หิมะยามราตรีโหมตกหนักขึ้น
ภายในศาลาชมเกล็ดหิมะ อิ๋งเยวี่ยวางหลิ่วซืออวี่ผู้สลบไสลลงบนเตียงนุ่ม แล้วคลุมผ้าห่มขนสัตว์ให้
นางเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา แต่ปลายนิ้วกลับสั่นระริกเล็กน้อย
ท่านเต๋าชิงเซวียนยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูหิมะใหญ่ที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่าง หนวดเคราอันยาวปลิวไสวไปตามสายลมยามค่ำคืน
เฒ่าเต๋าผู้มีชีวิตอยู่ถึงหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดปีผู้นี้ ดวงตาของเขาในยามนี้กลับเผยให้เห็นความเคร่งเครียดที่หาได้ยากยิ่ง
"ท่านเต๋า" นางอิ๋งเยวี่ยยืดตัวขึ้น เสียงแหบแห้งเล็กน้อย "ท่านรู้มาตั้งนานแล้ว ใช่หรือไม่?"
ท่านเต๋าชิงเซวียนไม่หันกลับไป
เนิ่นนานนัก เขาจึงเอ่ยช้าๆ ว่า "รู้อยู่บ้าง ไม่รู้ทั้งหมดหรอก"
"สิ่งใดที่รู้?"
"รู้ว่าเขามีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ปี รู้ว่าเขาถูกวางยาพิษ รู้ว่าเขา... เหลือเวลาไม่มากแล้ว"
ท่านเต๋าชิงเซวียนหมุนกายกลับมา มองนางอิ๋งเยวี่ย "แต่ข้าผู้นี้ไม่รู้ว่า พิษนี้เป็นพระบิดาผู้ให้กำเนิดของเขาลงมือวางเอง ก็ไม่รู้ว่า... ตอนเขาเกิดมานั้น เป็นทารกที่ตายแล้ว"
เขาหยุดเล็กน้อย สายตาแลเห็นแววซับซ้อน:
"ยิ่งไม่รู้ว่าวิชาลับที่พระสนมเฉินทรงใช้... คือสิ่งใดกันแน่"
นางอิ๋งเยวี่ยเดินมาอยู่ข้างกายเขา ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่มองออกไปนอกหน้าต่าง
แสงไฟในจวนสว่างวาบแล้วก็ดับลงท่ามกลางราตรีที่หิมะตก ราวกับดวงตานับไม่ถ้วนที่แอบสอดส่อง
"ท่านว่า" นางอิ๋งเยวี่ยถามเสียงเบา "พระสนมเฉินทรงเป็นผู้ใดกันแน่? ทรงใช้วิชาลับชุบชีวิตทารกที่ตายแล้วให้ฟื้นคืน ทรงต้านทานสิ่งที่ไม่อาจแก้ไขได้... สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้"
ท่านเต๋าชิงเซวียนนิ่งเงียบ
เขานึกถึงข่าวลือเก่าแก่บางเรื่องขึ้นมาได้
เกี่ยวกับสตรีผู้เป็นบุตรสาวคนโตของจวนเยว่กั๋วกง ซึ่งจู่ๆ ก็กลับคืนสู่จวนเมื่อสามสิบปีก่อน
เกี่ยวกับนางที่เข้าสู่ราชวังได้สามปี ไม่เคยแย่งชิงความรักจากผู้ใด มีแต่เก็บตัวเงียบสงบ
เกี่ยวกับคืนที่นางให้กำเนิดบุตร ราชวังกลับเกิดนิมิตประหลาด...
บางคนบอกว่าเห็นมงคลเทพประทานมา บางคนบอกว่าได้ยินเสียงหงส์ร้องก้องเก้าชั้นฟ้า และบางคนก็บอกว่า... เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น