็ง!
ทหารม้าซีเหลียงหลายร้อยนายที่นำทัพอยู่หน้าแรก ๆ ทั้งคนและม้า ถูกตรึงอยู่นิ่งในทันใด
ไม่ใช่หยุด แต่ถูกพลังที่มองไม่เห็นบางอย่างตรึงไว้กลางอากาศ
ม้ายังคงท่าทีวิ่งสุดฝีเท้า กีบทั้งสี่ลอย แผงคอปลิวไสว
ทหารบนหลังม้ายังคงชูอาวุธสูง ใบหน้าโหดร้าย
แต่พวกเขาทั้งหมดหยุดนิ่ง
ราวกับแมลงที่ถูกอำพันกักเก็บ ถูกตรึงไว้ ณ วินาทีสุดท้ายของการบุก
ทหารม้าด้านหลังที่ยังคงบุกเข้าไปไม่อาจหยุดยั้งได้ พุ่งชนเข้าไปอย่างแรง——
เสียงชนที่คาดคิดไว้ไม่ดังขึ้น
ทหารม้าที่พุ่งชนเข้าไป ในวินาทีที่แตะขอบแสงสีเขียว ก็ถูกตรึงนิ่งกลางอากาศเช่นกัน
หนึ่ง สอง สิบ ร้อย...