ลานฝึกทหารเมืองเหลียงโจว กลายเป็นทะเลเลือดไปแล้ว
ทหารเกราะดำและเกราะเข้มเข่นฆ่ากันอยู่กลางลาน กลางแสงดาบเงาหอก เนื้อและเลือดปลิวว่อน
กองทหารประจำเมืองเหลียงโจวนั้นสู้ทหารราชวังไม่ได้อยู่แล้ว ครานี้ถูกโจมตีสองด้าน ประกอบกับกองหนุนของตัวเองกลับหันดาบเข้าสังหาร พลพรรคจึงแตกพ่ายยับเยิน
แต่สิ่งที่ชี้ขาดชัยชนะอย่างแท้จริง กลับเป็นการประมือหน้าลานอัญเชิญแม่ทัพ
ดาบของซูรุ่ยรวดเร็วยิ่งนัก
ดาบจิงเจ๋อกวัดแกว่งราวกับงูพิษแผ่ลิ้น ทุกปลายดาบพุ่งแทงไปยังจุดตายของเฉินเสวียนหลี่
ความแค้นที่อัดอั้นสิบหกปี ความเจ็บช้ำสิบหกปี ความเคียดแค้นสิบหกปี กลายเป็นกระบวนดาบที่ดุจพายุฝนถาโถม
ทวนในมือของเฉินเสวียนหลี่นั้นมั่นคงยิ่งนัก
ทวนเหล็กกล้ายาวหนึ่งเล่ม ใช้ดั่งแขนขาของตน ปลายทวนแทง ดีด ปัด เสียบ สยบการรุกของซูรุ่ยได้ทุกกระบวนท่า
เขาเป็นแม่ทัพผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน เคยเห็นการเอาชีวิตเข้าแลกมามากมาย ย่อมรู้ว่ายามเช่นนี้ ยิ่งต้องใจเย็นไว้
เคร้ง!
ทวนกับดาบปะทะกันอีกครั้ง ประกายไฟกระจาย
ซูรุ่ยถอยสามก้าวตามแรงปะทะ อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
ชุดเกราะมังกรพันเหล็กดำมีรอยทวนเพิ่มมาอีกสามรอย ที่ลึกที่สุดเกือบทะลุเกราะอก
เฉินเสวียนหลี่เองก็ไม่ดีขึ้นเท่าใดนัก เกราะบ่าซ้ายถูกเฉือนหายไปแผ่นหนึ่ง เลือดไหลตามเกราะแขน
“ท่านอ๋อง ยอมแพ้เถิด” เฉินเสวียนหลี่กล่าวเสียงทุ้ม “ฮ่องเต้ตรัสว่า หากท่านยอมสยบ จะให้ศพอยู่ครบ และคุ้มครองท่านหญิงกับองค์ชายน้อยให้ปลอดภัย”
“ปลอดภัย?” ซูรุ่ยหัวเราะเยาะ “คำของซูจ้าว เจ้ายังเชื่ออีกหรือ?”
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ปลายดาบสั่นน้อย ๆ
“เฉินเสวียนหลี่ เจ้าก็เป็นเชื้อสายตระกูลแม่ทัพ ตระกูลเฉินของเจ้าสามรุ่นเป็นแม่ทัพ หลั่งเลือดเพื่อต้าเฉียนไปเท่าใด? แต่ซูจ้าวปฏิบัติต่อพวกเจ้าอย่างไร? ท่านพ่อเจ้า แม่ทัพใหญ่เจิ้นหนาน ตายอย่างไร? เจ้า...ไม่เคียดแค้นแม้แต่น้อยเลยหรือ?”
สีหน้าเฉินเสวียนหลี่มืดดำลง
เฉินติ้งเปียน ผู้เป็นบิดา สามปีก่อนตอนยกทัพปราบหนานจ้าว “ประสบอุบัติเหตุ” พลัดตกเหวเสียชีวิต
ในกองทัพมีข่าวลือว่า เพราะเฉินติ้งเปียนล่วงรู้ความลับบางอย่างที่ไม่ควรรู้