สิบลี้ออกไป ศาลเจ้าเขาขาด. ศาลเจ้าที่ทรุดโทรมตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางรัตติกาล มีเพียงแสงเทียนสลัวจากวิหารกลางที่ลอดออกมา.
เซียวติ้งปังเดินตามบุรุษชุดเขียวเข้าไปในศาล ทันทีที่ก้าวเข้ามา เขาก็เห็นบุคคลผู้นั้นเป็นคนแรก.
บุคคลผู้นั้นหันหลังให้ประตู ยืนเอามือไขว้หลัง เงยหน้ามองเทวรูปเขาขาดที่ชำรุด.
เขาสวมชุดผ้าเรียบง่ายสีเทา คาดเอวด้วยเข็มขัดสีดำสนิท นอกจากนั้นไม่มีเครื่องประดับใดๆ.
แต่เพียงแค่เงาร่างด้านหลัง ก็แผ่กลิ่นอายความสง่างามที่ยากจะบรรยายออกมา.
"นายท่าน นำตัวมาแล้วขอรับ"
บุรุษชุดเขียวคำนับลง.
ชายชุดเทาหันกายกลับมาช้าๆ.
รูม่านตาเซียวติ้งปังหดวูบ.
ใบหน้านี้เขาคุ้นเคยยิ่งนัก—
ใบหน้าสี่เหลี่ยม หนวดเครายาวสามเส้น วงหน้าอ่อนโยน มุมปากมักจะทอดยิ้มจางๆ ราวกับมีและไม่มี.
ผู้นี้คือพระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน พระราชโอรสองค์ที่เจ็ดของพระเจ้าปฐมกษัตริย์ เหลียงอ๋องซูรุ่ย.
แต่เหลียงอ๋องในยามนี้ แตกต่างจากที่เซียวติ้งปังจำได้โดยสิ้นเชิง.
ในความทรงจำ ผู้ที่ยิ้มแย้มเสมอ ไม่เคยขัดแย้งกับใคร ใช้ชีวิตวันๆ วาดภาพเขียนกลอน พึ่งพาสายน้ำและขุนเขาอย่างสงบเสงี่ยม กลับมีดวงตาที่ลึกเย็นเฉียบดั่งสระน้ำเยือกแข็ง.
รอยยิ้มอันอบอุ่นยังคงอยู่ แต่เหมือนหิมะบางๆ ที่ปกคลุมเหนือชั้นน้ำแข็ง เบื้องล่างคือความเย็นยะเยือกที่แทงทะลุกระดูก.
"เหลียง... เหลียงอ๋องเพคะ?"
เสียงเซียวติ้งปังแหบพร่า "เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้พ่ะย่ะค่ะ?"
ซูรุ่ยยิ้มบางๆ ชี้ไปที่เบาะรองนั่งข้างๆ: "ท่านติ้งปัง เชิญนั่ง ที่ปรึกษาเฉิน บาดแผลที่ไหล่ยังมีอยู่ เชิญนั่งด้วยเช่นกัน"
น้ำเสียงยังคงอบอุ่นเช่นเคย แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจทัดทาน.
เซียวติ้งปังและที่ปรึกษาเฉินสบตากัน จำใจต้องนั่งลงตามคำ.
บุรุษชุดเขียวถอยออกไปนอกวิหารอย่างไม่มีเสียง ปิดประตูศาลลง.
"ฝ่าบาท" เซียวติ้งปังตั้งสติ "พวกนักฆ่าเมื่อครู่นี้..."
"เป็นคนของข้าที่ส่งไป"
ซูรุ่ยเอ่ยอย่างนุ่มนวลราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่.
สีหน้าเซียวติ้งปังเปลี่ยนไปทันที ผุดลุกขึ้นยืน: "ฝ่าบาททรงหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?!"