หลินโยวหนิงกลั้นยิ้ม รู้ว่าตอนนี้ซูหรานคงอึ้งไปแล้ว
เธอเม้มปาก ก่อนก้มหน้าตอบกลับไปว่า “พูดมาสิ เขาคงไม่ถึงกับไปสถานที่แบบนั้นหรอก”
เรื่องนี้เธอยังเชื่อใจกู้ไหว๋เฉินอยู่บ้าง
ซูหรานส่งข้อความมา “ไปเดินช้อปปิ้งกับผู้หญิงคนอื่น”
จากนั้นซูหรานก็ส่งรูปมาหนึ่งใบ พร้อมบอกเธอว่า “เห็นในกลุ่มอื่นน่ะ คนที่โพสต์บอกว่าบังเอิญเจอสามีเธอที่นิวยอร์ก ส่วนผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เป็นใคร พวกเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน”
หลินโยวหนิงจ้องรูปนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบซูหรานว่า “ขอบใจนะ”
ซูหรานถาม “แล้วจะทำยังไงต่อ”
หลินโยวหนิงตอบ “ถามก่อนว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”
ซูหราน “แค่นี้เองเหรอ”
หลินโยวหนิง “ในรูปทั้งคู่ก็แค่เดินช้อปปิ้งโดยเว้นระยะห่างกันอย่างเหมาะสม ไม่ได้ถูกจับได้คาหนังคาเขา แล้วฉันจะทำอะไรได้ล่ะ”
หลินโยวหนิงไม่ใช่คนโง่ หากอีกฝ่ายถ่ายรูปนี้ขึ้นมาโดยเจตนา ก็อาจแค่อยากให้เธอเห็นก็ได้
เธอคงไม่ตกหลุมพรางที่อีกฝ่ายวางไว้หรอก
ซูหรานพูดไม่ออกไปชั่วขณะ รู้สึกว่าคำพูดของเธอก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน “ก็ได้ ถามรู้เรื่องแล้วอย่าลืมบอกฉันนะ ฉันอยากรู้”
หลินโยวหนิง “อื้ม”
ซูหราน “แต่ทำไมเธอใจเย็นจัง”
หลินโยวหนิง “แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ”
ซูหราน “นั่นสามีเธอนะ ไม่คิดจะโกรธบ้างเหรอ”
หลินโยวหนิง “ถามให้รู้เรื่องก่อน แล้วค่อยโกรธก็ยังไม่สาย”
ซูหราน “เธอพูดมีเหตุผลมาก”
หลินโยวหนิง “แน่นอนอยู่แล้ว”
ทั้งสองคุยกันอีกสองสามคำ หลินโยวหนิงก็เก็บรูปที่ซูหรานส่งต่อมาไว้
เธอไม่ได้รีบร้อนตามไปหากู้ไหว๋เฉิน ตอนนี้ยังเดินช้อปปิ้งกับเหวินฉือและต้วนอิ่งเจินอยู่ จึงยังไม่อยากทำลายอารมณ์ดีของตัวเอง
ถึงอย่างนั้น เหวินฉือกับต้วนอิ่งเจินก็ยังสังเกตเห็นว่าเธอเงียบผิดปกติ
“หนิงหนิง” เหวินฉือไม่ได้ยินเสียงเธอมาพักใหญ่ จึงหันมาถาม “ทำไมไม่พูดอะไรเลย”
ต้วนอิ่งเจินก็หันมามอง “นั่นสิ เหนื่อยหรือเปล่า”