"เจ้าคิดว่าข้ากำลังเพ้อเจ้ออยู่หรือ?"
ซูชิงหนานหันกลับมา มองความไม่อยากเชื่อที่ยากจะปกปิดในดวงตาของอิ๋งเยวี่ย มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อยแทบมองไม่เห็น
อิ๋งเยวี่ยเงียบ
นางไม่ตอบ แต่คิ้วที่ขมวดมุ่นและริมฝีปากที่เม้มแน่นนั้น บอกทุกอย่างได้ชัดเจนอยู่แล้ว
ให้ฮูเหยียนจัวยกแดนเหนือสิบเอ็ดเมืองให้อย่างง่ายดาย?
เรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเสียอีก
ราชสำนักกษัตริย์ซ้ายปกครองแดนเหนือมาร้อยปี ตระกูลฮูเหยียนบริหารสืบต่อสามชั่วอายุคน รากฐานมั่นคงดั่งไม้ใหญ่ที่หยั่งรากลึก
ยิ่งมีป้ายบัญชาราชาเถื่อนอยู่ในมือ ยิ่งทำให้ฮูเหยียนจัวมีอำนาจชอบธรรมในการรวบรวมชนเผ่าเหนือทั้งแดนเหนือ
ในเวลานี้ เขากำลังคะนองสุดขีด
จะให้เขายกสิบเอ็ดเมืองให้?
ด้วยเหตุอันใด?
อิ๋งเยวี่ยรีบคิดคำนวณในหัวอย่างรวดเร็ว
จะใช้กำลังทหาร? กองทัพเป่ยเหลียงต่อให้ชนะการศึกกลางสนามได้หนึ่งหรือสองครั้ง แต่จะยึดเมืองและกลืนสิบเอ็ดเมืองให้สิ้นซาก อย่างน้อยต้องสู้เลือดสามปี เมื่อนั้นเป่ยเหลียงก็จะเสียหายยับเยิน แล้วพระเจ้าต้าเฉียนทางใต้จะนั่งมองเฉย ๆ หรือ?
จะใช้กลอุบาย? ฮูเหยียนจัวสามารถฝ่าฟันออกมาจากการแย่งชิงบัลลังก์ของเหล่าลูกหลานจนได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ซ้าย จะเป็นคนอ่อนแอที่รับมือง่ายหรือ? กลอุบายใส่ร้ายทำลายธรรมดา ๆ เกรงว่าเขาจะพลิกกลับมาเล่นงานเอา
จะใช้สถานการณ์? ชนเผ่าเหนือทางเหนือยกย่องผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ ตอนนี้ฮูเหยียนจัวถือป้ายบัญชาราชาเถื่อน มาพร้อมกับท่าทีแห่งชัยชนะ กำลังรุ่งโรจน์ดั่งดวงตะวันกลางฟ้า เป่ยเหลียงมี"สถานการณ์"อะไรที่จะกดเขาได้?
คิดไปคิดมา อิ๋งเยวี่ยรู้สึกว่านี่เป็นกระดานหมากตายที่ไร้ทางแก้
นางเงยหน้ามองดวงตาที่สงบจนน่าหวาดกลัวของซูชิงหนาน ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก "ท่านอ๋อง มิใช่ว่าข้าไม่เชื่อท่าน เพียงแต่เรื่องนี้...ช่างเหลือเชื่อเหลือเกิน"
"เหลือเชื่อ?"
ซูชิงหนานหัวเราะ
รอยยิ้มนั้นบางเบามาก แต่กลับทำให้อิ๋งเยวี่ยรู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"องค์หญิงใหญ่เคยคิดหรือไม่ ว่าทำไมฮูเหยียนจัวถึงต้องกำป้ายบัญชาราชาเถื่อนไว้แน่นไม่ปล่อย?"
ซูชิงหนานไม่ตอบตรง ๆ กลับถามอีกคำถามหนึ่งแทน