เดิมที หลินโยวหนิงกังวลว่ากู้ไหว๋เฉินจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ก่อนเดินทางไปทำงานต่างเมืองยังจะหาเรื่องเธออีกสักรอบ
แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ ผู้ชายคนนี้ควบคุมตัวเองได้ดีเกินธรรมดา
เขาเพียงดึงเธอเข้าไปจูบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เข้าไปในห้องน้ำ บอกว่าอาบน้ำเสร็จแล้วจะออกเดินทาง
หลังจากเขาเข้าไปในห้องน้ำ หลินโยวหนิงยังยืนอยู่ในห้องแต่งตัวอย่างเหม่อลอย เธอตั้งสติได้เล็กน้อย กำลังจะเดินออกจากห้องแต่งตัว ก็เหลือบเห็นตัวเองในกระจกเต็มตัวโดยไม่ตั้งใจ ฉางเผ้าของเธอมีรอยยับเพิ่มขึ้นมาหนึ่งรอย
พูดให้ถูกคือ ไม่ได้มีแค่รอยเดียว
มีหลายรอยทีเดียว
นึกถึงตรงนี้ หลินโยวหนิงยกมือขึ้นลูบแก้ม แล้วรีบดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก
เงียบไปครู่หนึ่ง จู่ ๆ หลินโยวหนิงก็เหลือบเห็นกระเป๋าเดินทางที่เปิดอยู่ข้าง ๆ
เธอนิ่งไปสามวินาที ก่อนเดินไปเคาะประตูห้องน้ำ “กู้ไหว๋เฉิน”
ผ่านไปครู่ใหญ่หลังจากเธอพูดจบ เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายถึงดังมาจากข้างใน “หืม?”
“……”
ไม่รู้ทำไม หลินโยวหนิงรู้สึกชาที่ใบหูขึ้นมาแวบหนึ่ง
“คุณจะเอาสัมภาระอะไรไปบ้าง ฉันช่วยจัดให้คร่าว ๆ ได้นะ” เธอพูดอย่างลังเล
กู้ไหว๋เฉินตอบว่า “ไม่ต้อง”
เขาตอบเธอจากข้างในว่า “คุณภรรยากู้”
“อะไรนะ?”
“เรียกฉันอีกทีสิ”
หลินโยวหนิงตอบว่า “?”
“ยูหยู” คราวนี้เขาไม่ได้เรียกเธอว่า ‘คุณภรรยากู้’ อย่างเป็นทางการอีกแล้ว
หัวใจของหลินโยวหนิงชะงักไป เธอขยับปากก่อนพูดว่า “ประธานกู้”
“ผิดแล้ว”
“กู้ไหว๋เฉิน”
“อืม แล้วยังมีอะไรอีก?”