จบบทสนทนากับกู้ไหว๋เฉิน หลินโยวหนิงก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ล้างหน้าให้ตัวเองตื่นเต็มตา
จากนั้นก็ลบภาพ “สกปรก” ที่เขาพูดถึงออกไปจากหัว
หลังล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อย หลินโยวหนิงก็ลงไปชั้นล่างเพื่อกินอาหารเช้า
ดูเหมือนลุงลี่กับป้าหยางจะรู้ว่าเธอตื่นแล้ว พอเธอลงไปถึง อาหารเช้าก็เตรียมไว้เรียบร้อย
“คุณชายหนุ่ม”
หลินโยวหนิงพยักหน้า
รู้ว่าหลินโยวหนิงไม่ชอบให้คนคอยปรนนิบัติมากมาย ป้าหยางจึงให้คนรับใช้คนอื่นไปทำงานของตัวเอง เหลือเพียงเธอคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ
“ป้าหยาง” หลินโยวหนิงเอ่ยเมื่อสังเกตเห็นอีกฝ่าย “ป้าไปพักสักครู่เถอะค่ะ พอฉันกินเสร็จแล้วจะเรียกนะคะ”
ป้าหยางยิ้ม “ได้ค่ะ”
เธอยิ้มแย้มพลางบอกว่า “ป้าจะไปรออยู่ที่ห้องรับแขกนะคะ ถ้าต้องการอะไรก็เรียกป้าได้เลย”
หลินโยวหนิงตอบ “ค่ะ”
หลังป้าหยางออกไป หลินโยวหนิงก็ค่อย ๆ ละเลียดอาหารเช้าอยู่คนเดียว
ระหว่างกิน โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา อิงจวซิง เพื่อนอีกคนในกลุ่ม “กลุ่มไม่ซ่าไม่บ้า” แท็กเธอในแชตกลุ่ม ถามว่าอยากเปลี่ยนชื่อกลุ่มเป็นอะไร
หลินโยวหนิง: 【ยังคิดไม่ออก พวกเธอมีข้อเสนอแนะดี ๆ ไหม】
ต้วนอิ่งเจิน: 【ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากเปลี่ยนชื่อกลุ่มล่ะ】
โยวหนิง: 【⋯⋯กู้ไหว๋เฉินเห็นชื่อกลุ่มของพวกเราเข้าแล้ว】
อิงจวซิง: 【……】
ต้วนอิ่งเจิน: 【……】
เหวินฉือที่แทบไม่เคยโผล่มาคุยในกลุ่ม: 【กู้ไหว๋เฉินเหรอ】
ต้วนอิ่งเจิน: 【สามีเธอไง】
เหวินฉือ: 【อ๋อ】
อิงจวซิง: 【เสี่ยวฉือ เธอเย็นชาไปหน่อยหรือเปล่า】
เหวินฉือ: 【ยุ่งอยู่】
เห็นข้อความนั้นแล้วหลินโยวหนิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้: 【พี่ฉือ เดี๋ยวฉันจะแวะไปที่สตูดิโอของพี่นะ】
เหวินฉือเป็นนักออกแบบฉางเผ้า เธอเปิดสตูดิโอฉางเผ้าของตัวเอง ร้านไม่ใหญ่และไม่ได้มีลูกค้ามากนัก แต่เธอชอบมันมาก