แสงอาทิตย์จ้าจ้า แต่อบอุ่นไม่ถึงความหนาวเหน็บในใจ
จนกระทั่งก้าวเท้าขึ้นสู่ถนนหินเขียวที่คุ้นเคย โดนลมหนาวที่ปนเปื้อนเกล็ดหิมะพัดกระโชก ทำให้สะดุ้งหนาวสั่นไปทั้งกาย หลิ่วซืออวี่จึงหยุดฝีเท้าที่โซซัดโซเซ หายใจหอบรัว
หัวใจในทรวงอกเต้นระรัวราวกับกลองศึก เลือดสูบฉีดกระแทกแก้วหู อื้ออึงไปหมด
จี้หยกหมั้นในมือ ถูกกำแน่นจนฝ่ามือเจ็บแปลบโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ไม่อาจดึงความสนใจจากความสับสนอลหม่านและความหวาดหวั่นในใจของนางได้เลยแม้แต่น้อย
“คุณหนู ท่าน...ไม่เป็นไรกระมัง?”
ท่านลุงหลิ่วย่างเข้าไปประคองด้วยความกังวลเต็มหน้า
เขาไม่เคยเห็นคุณหนูผู้หยิ่งผยองของตนมีสีหน้าสิ้นหวังปานนี้มาก่อน!
หลิ่วซืออวี่ประคองกายให้ตั้งตรง สูดอากาศหนาวเย็นเข้าปอดลึก ๆ พยายามกดความสั่นระริกที่แทบจะทะลักออกจากลำคอ
ไม่เป็นไร? จะไม่เป็นไรได้อย่างไร?
นางคือศักดิ์สิทธิ์หญิงของสำนักชิงอวิ๋น คืออัจฉริยะหญิงที่จะก้าวเข้าสู่ขั้นมหาจอมยุทธเก้าขั้น
จะถูกแรงกระแทกที่ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์นี้ทลายจนย่อยยับได้อย่างไร?
นางหลับตาลง บังคับตัวเองให้สงบ เริ่มเรียบเรียง...เริ่ม...โน้มน้าวตนเอง
“ข้าไม่ได้ผิด...”
นางพึมพำเบา ๆ ราวกับร่ายคาถาใส่ตัวเอง “การถอนหมั้นถูกต้องแล้ว...ต้องถอน...”
“ซูชิงหนาน...ต่อให้เขามีเทพเจ้าเหล้าเฮ่อจื้อเหลียงเฝ้าประตู มีสาวใช้ขั้นปฐพีวัชระ มีจอมยุทธอัศจรรย์เต็มจวน...แล้วอย่างไร?”
นางลืมตาขึ้นทันใด ประกายตาคมกริบที่เกือบจะคลุ้มคลั่งกลับมาปรากฏอีกครั้ง
“ท้ายที่สุดเขาก็เป็นเพียงองค์ชายที่ถูกฮ่องเต้รังเกียจ เนรเทศมายังเป่ยเหลียง ถูกกักขังอยู่ในแดนกันดารหนาวเหน็บนี้ ต่อให้มีผู้วิเศษมากมายติดตาม ก็เพียงอาศัยอยู่สงบๆ ในมุมหนึ่ง ประคับประคองชีวิตให้รอดไปวัน ๆ เท่านั้น!”
“โลกของเขามีเพียงเป่ยเหลียงอันคับแคบนี้ ส่วนโลกของข้า หลิ่วซืออวี่ คือยุทธภพอันกว้างใหญ่ไพศาล คือหนทางอันสูงสุด คือสำนักชิงอวิ๋น คือ...เซียนสถิตย์ในมนุษย์โลกในอนาคต!”