วันรุ่งขึ้น ดวงตะวันลอยสูงพ้นยอดไม้ไปสามช่วงก้าน
ฉินหู่ลืมตาขึ้นบนเตียงที่ไม่คุ้นเคย ความเหนื่อยล้าจากเมื่อคืนหายไปจนหมดสิ้น
เขาลุกขึ้นนั่ง ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ดุจพยัคฆ์หลังหมีพลันส่งเสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบถี่รัว ราวกับถั่วที่กำลังถูกคั่ว
หลับสบายตลอดคืน จิตใจจึงสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
เขานั่งขัดสมาธิ เคล็ดเก้าหยางเทพกระบวนในกายโคจรขึ้นเอง ครบหนึ่งรอบใหญ่ พลังที่ใช้ไปเมื่อคืนก็ฟื้นกลับมาเต็มเปี่ยม
ฉินหู่ไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขาล้วงขวดกระเบื้องใบเล็กจากอกเสื้อ เทยาเม็ดสีแดงสดขนาดเท่าลูกตามังกรออกมาสองเม็ด
ยาเม็ดมหาปรนิรมิต
เขาไม่แม้แต่จะก้มมอง อ้าปากโยนยาเม็ดทั้งสองเข้าไป เคี้ยวสองสามทีราวกับกินลูกอม แล้วกลืนลงไป
เมื่อยาเม็ดไหลลงท้อง กระแสอุ่นอันมหาศาลก็ระเบิดออกจากตันเถียน พัดผ่านเส้นเอ็นและกระดูกทั่วร่างในพริบตา
ไออุ่นนั้นอ่อนโยนดุจฝนวสันต์ ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธธรรมดาก็ยังซึมซับพลังภายในอันแข็งแกร่งนี้ได้อย่างพอเหมาะ เห็นได้ชัดว่ายาเม็ดนี้มีคุณภาพสูงเพียงใด
อีกทั้งเคล็ดเก้าหยางเทพกระบวนของฉินหู่ยังแข็งกร้าวถึงขีดสุดและทรงอำนาจไร้เทียมทาน การดูดซับฤทธิ์ยาเข้าสู่ร่างจึงยิ่งเป็นไปอย่างคล่องแคล่ว
เพียงความคิดวูบหนึ่ง พลังภายในก็พุ่งพล่านทั่วร่าง ดูดซับและหลอมฤทธิ์ยานั้นจนหมดสิ้น
พลังภายในหนึ่งรอบหกสิบปีแห่งการฝึกตน ถูกเขาหลอมรวมเข้ากับร่างอย่างง่ายดายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ตูม!
ราวกับกำแพงที่มองไม่เห็นบางอย่างในร่างถูกทะลวงพังทลาย
ฉินหู่รู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้น ประสาทสัมผัสทั้งห้าเฉียบคมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้แต่ลวดลายบนใบไม้ที่ร่วงอยู่นอกหน้าต่างก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน