เวลาเดียวกัน
ห้าสิบลี้จากนอกซั่วโจว ค่ายใหญ่เป่ยเหลียง
รัตติกาลมืดมิดดั่งหมึก ลมหิมะโหยหวน
ภายในเต็นท์แม่ทัพใหญ่ อ๋องเหิงยืนอยู่หน้าหุ่นจำลองภูมิประเทศขนาดใหญ่ ขมวดคิ้วมุ่น
แม่ทัพหน้าด่านแห่งเป่ยเหลียง ผู้นี้ มีขั้นสวรรค์อมตะ แต่ทว่าบัดนี้กลับมีสีหน้าเคร่งเครียดเป็นพิเศษ
บนหุ่นจำลอง ธงดำแทนซั่วโจวถูกรายล้อมด้วยธงแดงเล็กๆ มากมายนับไม่ถ้วน เป็นแนวป้องกันของชนเผ่าทางเหนือที่นายทัพสอดแนมเขียนไว้
แต่สิ่งที่ทำให้อ๋องเหิงรู้สึกไม่สบายใจที่สุด ไม่ใช่แนวป้องกันที่เห็นๆ อยู่เหล่านี้
ทว่าคือพื้นที่ประหลาดหลายแห่งที่ถูกล้อมวงด้วยหมึกแดงชาดที่ขอบหุ่นจำลอง
"ท่านแม่ทัพ กองสอดแนมสูญเสียไปแล้วสามชุด"
เสียงของรองแม่ทัพหานเถี่ยสั่นเครือเล็กน้อย:
"นายทัพสอดแนมฝีมือดียี่สิบเจ็ดคนที่ส่งออกไป มีเพียงสองคนที่กลับมามีชีวิต และ..."
เขาหยุดลง แล้วลดเสียงลงอีก:
"สองคนที่กลับมา สติไม่เต็มแล้ว ปากพึมพำไม่หยุดถึง 'กระดูกขาว' 'จันทร์สีเลือด' 'ไม่ตาย'..."
อ๋องเหิงเงยหน้าขึ้นทันที:
"พวกเขาอยู่ที่ไหน?"
"เต็นท์หมอ"
...
ภายในเต็นท์หมอ แสงตะเกียงมืดสลัว
นายทัพสอดแนมสองคนถูกมัดแน่นอยู่บนเตียง ดวงตาเบิกกว้าง รูม่านตาฟุ้งซ่าน ปากส่งเสียงเพ้อเจ้อไม่มีความหมาย
อ๋องเหิงเดินเข้าไปใกล้ สายตาจ้องไปที่แขนที่โผล่พ้นเสื้อของคนหนึ่ง
บนแขนนั้นเต็มไปด้วยลวดลายสีดำละเอียด ดั่งใยแมงมุม ลวดลายยังค่อยๆ ขยับเขยื้อน ดูคล้ายมีสิ่งมีชีวิตคลานอยู่ใต้ผิวหนัง
"นี่มัน..."
รูม่านตาอ๋องเหิงหดรัดทันที
"พิษกู่"
เสียงแหบห้าวของคนชราดังขึ้นจากด้านหลัง
อ๋องเหิงหันกลับไป เห็นชายชราผมขาวโพลนสวมชุดยาวสีเทาเดินเข้ามาช้าๆ ใบหน้าแก่เหี่ยวย่น แต่แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยว
"ท่านอาจารย์พิษ"
อ๋องเหิงคำนับเล็กน้อย
ชายชราผู้นี้คือมือหนึ่งด้านพิษในกองทัพเป่ยเหลียง ผู้ที่ได้ชื่อว่า "ยมทูตมือพิษ" เยนลัวเทีย ชื่อจริง เยนอู๋หมิง
"กู่เลือดแห่งแดนใต้"
เยนอู๋หมิงเดินไปถึงข้างเตียง ยื่นนิ้วแห้งกรัง กดเบาๆ ลงบนแขนนายทัพสอดแนมคนหนึ่ง
ลวดลายสีดำพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที มีชีวิตดั่งสิ่งมีชีวิต พุ่งเข้าหาปลายนิ้วของเขา!
"ฮึ่ม!"
เยนอู๋หมิงส่งเสียงเย็นชา ปลายนิ้วมีควันสีเทาลำหนึ่งพุ่งออกมา
ฉี่ๆ--