สายลมหิมะไม่รู้ว่าเมื่อใดกลับมาหนาแน่นอีกครั้ง
เกล็ดหิมะละเอียดปลิวว่อนเป็นวง พร่างลงบนบ่าที่โค้งเล็กน้อยของเซียนทวนอ๋องเหิง ลงบนชุดผ้าสีเทาที่ซักจนสีซีดจาง สะสมเป็นชั้นบางๆ อย่างรวดเร็ว
เขาคงท่าคำนับเช่นนั้นไว้ ดุจประติมากรรมกลางหิมะ เงียบงันและมุ่งมั่น
เสียงกรนจากห้องคนเฝ้าประตูยังคงก้องกังวาน เต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าและความไม่แยแส
หลิ่วซืออวี่ยืนอยู่ที่มุมถนนไม่ไกลนัก ถูกท่านลุงหลิ่วประคองไว้ สายตาจับจ้องไปที่ประตูใหญ่จวนราชาเป่ยเหลียง และร่างที่โค้งคำนับอย่างเคารพเบื้องหน้าประตูนั้น
เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป ทุกลมหายใจช่างยาวนานเป็นพิเศษ
ในที่สุด——
"เอี๊ยด..."
ประตูแดงชาดหนานั้น ถูกผลักเปิดช่องว่างอีกครั้งอย่างช้าๆ
ไม่ใช่คนเฝ้าประตูเหอ
ครั้งนี้ที่เดินออกมา คือสาวใช้รูปงามน่ารักผู้สวมเสื้อคลุมหนาสีแดงอ่อน——เส้าเย้า
นางถือไม้กวาดอยู่ในมือ ดูเหมือนจะออกมากวาดหิมะพอดี เมื่อเห็นอ๋องเหิงยืนคำนับอยู่นอกประตู ใบหน้าแสดงความประหลาดใจพอเหมาะ จากนั้นก็ยิ้มแย้ม เสียงใสกังวาน:
"โอ้ย ท่านผู้อาวุโส ท่านทำเช่นนี้ทำไมกัน เชิญลุกขึ้นเถิด องค์ราชาของเราไม่อาจรับการคำนับใหญ่เช่นนี้จากท่านได้หรอก"
น้ำเสียงของนางผ่อนคลาย มีความไร้เดียงสาแบบสาวน้อยราวกับคนตรงหน้าไม่ใช่เซียนทวนที่สั่นสะเทือนใต้หล้า หากเป็นเพียงแขกธรรมดาคนหนึ่ง
อ๋องเหิงจึงค่อยๆ ยืดตัวขึ้น ใบหน้าไม่มีความไม่พอใจแม้แต่น้อย กลับประสานมือคารวะเส้าเย้าด้วย ท่าทียังคงต่ำต้อย:"ผู้นี้คงจะเป็นคุณหนูเส้าเย้าแล้วสินะ ข้าอ๋องเหิง มาเยือนอย่างกะทันหัน ด้วยมีธุระสำคัญจำเป็นต้องเข้าเฝ้าองค์ราชา ขอรบกวนคุณหนูช่วยบอกกล่าวภายในด้วย"
สายตาของเขาชำเลืองผ่านเส้าเย้า ราวกับพยายามมองลอดช่องประตูเข้าไป เห็นภาพเบื้องลึกภายในจวน ดวงตาเต็มไปด้วยความรีบร้อนและความเคารพยำเกรง
หัวใจของหลิ่วซืออวี่เต้นเร็วขึ้น
ท่าทีเช่นนี้ของอ๋องเหิง ไม่ธรรมดาเด็ดขาด!
เขามาด้วยเหตุใดกันแน่?