ปิ่นเป็นของขวัญวันแต่งงานที่เขามอบให้หลินโยวหนิง
เมื่อมองปิ่นตรงหน้า หลินโยวหนิงก็รู้สึกหัวใจกระตุกวูบ
ตอนที่กู้ไหว๋เฉินประมูลมัน เธอเคยคิดว่าเขาอาจตั้งใจประมูลไว้ให้เธอ แต่พอคิดอีกที ก็รู้สึกว่าปิ่นชิ้นนี้เหมาะกับคุณหญิงจี้ไม่น้อย
เพราะอย่างนั้น เธอจึงไม่กล้าฟันธงว่าเขาตั้งใจซื้อมาให้เธอจริง ๆ
จนถึงวินาทีนี้ การคาดเดาของเธอจึงได้รับการยืนยัน
“คุณ...” หลินโยวหนิงอ้าปาก อยากจะพูดอะไรสักอย่าง
กู้ไหว๋เฉินถาม “คุณอะไร?”
“แล้วแหวนไม่นับเหรอ?” หลินโยวหนิงถาม
กู้ไหว๋เฉินตอบ “แหวนจะนับเป็นของขวัญวันแต่งงานได้ยังไง?”
เขาแตะปิ่นในมือเธอ “อันนี้ต่างหาก”
พูดจบ เขาก็มองปิ่นบนศีรษะเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “น่าจะเหมาะกับคุณมาก”
หลินโยวหนิงเม้มปาก กำลังจะบอกว่าเธอก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ประธานจ้าวจอมกวนคนนั้นก็พาเพื่อนหญิงเดินเข้ามาเสียก่อน “ประธานกู้”
เขายิ้มพลางพูดว่า “เมื่อกี้ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”
กู้ไหว๋เฉินเลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย
ประธานจ้าวหันไปมองหลินโยวหนิง แล้วพูดเสียงเบา “คุณภรรยากู้คงไม่ถือสาใช่ไหมครับ”
หลินโยวหนิงตอบ “จะถือสาได้ยังไงคะ”
เธอยิ้มบาง ๆ “ถ้าไม่ได้ประธานจ้าวช่วย ฉันคงไม่มีโอกาสได้ปิ่นสวย ๆ แบบนี้มาเป็นของตัวเอง”
รอยยิ้มบนใบหน้าของประธานจ้าวแข็งค้างไปเล็กน้อย
หลินโยวหนิงยิ้มให้เพื่อนหญิงที่ยืนอยู่ข้างประธานจ้าว “ประธานจ้าวดูแลเพื่อนหญิงดีจริง ๆ นะคะ”
เมื่อครู่เธอเพิ่งถามกู้ไหว๋เฉินมา ผู้หญิงที่อยู่ข้างประธานจ้าวไม่ใช่แฟนสาวของเขา และยิ่งไม่ใช่ผู้ช่วยหรือเลขานุการ
ในแวดวงของพวกเขา ผู้หญิงที่ไม่ได้รับการยอมรับว่าเป็นแฟน จะถูกเรียกรวม ๆ ว่าเพื่อนหญิง