ภายในห้องหนังสือ แสงเทียนโยกไหว
การที่หญิงอิ๋งเยวี่ยค่อยๆ แก้เสื้อออกเบื้องหน้านั้น ดั่งดอกโบตั๋นสีดำที่ค่อยๆ แผ่กลีบในความมืดยามราตรี
ภายใต้เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำสนิท เผยให้เห็นคอเสื้อชุดชั้นในสีขาวนวล และผิวกายอันดุจหยก
แต่ท่าทางของนางมิได้เย้ายวน หากแต่เป็นไปอย่างเคร่งขรึม ประหนึ่งการพลีสังเวย
สายตาของซูชิงหนาน มิได้หยุดอยู่ที่ผิวกายที่เปลือยเปล่าของนางแม้แต่น้อย
เขามองไปยังดวงตาทั้งสองข้างของนาง
ในดวงตาคู่นั้น เวลานี้สิ่งที่ลุกโชนมิใช่ตัณหา หากแต่เป็นความทะเยอทะยานอันบ้าคลั่ง และความมุ่งมั่นแน่วแน่
"ท่านหญิง ท่านหมายความว่ากระไร?"
น้ำเสียงของซูชิงหนานยังคงสงบนิ่ง แม้แต่จะแฝงการเย้ยหยันบางเบา:
"หรือท่านหญิงคิดว่า ข้าคือคนที่ถูกความงามลุ่มหลงได้?"
"มิใช่"
หญิงอิ๋งเยวี่ยตอบอย่างฉะฉาน:
"ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้น"
"เช่นนั้นท่านหญิงหมายความว่า..."
"นี่คือ 'ความจริงใจ' ของข้า"
น้ำเสียงของหญิงอิ๋งเยวี่ยแจ่มใส แต่ทุกคำหนักแน่นดั่งเหล็กกล้า:
"ร่างกายของข้า ความงามของข้า ทุกสิ่งของข้า... ล้วนเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนในการค้าขายกับท่านอ๋อง"
"ท่านอ๋องจะไม่รับก็ได้"
"แต่ข้า ต้องมอบให้"
นางหยุดเล็กน้อย ค่อยๆ รวบเสื้อเข้าดังเดิม ท่าทางสง่างามและสุขุม:
"เพราะข้าต้องการให้ท่านอ๋องได้เห็นว่า เพื่อให้การค้าครั้งนี้สำเร็จ ข้าสามารถยอมสละทุกสิ่งได้"
"รวมถึงศักดิ์ศรี รวมถึงร่างกาย รวมถึง... ชีวิต"
ซูชิงหนานนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะ
รอยยิ้มนั้นจางมาก แต่กลับแฝงความ... ชื่นชมที่หาได้ยาก
"ท่านหญิงไม่ธรรมดาจริงๆ"
เขาค่อยๆ เอ่ย:
"หญิงทั่วไป หากต้องการสิ่งใด ย่อมใช้ความงามยั่วยวน หรือใช้ความรักทำให้เคลิบเคลิ้ม"
"แต่ท่านหญิง..."
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วเสริม:
"ใช้ความทะเยอทะยานเป็นเหยื่อ ใช้ตนเองเป็นเดิมพัน ใช้แผ่นดินเป็นกระดานหมาก"
"ช่าง... น่าสนใจจริงๆ"
หญิงอิ๋งเยวี่ยคำนับเล็กน้อย:
"ท่านอ๋องเกินไปแล้ว"
"แต่ว่า..."
ซูชิงหนานเปลี่ยนทิศทางสนทนา:
"ท่านหญิงดูเหมือนจะลืมไปว่า ข้า... เหตุใดจึงต้องตกลงในการค้าครั้งนี้?"
"ข้ามิได้ลืม"
สายตาของหญิงอิ๋งเยวี่ยจ้องมองซูชิงหนานตรงๆ: