ภรรยาของกู้ไหว๋เฉินก็มีเกียรติยศเช่นนี้
เมื่อเข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของกู้ไหว๋เฉิน หลินโยวหนิงก็ขยับริมฝีปากเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา
กู้ไหว๋เฉินเห็นท่าทีเหมือนอยากพูดแต่ไม่พูดของเธอ จึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “อยากพูดอะไร?”
“...ไม่มีอะไร” หลินโยวหนิงเม้มปาก “ฉันแค่อยากถอนใจว่า ดูเหมือนฉันจะแต่งงานกับคนรวยจริง ๆ แล้ว”
กู้ไหว๋เฉินเงยหน้าขึ้น “เพิ่งรู้ตัวตอนนี้หรือ?”
หลินโยวหนิงตอบว่า “ก็ไม่ถึงขนาดนั้น”
เธอพูดตามตรง เพราะรู้เรื่องนี้มานานแล้ว เพียงแต่พอกู้ไหว๋เฉินพูดออกมาด้วยปากตัวเอง ความรู้สึกที่ว่ามันเป็นเรื่องจริงก็ผุดขึ้นมาอย่างแตกต่างออกไป
ได้ยินเช่นนั้น กู้ไหว๋เฉินก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
เขามองเธอด้วยแววตาลึกล้ำ ก่อนเว้นจังหวะแล้วถามว่า “ยังไม่ง่วงอีกหรือ?”
รู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาที่ตัวเอง หลินโยวหนิงก็เขินเล็กน้อย ยกมือขึ้นแตะจมูกแล้วพูดว่า “ทำไมคุณถึง...”
คำพูดที่เหลือยังไม่ทันหลุดออกจากปาก กู้ไหว๋เฉินก็ก้มลงจูบเธอ แล้วบอกว่า “พรุ่งนี้หลังงานประมูลจบ ผมต้องไปทำงานต่างเมือง”
ลมหายใจของหลินโยวหนิงสะดุด ยังไม่ทันถามว่าเขาจะไปทำงานที่ไหน กู้ไหว๋เฉินก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอพูดแล้ว