หมอกในห้องลับค่อยๆ จางหายไป
น้ำในถังยาสลดลงจนเห็นก้นถัง ร่างเปลือยท่อนบนของซูชิงหนานเต็มไปด้วยรอยพิษหลากสีสิบเฉด ประดุจลวดลายลึกลับประหลาด
เขายืนอยู่ในถัง หยดน้ำไหลตามกล้ามเนื้อร่วงหล่นลงมา ส่งเสียงดังตักๆ
เต๋าเขียวเซวียน หญิงอิ๋งเยวี่ย และหลิ่วซืออวี่ ทั้งสามยืนตะลึง สายตากวาดไปมาระหว่างซูชิงหนานกับถังได่ได่
พี่ซู?
คำเรียกนี้ ดั่งกุญแจที่ไขเปิดกล่องที่ถูกปิดตายมานาน
"เจ้า..." เสียงหลิ่วซืออวี่สั่นเครือ "เจ้าคือใครกันแน่?"
ถังได่ได่เอียงคอมองนาง แววตาปรากฏความเจ้าเล่ห์วาบหนึ่ง "ข้าหรือ? ข้าคือถังได่ได่ ถังแห่งตระกูลถัง ได่ที่โง่เขลา"
"แล้วที่เรียกพี่ซูนั่นเป็นเรื่องอย่างไร?" หญิงอิ๋งเยวี่ยซักถามต่อ
ถังได่ได่หันไปมองซูชิงหนาน กระพริบตา "พี่ซู ข้าบอกได้ไหม?"
ซูชิงหนานก้าวออกจากถังยาอย่างช้าๆ คว้าเสื้อคลุมสีดำที่พาดอยู่บนฉากกั้นมาสวม สะบัดผ้าแล้วรัดเข็มขัดให้แน่น
การเคลื่อนไหวของเขาช้าและมั่นคง ประหนึ่งคนที่เพิ่งผ่านการชำระร่างด้วยพิษสิบประการมิใช่เขา
"พูดได้" เขาเดินไปนั่งลงที่โต๊ะ ยกกาน้ำชารินใส่ถ้วยให้ตัวเอง "อย่างไรเสีย... ก็ปิดบังได้อีกไม่นาน"
ถังได่ได่ตาเป็นประกาย เดินกระโดดโลดเต้นเข้าไปนั่งเบียดเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ยื่นมือไปหยิบถ้วยชาในมือเขา
"ข้าก็กระหายน้ำเหมือนกัน"
ซูชิงหนานปล่อยให้นางหยิบไป แล้วรินให้ตัวเองอีกถ้วย
ความสนิทสนมของทั้งสอง แน่นอนว่ามิใช่การพบกันครั้งแรก
"สามปีก่อน" ถังได่ได่ประคองถ้วยชา เสียงใสกังวาน "ข้าเก็บยาอยู่หลังเขาของตระกูลถังแห่งเสฉวน เจอคนหนึ่ง เขาทั้งตัวเปื้อนเลือด นอนอยู่ใต้หน้าผา เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย"
"ปีนั้นข้าอายุสิบสี่ เพิ่งฝึกวิชาพิษชนิดแรกสำเร็จ อาจารย์บอกว่า วิชาพิษสำเร็จแล้ว ต้องได้เห็นเลือดเห็นชีวิต ดังนั้นพอเห็นเขาครั้งแรก ข้าก็คิด... จะใช้เขาลองพิษ"
นางหยุดเล็กน้อย หันไปมองซูชิงหนาน
"แต่เขาลืมตาขึ้นมา"
"ดวงตาของเขาสว่างไสว ดั่งดวงดาว ดั่งบ่อน้ำเย็นยะเยือก ดั่ง... แสงที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน"
"เขาพูดว่า เด็กน้อย เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก"
"ข้าไม่เชื่อ ข้านำพิษชนิดแรกที่ฝึกสำเร็จ... ไห่ถังจุ้ย ทาไว้บนเข็มเงิน แล้วแทงเข้าไปที่ข้อมือของเขา"