เผชิญหน้ากับการโจมตีของสัตว์ประหลาดที่ไม่ใช่มนุษย์ กล้ามเนื้อทั่วร่างของฉินหู่เกร็งขึ้นในพริบตา ทว่าเขายังคงสงบนิ่งไม่ลนลาน
ในชั่วพริบตา เขาไม่เลือกปะทะตรง ๆ หากขยับเท้าพลิกแพลง ร่างถอยลื่นไปด้านหลังครึ่งฉื่อ
ระยะเพียงครึ่งฉื่อนี้เอง ทำให้กรงเล็บที่สัตว์ประหลาดหมายมั่นจะควักหัวใจเฉียดผ่านสาบเสื้อของเขาไป คว้าได้เพียงอากาศ
ขณะที่สัตว์ประหลาดโจมตีพลาด พลังเก่าเพิ่งสิ้น พลังใหม่ยังไม่ทันก่อ ดวงตาฉินหู่ก็เปล่งประกายวาบ
โอกาส!
เขาไม่ถอยกลับรุก ฝ่าเท้ากระทืบลงอย่างแรง พื้นหินเขียวแข็งแกร่งถึงกับถูกเหยียบเป็นหลุมตื้น
ลมหายใจร้อนระอุถึงขีดสุดระเบิดออกจากภายในร่างของเขา!
ชั่วพริบตานั้น เงาดวงอาทิตย์เก้าดวงประหนึ่งควบแน่นขึ้นจากตะวันอันแผดเผาก็ปรากฏขึ้นด้านหลังฉินหู่ แสงสว่างเจิดจ้าสาดทั่วลานจนสว่างราวกลางวัน
เจตจำนงแท้แห่งวิถียุทธ์!
เมื่อก้าวเข้าสู่ชั้นสามระดับบน พลังภายในจะปลดปล่อยออกนอกกายและควบแน่นเป็นรูปธรรม
“รับไป!”
ฉินหู่ตวาดลั่น ปราณทะลวงสู่ตันเถียน หมัดขวาที่สะสมพลังมานานแผ่พลังแห่งดวงตะวันอันเจิดจ้า ประหนึ่งกระสุนปืนใหญ่พุ่งออกจากปากกระบอก กระแทกเข้ากลางอกของสัตว์ประหลาดอย่างจัง
“ปัง!”
เสียงดังสนั่นทุ้มหนักประหนึ่งรัวกลองศึก
ร่างของสัตว์ประหลาดปลิวละลิ่วไปกลางอากาศหลายจั้ง ก่อนตกกระแทกพื้นอย่างแรง กลิ้งไปหลายตลบจึงหยุดลง
“โฮก…แฮ่ก ๆ…”
เสียงคำรามเจ็บปวดเค้นออกจากลำคอ ในเสียงนั้นไร้ความดุร้ายอย่างก่อนหน้า กลับแฝงความหวาดกลัวอยู่เต็มเปี่ยม
มันดิ้นรนลุกขึ้นจากพื้น บริเวณหน้าอกที่ถูกหมัดของฉินหู่ซัดประทับรอยหมัดชัดเจน มีควันดำลอยออกมาเป็นสาย ราวกับถูกเหล็กเผาไฟนาบ