ภายในศาลาอุ่น ถ่านไฟเริ่มมอดลง
หลังจากจื่อซูกวนอินจากไป อากาศในห้องดูเงียบลงไปอีกหลายส่วน
อิ๋งเยวี่ยยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูพายุหิมะภายนอกที่ยิ่งทวีความรุนแรง แต่ในใจกลับปั่นป่วนยิ่งนัก
คำพูดเมื่อครู่ของซูชิงหนาน ดั่งลูกกุญแจดอกหนึ่ง ไขเปิดมุมมองที่หล่อนไม่เคยเห็นมาก่อน
วางหมากเจ็ดปี ลงหมากสามปี
ชายผู้นี้ไม่ได้เดินหมากเพียงก้าวเดียว หากแต่เป็นกระดานหมากที่ทอดข้ามแดนเหนือ เกี่ยวพันสามราชสำนักใหญ่ สิบเจ็ดเผ่า ชนเผ่าเหนือกว่าล้านคน... กระดานหมากแห่งใต้หล้า
“ท่านอ๋อง”
อิ๋งเยวี่ยหันกายกลับมา มองซูชิงหนานผู้นั่งลงข้างกองถ่านไฟอีกครั้ง น้ำเสียงเจือด้วยความเกรงขามที่ตัวหล่อนเองก็ไม่ทันสังเกต:
“เมื่อครู่ท่านบอกว่า เมื่อเจ็ดปีก่อนช่วยอูเว่ยไว้... ตอนนั้นท่านอายุเพียงสิบหก สิบหกปีก็มองเห็นรอยร้าวระหว่างเผ่าน้ำดำกับราชสำนักกษัตริย์ซ้ายได้หรือ? คิดถึงเกมหมากในวันนี้ได้หรือ?”
ซูชิงหนานไม่รีบตอบ
เขายื่นมือหยิบคีมเหล็ก คีบถ่านก้อนหนึ่งที่ลุกโชนแดงก่ำออกจากกระถาง ยกขึ้นพิจารณาเบื้องหน้า
แสงไฟสะท้อนบนใบหน้า ดวงตาคมลึกนั้นมีแสงวาววับลึกลับโลดแล่นอยู่
“มิใช่มองเห็น”
เขาค่อย ๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงสงบราวกับพูดถึงเรื่องไม่เกี่ยวกับตน “แต่รู้”
“รู้?”
อิ๋งเยวี่ยถาม
ซูชิงหนานกล่าว “ข้าเพิ่งมาถึงเป่ยเหลียง ก็ได้รับสมุดบันทึกรายละเอียดกำลังพลของทุกเผ่าในแดนเหนือ”
“ใครส่งมา?”
“ไม่รู้...”
“แล้วท่านก็เชื่อ?”
“เหตุใดจะไม่เชื่อ? ในนั้นจารึกความแค้น ความผูกพัน การล้างแค้นของทุกเผ่าในรอบร้อยปี... รวมถึงจุดอ่อนของพวกมันแต่ละเผ่า”
ซูชิงหนานวางถ่านก้อนนั้นกลับลงในกระถาง เกิดประกายไฟกระจาย
“อูมู่หาน บิดาของอูเว่ย คือหัวหน้าเผ่าน้ำดำรุ่นก่อน เมื่อเจ็ดปีก่อน เขาพบหลักฐานที่ฮูเหยียนจัวติดต่อกับพระเจ้าต้าเฉียนลับ ๆ — สิ่งของที่กษัตริย์ซ้ายกวาดมาจากเป่ยเหลียงทุกปี สามในสิบส่วนถูกส่งไปยังเมืองหลวงเฉียนอย่างเงียบ ๆ”