“……”
บนบ่าของเธอพลันมีน้ำหนักทิ้งลงมา
หลินโยวหนิงมองกู้ไหว๋เฉินที่เอนศีรษะพิงบ่าตัวเอง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่า…ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนกำลังแกล้งทำเป็นน่าสงสารอยู่
เธอคิดไปเองหรือเปล่า?
กู้ไหว๋เฉินเหนื่อยจริง ๆ เลยอยากพิงเธอสักหน่อย ถึงได้ให้เธอมานั่งอยู่บนตักเขาอย่างนั้นหรือ?!
หลินโยวหนิงอดไม่ได้ที่จะเริ่มคิดฟุ้งซ่านอยู่ในหัว คิดอยู่นานก็ยังหาคำตอบที่น่าเชื่อถือไม่ได้สักข้อ
เงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็อดยกมือขึ้นจิ้มแขนกู้ไหว๋เฉินไม่ได้ “กู้ไหว๋เฉิน”
กู้ไหว๋เฉิน “อืม?”
“คุณง่วงหรือเปล่า?” หลินโยวหนิงเริ่มสงสัย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้ไหว๋เฉินก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจากบ่าของเธอ “ทำไมถามแบบนั้น?”
สายตาของทั้งคู่ประสานกัน
เมื่อเห็นแววหยอกล้อในดวงตาเขา หลินโยวหนิงก็รู้ว่าตัวเองถูกเขาแกล้งเข้าแล้ว “คุณ…”
เธออยากลุกกลับไปนั่งที่เดิมตามสัญชาตญาณ แต่กู้ไหว๋เฉินห้ามไว้ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “อยากกลับไปนั่งเหรอ?”
“แบบนี้อันตรายเกินไป” หลินโยวหนิงหาข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย
กู้ไหว๋เฉิน “ไม่อันตรายหรอก”
หลินโยวหนิงเหลือบมองเขา แล้วพูดอย่างจริงจัง “คุณต้องไม่เคยเรียนเรื่อง…”
เธอยังพูดคำว่า ‘ความปลอดภัย’ ไม่ทันจบ กู้ไหว๋เฉินก็เหมือนจะทนฟังเธอพูดจ้อไม่ไหว จึงยื่นมือมาบีบคางเธอแล้วก้มลงจูบ