เมื่อได้ยินคำตอบของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าของเหวินฉือก็ลึกขึ้นเล็กน้อย “เธอประเมินกู้ไหว๋เฉินไว้ไม่เลวเลยนะ”
หลินโยวหนิงไม่รู้สึกกระดากอาย ตอบไปตรง ๆ ว่า “ถ้าฉันรู้สึกไม่ดีกับเขา ฉันก็คงไม่เลือกแต่งงานกับเขาหรอก”
เหวินฉือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
เธอยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยเสียงเบา “ยังไงก็อย่าฝืนใจตัวเองก็พอ”
หลินโยวหนิงชะงักไป ก่อนพยักหน้า “ไม่หรอก เธอก็รู้จักฉันนี่” เธอเป็นคนที่ไม่ยอมให้ตัวเองต้องรู้สึกอึดอัดใจเด็ดขาด
อยู่กับเหวินฉือได้พักหนึ่ง หลินโยวหนิงก็เกิดความคิดขึ้นมา “ลองถามจินจินไหม คืนนี้ไปกินข้าวด้วยกันดีหรือเปล่า”
เหวินฉือไม่ได้ขัดข้อง “ฉันยังไงก็ได้ ลองดูสิว่าจินจินว่างไหม”
หลินโยวหนิงแท็กต้วนอิ่งเจินในกลุ่ม ถามว่าเย็นนี้ว่างไหม จะไปกินข้าวด้วยกัน
ต้วนอิ่งเจินยังไม่ทันตอบ เพื่อนอีกคนในกลุ่มอย่างอิงจวซิงก็ออกความเห็นเสียก่อน 【เดี๋ยวนะ ฉันไม่อยู่จิงเป่ย พวกเธอก็นัดกินข้าวกันเลยเหรอ นี่พวกเธอกำลังกลั่นแกล้งฉันอยู่หรือไง】
หลินโยวหนิง:【นักแสดงหญิงท่านนี้อินกับบทเกินไปหรือเปล่า】
อิงจวซิง:【……อย่าพูดแบบนั้นสิ】
หลินโยวหนิง:【ถ่ายทำจบกองแล้วจะกลับมาเมื่อไหร่】
อิงจวซิง:【คงต้องรออีกสักพัก】
หลินโยวหนิง:【งั้นรอเธอกลับมาแล้วพวกเราค่อยนัดกันอีกที】
ได้คำตอบจากหลินโยวหนิงแบบนั้น อิงจวซิงก็พอใจแล้ว:【ก็ได้ งั้นคืนนี้พวกเธอกินอะไรกัน อย่าลืมเล่าให้ฉันฟังด้วย】